Chiang Mai staat opnieuw symbool voor een probleem dat al jaren boven Noord-Thailand hangt. De luchtkwaliteit is zo slecht dat de autoriteiten delen van de provincie tot rampgebied hebben verklaard. Voor inwoners is dat geen verrassing meer, maar een pijnlijke herhaling van een crisis die elk droog seizoen terugkeert.
Juist nu Songkran nadert, dreigt de smog niet alleen de volksgezondheid te raken, maar ook het vertrouwen in de regio als woon-, studie- en reisbestemming. De vraag is niet meer of het misgaat, maar waarom regeringen er ondanks plannen, beloften en rechtszaken nog niet in slagen het tij te keren.
Een crisis die ieder jaar terugkomt
Dat Chiang Mai maandag werd aangemerkt als de meest vervuilde grote stad ter wereld, past in een patroon dat al bijna twintig jaar zichtbaar is. In districten als Chiang Dao liepen de PM2.5-waarden op tot ver boven wat nog als veilig geldt. Zulke cijfers laten zien dat dit allang geen tijdelijk ongemak meer is, maar een structurele crisis. Voor bewoners betekent het ongezonde lucht, meer zorgen over hun gezondheid en opnieuw de vraag hoe lang hun stad dit nog volhoudt. Wat ooit een aantrekkelijke bestemming was voor studenten, gezinnen en stedelingen, verliest zo jaar na jaar een deel van zijn aantrekkingskracht.
Toerisme en lokale economie voelen de klap
De timing maakt de situatie extra pijnlijk. Songkran staat voor de deur, een periode waarin Chiang Mai normaal veel bezoekers trekt. Juist dan schrikken berichten over gevaarlijke luchtkwaliteit toeristen af, zowel uit Thailand zelf als uit het buitenland. Dat raakt hotels, restaurants, vervoerders en kleine ondernemers die afhankelijk zijn van het hoogseizoen. De economische schade blijft bovendien niet beperkt tot één feestperiode. Wanneer een stad ieder jaar in verband wordt gebracht met verstikkende lucht en bosbranden, tast dat op termijn ook haar reputatie aan. Voor een regio die zich graag presenteert als gastvrij, leefbaar en aantrekkelijk, is dat een zware last.
Grote ambities botsen op zwak beleid
Opeenvolgende regeringen hebben Chiang Mai de afgelopen jaren neergezet als een stad van de toekomst. De ene keer als centrum voor digitale nomaden, dan weer als bestemming voor wellness en zachte macht. Maar zulke ambities klinken leeg zolang bewoners en bezoekers ieder droog seizoen weer met dezelfde smogcrisis worden geconfronteerd. Het probleem is niet dat de overheid niets doet. Het echte probleem is dat veel maatregelen te weinig samenhang, richting en vasthoudendheid hebben. Jaarplannen worden aangekondigd, doelen worden geformuleerd, maar een overtuigende en blijvende aanpak blijft uit. Daardoor ontstaat het beeld van beleid dat vooral reageert, maar zelden echt ingrijpt.
Symptoombestrijding is niet genoeg
De nadruk ligt vaak op meetbare doelstellingen, satellietbeelden en het tellen van hotspots. Ook worden mondkapjes uitgedeeld, luchtreinigers gesubsidieerd en schone luchtkamers ingericht. Zulke stappen kunnen tijdelijk helpen, maar ze lossen de kern van het probleem niet op. Inwoners weten dat inmiddels maar al te goed. Hun frustratie liep zo hoog op dat zij eerder naar de rechter stapten en daar gelijk kregen. Toch heeft ook dat nog niet geleid tot een doorbraak. Zolang open verbranding, terugkerende brandhaarden en zwakke handhaving niet veel harder worden aangepakt, blijft Noord Thailand gevangen in een jaarlijks ritueel van waarschuwingen, noodmaatregelen en teleurstelling.
Nu moet de regering laten zien dat zij het meent
De politieke urgentie is groter geworden nu premier Anutin Charnvirakul heeft aangekondigd dat energie en milieu prioriteit krijgen. Dan kan de smogcrisis in Chiang Mai niet langer naar de achtergrond worden geschoven. Dit probleem speelt zich niet ergens ver weg af, maar midden in een regio die van groot belang is voor gezondheid, economie en leefbaarheid. Mooie woorden zijn daarom niet meer genoeg. De regering moet nu bewijzen dat zij in staat is een hardnekkig milieuprobleem eindelijk met samenhang, discipline en resultaat aan te pakken. Anders blijft Chiang Mai ieder jaar opnieuw het symbool van bestuurlijk onvermogen.
De boodschap is helder: Noord-Thailand heeft geen nieuw seizoen vol beloftes nodig, maar beleid dat eindelijk werkt. Zolang de oorzaken van smog en bosbranden niet structureel worden aangepakt, blijven inwoners, ondernemers en bezoekers de rekening betalen van een crisis die al veel te lang voortduurt.
Bron: Bangkok Post
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond24 mei 2026Afschaffing slavernij joeg Siamese vrouwen massaal de prostitutie in
Vliegtickets24 mei 2026Via Istanbul naar Thailand: zo werd de Turkse hub de slimme keuze
Hotels24 mei 2026Hoe staan Thaise accommodatieprijzen ervoor vergeleken met Vietnam en Cambodja?
Expats en pensionado24 mei 2026Hypotheek krijgen als buitenlander in Thailand: welke banken doen mee?
De Thais beginnen er ook steeds meer van te balen. Een paar jaar geleden kreeg ik een nonchalant schouderophalen als ik wat mopperde over de vieze lucht.
Mijn 19-jarige stief-kleizoon baalt er zelfs van dat hij morgen voor Songkran een paar weken naar huis gaat, van zijn studenten appartement in Bangkok waar de aqi rond de 60 is naar Phayao waar het 100 punten hoger is. Dus de lucht in Bangkok is schoner, dat was vroeger toch ondenkbaar.
Ik ben het voor de goede orde volledig met je eens. Maar helaas, volgend jaar lezen we hier net dezelfde klaagzang. Ook daar balen we van. Er verandert gewoonweg helemaal niets.
Wat is de oplossing? Hoe moet dit aangepakt worden? Wie heeft het antwoord? Heel wat vragen …
Ik lees net op een lokale nieuws-site over een PM 2.5 meting van vandaag die 59x de door de World Health Organisation in een richtlijn vastgelegde veilige grenswaarde bedraagt. Over gezondheidsrisico’s gesproken,,,,,,,
dit jaar 1 positief punt in de houding van de overheid,
ze geven toe dat het probleem ook in thailand ligt,
voorheen waren de buurlanden de grootste vervuilers volgens de overheid,
hier in Udon is het dit jaar goed te doen en zijn er veel minder rietsuiker vuren geweest,
Kwestie van kiezen.
Je kan een stuk land ontdoen van zijn vegetatie mbv machines.
Dat is dus gelijk een bio brandstof voor electriciteit. Of converteren naar mest.
Overheid zou de diensten moeten brengen, dus machines kopen en laten werken over groot gebied.
Efficiëntie. Immers landbouwers hebben weinig middelen, dan het vuur. Makkelijk en goedkoop.
Doe je niets , blijf je zitten met verbranding, deeltjes in de lucht, ziektes en overbelasting ziekenhuizen en medicatie. En uiteindelijk doden. En de CM verbrandingen levert zelfs problemen op tot in BK.
In Satun city mogen zien, dat biologisch materiaal wordt afgeleverd door bevolking. Zat vlak bij ophaalpunt.
TRicycles, met extra veringen gelast , vol met hout tot wel 800 kg , wegen en afleveren.
Pick ups 1300 kg gevuld ! Ja, ik heb het een poosje gevolgd, was toch wel benieuwd hoeveel erop lag.
Weegbrug was pal naast huis.
Ik neem aan dat men ook betaald krijg, je moet motiveren. Dus het kan wel.
Ook in Khuan kalong wordt biologisch materiaal verzameld, echt overladen vrachtwagens met bv de kap van rubberbomen en wat dan niet meer.
En als je dat gebied betreedt , dan kom je ook de bio electriciteit centrale tegen.
Het is dus wel mogelijk, echter de motivatie is nodig en wellicht machines.
Dus waar ligt dat aan? Lokale of centrale regering? Feit is, dat elk jaar hetzelfde probleem opdoemt en men gaat klagen en blaten en verder niets gebeurt, al decennia niet.
Van Chiang Mai ooit een filmpje gezien over jonge farangs, die de thai demonstreerden, hoe beter te kunnen verbranden, zonder veel deeltjes. Op zich prima natuurlijk indien klein stukje land.
Maar kost meer tijd en Thailand is warm.
Het is tegenwoordig het hele jaar raak. 15 jaar geleden kon ik vanuit mijn tuin 9 maanden lang de Doi Suthep zien. Nu is dat nog maar 3 maanden, aan het eind van het regenseizoen.
De berichtgeving van deze ongezonde lucht beperkt zich vaak op Chiang Mai, maar het betreft eigenlijk grote delen van het Noorden.
Een toerist die deze tijd het Noorden bezoeken wil, kun je alleen maar aanraden niets op de voorhand te boeken, en zich niet te laten leiden van mensen die nog steeds alles klein praten, of soms niet waar hebben willen.
Het ene jaar is het misschien iets minder dan het andere, maar vanaf Januari t/m April kan het overnacht plotseling erger worden.