Thais ziekenhuis

Prins Mahidol, de vader van koning Bhumibol, was een arts, opgeleid onder andere aan Harvard, waar ook in Cambridge, Massachusetts, Prins Bhumibol (de latere koning) werd geboren. Bhumibol’s moeder, Srinagarinda, was een burgermeisje en verpleegkundige.

Prins Mahidol gaf les in het Siriraj ziekenhuis in Bangkok en stichtte een fonds om medische studenten in het buitenland te laten studeren. Als prins werd hem niet toegestaan in het Siriraj Ziekenhuis aan gewone patiëntenzorg te doen. Hij vertrok daarop naar Chiang Mai waar hij in het zendelingen ziekenhuis McCormick 2 jaar, tot zijn dood in 1929, de gewone ziekenhuisgeneeskunde beoefende. Hij werd door zijn patiënten ‘de prinsdokter’ genoemd, en geniet nog steeds naam en faam.

Inleiding

Jaarlijks zien artsen in Thailand 1,5 miljoen buitenlanders op hun spreekuur. Het grootste deel daarvan zijn expats en toeristen maar een toenemend aantal zijn buitenlanders die specifiek naar Thailand komen met de bedoeling hier een behandeling te ondergaan, medische toeristen genaamd. Dat aantal echte medische toeristen onder die buitenlanders wordt niet bijgehouden maar een goede schatting noemt een aantal van 500.000-700.000 personen. Dat aantal groeit met 10-15 procent per jaar en Thailand is Singapore en Maleisië voorbij gestreefd als belangrijkste hub voor medisch toerisme in Zuid-Oost Azië. Thailand is goedkoper en biedt dezelfde kwaliteit.

In 2003 nam de regering een plan aan om medisch toerisme te stimuleren; promotie via de Toeristische Autoriteit ( TAT: ‘We willen alleen kwaliteitstoeristen’) en belastingvoordelen waren daar een onderdeel van. Dat viel ongeveer samen met het begin van het universele 30-baht programma (voor 30 baht per ziektegeval vrije toegang tot alle gezondheidsvoorzieningen) dat de druk op de bestaande voorzieningen al sterk verhoogde.

Tekort aan artsen en verpleegkundigen; scheve verdeling over Thailand

Er is een chronisch tekort aan artsen en verpleegkundigen in Thailand. De Engelstalige krant ‘The Nation’ schat het tekort aan artsen op 40.000 en dat van verpleegkundigen op 50.000. Thailand leidt maar 1.200 artsen op per jaar, zelfs te weinig voor de binnenlandse behoefte.

Thailand heeft 5 artsen per 10.000 inwoners, voor Maleisië is dat getal 10 en voor Nederland 30. Zesendertig procent van alle Thaise artsen werkt buiten de directe patiëntenzorg, op universiteiten, bedrijven en in de bureaucratie. Twintig procent van de artsen werkt in particuliere ziekenhuizen en slechts 16 procent in staatsziekenhuizen, voornamelijk op het platteland.

Bovendien is de verdeling van artsen over Thailand nogal schreefgetrokken: 1 arts per 800 inwoners in Bangkok, 1 per 5.000 in de Isaan en ongeveer 1 per 2.500 in de rest van het land. De situatie is wel sterk verbeterd sinds 1996, toen er 21 districtsziekenhuizen waren zonder een enkele arts. Artsen zijn verplicht enige jaren te gaan werken in een plattelands districtziekenhuis na hun afstuderen maar dat kunnen ze ook afkopen.

Daarnaast zijn er 30.000 verpleegkundig specialisten, een functie tussen verpleegkundige en arts in, die in de vele kleine gezondheidscentra in elk (sub)district met name aan preventieve gezondheidszorg doen: denk aan voorlichting, vaccinaties en moeder- en kindzorg. Dit is de basis van de volksgezondheid. Verder kent vrijwel elk dorp vrijwilligers, die zieken, gehandicapten en ouderen bezoeken om gezondheidsproblemen te signaleren.

Artsen klussen bij; verloop naar particuliere ziekenhuizen

In 2006 werden de salarissen van artsen in staatsziekenhuizen bijna verdubbeld, tot nu tussen de 40.000 en 80.000 baht per maand. Dit om het verloop naar particuliere ziekenhuizen, die tussen de 5 en 10 keer zoveel betalen, te verminderen. Toch klust een groot gedeelte van de artsen in staatsziekenhuizen er, naast hun gewone ziekenhuiswerk, bij in particuliere kliniekjes, waarmee ze hun inkomen kunnen verdubbelen. Werkdagen van 12 uur en dan 6-7 dagen per week zijn geen uitzondering.

De ‘plattelandsartsen’, die in staatsziekenhuizen werken, hebben een eigen organisatie, om hun belangen te behartigen en het werken in staatsziekenhuizen te bevorderen. Iedere jaar ontvangt een plattelandsarts een prijs wegens uitnemende verdiensten. Veel van deze artsen gaan niet voor goud maar voor dienstverlening aan de bevolking op het platteland. Vele anderen echter niet. Deze organisatie van plattelandsartsen is tegen medisch toerisme, omdat zij de prijzen zou opdrijven en broodnodige artsen uit de algemene gezondheidszorg zouden wegzuigen.

Aan tandartsen is zo mogelijk een nog een groter tekort en ook voor tandheelkunde is er een behoorlijk aantal medische toeristen, maar daar heb ik mij verder niet in verdiept.

Medisch toerisme is winstgevend; groei zal doorzetten

Het medisch toerisme is een winstgevende bedrijfstak, opgezet en ontwikkeld om er aan te verdienen. Om dat doel te bereiken zijn de instellingen waar medische toeristen zich toe wenden aangepast op een manier die een soort samensmelting van toerisme en geneeskunde moet gaan worden. Geen moeite wordt gespaard het de medische toeristen naar de zin te maken. Daar hangt wel een prijskaartje aan.

Hierboven noemde ik al een getal van 500.000-700.000 medische toeristen, in het verleden groeiend met 10 à 15 procent per jaar en de voorspellingen zijn dat deze groei zal doorzetten.

Een voorzichtige schatting voor de totale omzet van medische toeristen is 50-70 miljard baht, in de komende 5 jaar oplopend tot 100 miljard baht.

Bumrungrad Internationaal Ziekenhuis, een ‘5-sterren hotel’

Laten we dit ziekenhuis onder loep nemen. In het Thais is het โรงพยาบาล บำรุงราษฏร์ ‘Roongphajabaan (midden, hoog, hoog, middentoon) Bamroengraad’ (midden, midden, dalende toon), wat ironisch genoeg ‘Zorg voor het Volk’ betekent. Er werken 1200 ervaren (meer dan 10 jaar) en hooggekwalificeerde artsen, velen met een (gedeeltelijk) buitenlandse opleiding. Ze dragen zorg voor jaarlijks 1 miljoen patiënten waaronder 400.000 buitenlanders. Het percentage medische toeristen daarvan wordt niet bijgehouden maar ruim 50 procent is een goede schatting.

Uit Europa komen jaarlijks ongeveer 25.000 hulpzoekers, eenzelfde aantal uit Noord-Amerika en Oost-Azië en 100.000 uit het Midden-Oosten, voornamelijk uit de rijke Golfstaten waarvoor een geheel aparte afdeling is opgezet. Het ziekenhuis is zo ingedeeld dat een bezoeker zich in een 5-sterren hotel waant, medische luchtjes en andere schrijnende zaken zijn zo veel mogelijk aan neus en oog onttrokken.

Een consult met een arts duurt gemiddeld 30 minuten, in schrijnend contrast met een staatsziekenhuis waar dat een magere 3 minuten is. De medische zorg en de algemene verzorging zijn uitstekend. Er zijn geen noemenswaardige wachtlijsten. Kortom, een ideaal ziekenhuis.

Financieel boert het ziekenhuis goed. De aandelenkoers (Bumrungrad Hospital Public Company Limited) is het afgelopen jaar gestegen van 50 naar nu 75 baht per aandeel. De omzet bedraagt 13 miljard baht (in 6 jaar verdubbeld) en de winst 2.5 miljard.

Bumrungrad adverteert over de hele wereld, op een manier die Mercedes Benz jaloers maakt.

Bumrungrad Internationaal Ziekenhuis

Het medisch toerisme in perspectief

Laat ik beginnen met de voordelen. Het medisch toerisme brengt geld in het laatje, naar schatting een 50-70 miljard baht, oplopend in de komende jaren tot misschien 100 miljard. Een aantal goed opgeleide artsen zullen terugkeren naar Thailand of niet (meer) willen vertrekken. Kennis en ervaring blijven in Thailand, daar zou de bevolking in de komende jaren van kunnen profiteren. De omgang tussen arts en patiënt in Thailand is nu zeer autoritair (mede door tijdgebrek), terwijl die in de particuliere ziekenhuizen beduidend meer open en evenwichtig is. Daar kan een Thaise arts van leren.

Dan de nadelen. Het medisch toerisme heeft een groep Thais getroffen die geen gebruik wensen te maken van het 30-baht programma en zich in het verleden tot particuliere ziekenhuizen wendden. Voor velen uit deze middenklasse is dit nu te duur geworden. Het medisch toerisme heeft personeel weggezogen uit de publieke sector. Misschien 1-2 procent van alle artsen en verpleegkundigen (en de meest gekwalificeerden) werken nu in de medisch toerisme sector, maar naar verwacht zal dit in de komende jaren verder stijgen. Dit legt een extra druk op het overbelaste personeel in staatsziekenhuizen en verstoort verder de toch al onevenwichtige balans tussen de stedelijke en de plattelands gebieden.

Een commentaar dat ik las (Gerry, 2006) zei het, misschien wat overdreven, als volgt: ‘Iedere keer als een buitenlander tegen buitenlandse prijzen een Thaise dokter raadpleegt, wordt er een gelegenheid ontnomen aan een Thai om dezelfde dokter te raadplegen voor een Thais honorarium.’ Daarnaast wordt nogal eens geklaagd over het feit dat de artsen, die voor medische toeristen werken, veelal met Thais belastinggeld zijn opgeleid en daar weinig voor terug doen.

Een medische toerist die hier een behandeling ondergaat, moet er voor tekenen dat hij bij medische missers uitsluitend zijn recht kan halen binnen het Thaise rechtssysteem en die zijn zeer behoudend wat dit betreft.

En dan een laatste persoonlijke observatie, die ik niet met literatuur kan ondersteunen. In de ziekenhuizen waar veel medische toeristen komen, wordt aan overdiagnostiek en overbehandeling gedaan, om meer inkomsten te verwerven. Artsen zijn ook maar mensen en er moet winst worden gemaakt. Een teveel aan diagnostiek en ingrepen is vaak schadelijker dan te weinig. Twee voorbeelden: de reclame die gemaakt wordt voor stamcel therapie, een nog onbewezen behandelingsmethode en het pushen van medische check-up’s, die volstrekt overbodig en soms schadelijk zijn voor mensen zonder klachten over hun gezondheid.

Bumrungrad Internationaal Ziekenhuis

Hoe nu verder?

Hoewel het, bijna obscene, contrast tussen bijvoorbeeld Bumrungrad en een gemiddeld plattelandsziekenhuis mij tegen de borst stuit, geloof ik dat het medisch toerisme een feit is. (Een vraag: zouden wij een dergelijk contrast in Nederland accepteren?) Ik ben geen voorstander van ge- en verboden, laten we het maar voor lief nemen. Maar ik ben wel van mening dat het medisch toerisme tot op zekere hoogte schade toebrengt aan de gezondheidszorg van de gemiddelde Thai.

Ik pleit voor een belasting van zeg 10-20 procent op de omzet van het medisch toerisme, wat misschien een 10 miljard baht kan opbrengen. Vanuit zo’n fonds kunnen betere medische voorzieningen elders worden bekostigd (inclusief meer opleidingsplaatsen voor artsen). En misschien dat artsen die nu alleen voor medische toeristen werken, bereid zijn tegen een redelijke vergoeding een deel van hun tijd te besteden aan het behandelen van Thaise patiënten in de provincies.

Eind 2015 gaan de grenzen open binnen de Asean Economic Community (AEC). Wat voor invloed zal dat hebben op de werkers in de gezondheidszorg? Dit is een enorme uitdaging en Thailand doet er goed aan zich daarop voor te bereiden.


» Laat een reactie achter


12 reacties op “Medisch toerisme naar Thailand, vloek of zegen?”

  1. Khun Peter zegt op

    Tjamuk, het is inmiddels wel duidelijk dat jouw stelling is, dat alles in Thailand en wat de Thais doen verschoond moet blijven van iedere vorm van kritiek. Daarmee plaats jij jezelf buiten elke zinnige discussie over wat voor onderwerp dan ook.
    Als er al een Thaise roze bril bestaat, dan weet ik in iedere geval hoe de persoon heet die er mee rondloopt.

    VN:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  2. cor verhoef zegt op

    Er is geen speld tussen te krijgen tussen wat Tino hier schrijft en concludeert en wat de TAT beoogt. Dat Tjamuk dat niet ziet of niet wil zien is geenszins opmerkelijk.
    Tjamuk, ven een vraagje, gewoon uit nieuwsgierigheid. Wanneer je ‘s ochtends onder de douche staat en plotseling het volkslied uitje boxen knalt, stop je dan met douchen? Eerlijk zeggen…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  3. Ina zegt op

    Interessant en van alle kanten belicht!

    Binnen Europa staat Nederland bekend voor zijn (lichte) onderbehandeling, Duitsland daarentegen voor zijn (ook lichte) overbehandeling.
    In dit laatste geval vooral bij private patients…
    Dus niets nieuws onder de – Thai – zon!

    Kleine kanttekening: stamcel therapie heeft – soms – wel degelijk zin, er zijn prachtige ontwikkelingen gaande!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. I-nomad zegt op

    Tino, ik vind het een goed gebalanceerd verhaal onderbouwd met feiten.
    Of de Thaise regering al of niet een extra belasting moet heffen voor toeristen en expats weet ik niet.
    Wij kunnen nou eenmaal niet stemmen en zijn hier juridisch enkel te gast.
    Wel weet ik dat er toeristen en expats zijn, bijv. Amerikanen met een posttraumatic stress disorder (PTSD) overgehouden uit één of meer van de vele oorlogen die het land heeft gevoerd en die thuis niet op dezelfde zorg kunnen rekenen simpelweg omdat de medicare niet toerijkend is en privé ziekenhuizen te duur zijn.
    Inderdaad concureert elk bezoek van een buitenlander aan een Thaise privé kliniek met het medisch welzijn van de Thaise middenklasse en bovenklasse, maar ik denk dat behalve het weer en de aardige bevolking een grote reden dat er hier relatief zoveel buitenlanders zijn is dat ze meer waar krijgen voor hun geld.
    In dat licht gezien zou praktisch alles wat buitenlanders hier doen concureren met de positie van Thai’s, omdat het nou eenmaal de prijzen opdrijft en daarmee hun financiele positie ondermijnt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  5. Robert Kool zegt op

    De NS heeft nog altijd voertuigen voor eerste klas en de KLM ‘first’ en ‘business’ afdelingen in hun vliegtuigen. Schouwburgen, theaters, enz. in NL verschaffen zitplaatsen in diverse rangen voor allerlei oplopende prijzen. Mensen met geld kunnen zich nu eenmaal meer veroorloven dan de minder bedeelden. Het blijft een verdeelde wereld,
    Zo ook met medische behandeling. Het medisch toerisme is niet alleen een winstgevende bedrijfstak in Thailand maar in vele andere landen. Dus als dit in Thailand zou worden gestopt dan gaan de betreffende artsen buiten Thailand werken.
    Aan medisch toerisme verdienen niet alleen de ziekenhuizen. De belasting en immigratiediensten, vliegtuigmaatschappijen, taxi bedrijven, hotels, restaurants, shopping malls en het bijbehorend personeel delen in de extra inkomsten. Geld moet nu eenmaal rollen,
    Een belangrijk aspekt is dat een patient in het Westen vaak lang moet wachten op de transplantatie van een orgaan, zelfs zolang dat levensgevaar niet uitgesloten kan worden. Velen van deze patienten kiezen uit puur noodzaak voor een onmiddelijke ingreep in landen waar geen of minimale wachttijd is.
    En vergeet niet dat medische toeristen uiteindelijk zieke mensen zijn. Trek daar zelf je conclussies uit.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: -1 (obv 1 stem)
    • tino kuis zegt op

      Robert,
      Absoluut, dat is ook de reden dat ik een afgewogen oordeel geef, voor en tegen. Maar ik blijf er bij dat een onstuimige groei van het medisch toerisme de gezondheidszorg voor de gewone Thais in het gedrang brengt en ik beschouw dat ook als mijn zorg. Je noemt de lange wachttijden voor een Westerse patiënt die een transplantatie nodig heeft. Ik zeg het wat cru: hij/zij neemt de plaats in van een Thai die ook een transplantatie nodig heeft, of die een andere eenvoudiger behandeling, die levensreddend kan zijn, moet ontberen. Ik vind dat je de belangen van de rijke westerling moet afwegen tegen die van de arme Thai. Er zijn namelijk ook erg zieke Thais die nu niet aan bod komen.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: -1 (obv 1 stem)
    • Hans Bos zegt op

      Onze ‘blauwe trots’, nu in Franse handen, heeft al jaren geen First meer. Voor enkelen is dat reden om met Air France te vliegen. Die heeft namelijk nog wel First.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
  6. tino kuis zegt op

    I-nomad,
    Je laatste zin is helemaal waar. Maar bij de voorzieningen voor het gewone toerisme en het expat-leven (hotels, huizen ed) heeft Thailand niet echt te kampen met schaarste en zullen de prijzen niet al te veel worden opgedreven. Maar er is wel schaarste in de gezondheidszorg en daar is concurentie en prijsopdrijving wel van invloed op de toegang tot die voorzieningen voor de gemiddelde Thai. Ik ben erg bang dat, als het medisch toerisme zich verder doorzet, dat schadelijk zal zijn voor de gemiddelde Thai en daar (en voor onderwijs) heeft de regering een speciale verantwoordelijkheid. Heeft iemand het telefoonnummer van Yingluck?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: -1 (obv 1 stem)
    • I-nomad zegt op

      Tino, Ik heb haar wel een keer gezien in Roi-Et, voordat ze werd gekozen en toevallig in hetzelfde hotel logeerde, maar ik ben vergeten om haar nummer te vragen 🙂
      Misschien kun je je voorstel op haar Facebook zetten.
      https://www.facebook.com/Y.Shinawatra

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. Chris Bleeker zegt op

    Geachte@Tino Kuis,
    Ik vind het een interessante stelling,maar je vraag of dit in Nederland geaccepteerd zou worden,dan heb ik de vrees dit met ja,…. te moeten beantwoorden.

    Als er in Nederland nog meer op de sociale voorzieningen wordt bezuinigd,dan nu al het geval is.
    En de zorgverzekerings kosten nog verder oplopen “vergrijzing” ,want kon men na de baby boom van de jaren ’40 in de jaren ’60,de vergrijzing nog niet onderkennen ???

    Ook West Europa heeft doktoren uit oost Europa,in landen als Duitsland en Nederland werken,omdat “onze ” Dr. in landen werken waar zij meer kunnen verdienen,en het beroep van huisarts ook niet meer favoriet is,terwijl deze artsen ook een opleiding met overheids subsidie hebben genoten.

    Als de tijd rijp is in Nederland om “medische touristen” aan te trekken,zal niet een Nederlands ziekenhuis daar negatief over zijn,en de Nederlandse bevolking niet bij machte dat te veroordelen,……
    Want de Politieke argumenten zullen zijn !!!!” Dan moet zorgpremie nog verder omhoog”

    Verder wens ik een ieder een Ziekenhuisvrij 2013,en al het goede wat wenselijk is

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  8. Marcus zegt op

    In Bumrunraat heb ik ervaren dat “second opinion”, zelfs voor de meest simpele zaken, standaard is. Er wordt dan voor 1,5 consult gerekend.

    Medicijnen zijn vaak 5 tot 10 keer goedkoper buiten het hospital in gerenommeerde pharmacy’s (geen fakes).

    Dit werd door een doctor daar als volgt uitgelegd: “Als je een coke koopt in de straat is het 20 baht, als je het koopt in Marriot, is het 5 dollar. Zie ons als een Marriot.” Daar zakt mijn broek wel van af.

    Ze proberen ook, en niet alleen Bumrunraat, je lang intern vast te houden, ook voor simpele zaken, zoals een ontsteking aan mijn been recentelijk. Dit om de rekening op te cranken.

    And last but not least, Thai krijgen korting , jij niet.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  9. Phuket lover zegt op

    Ik ben in eerste instantie naar een zogenaamd internationaal hospitaal op Phuket gegaan (waar bijna niemand enig woord buiten de deur sprak) en waar ik binnen een week 4 verschillende en bovendien ernstige diagnoses te horen kreeg. Ik kan jullie verzekeren dat een mens daar niet echt vrolijk van wordt. Vrienden adviseerden ons allemaal om naar Bumrungrad te gaan en dat deden we. We zijn ontvangen als vorsten en ook door de artsen en verpleegsters zo behandeld. Natuurlijk zit daar een kostenplaatje aan (waar niet?). Gelukkig waren we goed verzekerd. Ik weet 1 ding heel zeker: mijn opname ander half jaar geleden en verdere poliklinische behandeling daar heeft mijn leven gered.

    Inderdaad zijn medicijnen in dit, maar ook in andere ziekenhuizen veel duurder dan bij lokale apotheken. Informeer maar eens bij een Super Cheap apotheek, dat spaart een hoop geld uit. Maar dat is alleen maar interessant als je de kosten van de medicijnen zelf moet betalen, want de meeste verzekeringsmaatschappijen accepteren geen rekeningen van lokale apotheken.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website