Een canvas strandstoel in Pattaya kost officieel 50 baht voor de hele dag, en toch wordt daar nog over onderhandeld. Wie uitzoekt wat de mensen achter de stoelen, matjes en kokosnoten verdienen, vindt geen loonstrook. Hij vindt dagbedragen: 100 baht op een slechte dag, 500 op een goede, en rond Songkran een uitschieter.
Harde cijfers over strandverkopers bestaan niet. Ze horen bij de informele sector: geen werkgever, geen contract, geen sociale verzekering via het werk. Volgens het Thaise statistiekbureau werken ruim 21 miljoen mensen zo, 52,3 procent van alle werkenden. Wat over strandverkopers bekend is, komt uit interviews in lokale kranten, verspreid over een reeks jaren. Het zijn momentopnamen, geen gemiddelden. Samen laten ze wel zien hoe het geld binnenkomt: in schokken. Een lang weekend kan een slechte week goedmaken; een leeg laagseizoen kost maanden. En de uren die ervoor nodig zijn, telt niemand.
Wat er na aftrek overblijft
Chanhom Ngamdee (49) zegde haar vaste baan als masseuse op en legde haar matje neer op Wong Amat Beach, aan de noordkant van Pattaya. Ze vraagt 250 baht per uur voor een massage, 100 voor een manicure en 200 voor een voetscrub. Na aftrek van haar kosten houdt ze ongeveer 500 baht per dag over.
Stoelverhuurster Wandee noemde een veel lager bedrag. Kort nadat de stranden na een coronasluiting weer opengingen, verdiende ze zo’n 200 baht per dag. Ze vond dat nog altijd beter dan niets.
Amnuay Butsopha (60) kwam veertien jaar eerder uit Surin naar Pattaya en verkocht gegrilde inktvis. Hij haalde tot 1.000 baht per dag. Toen de provincie Chonburi op slot ging, bleef daar soms 100 baht van over.
Songkran tegenover juli
Kimluan Kanna (61) nam op 13 april bijna 5.000 baht in. Haar collega Phan rekende voor de twee Songkrandagen samen op 3.000 tot 4.000 baht. Dat is omzet, geen loon: wat ze aan inkoop kwijt waren, noemden ze niet. Phan klaagde vooral dat Thaise dagjesmensen hun eigen eten en drinken meenemen. Ze is er kokosnoten bij gaan verkopen.
Tegenover die topdagen staat juli. In het laagseizoen van 2015 meldden stoelverhuurders in Pattaya dat ze soms minder dan tien klanten per dag hadden. Eerder dit jaar zeiden verkopers op Jomtien dat hun inkomen gestaag daalt, terwijl vervoer en inkoop duurder worden. De lange nieuwjaarsvakantie, van 31 december tot 4 januari, liep wel goed. Alleen kwamen de klanten nu vooral uit Thailand en Myanmar, vaak in groepen per bus. Westerlingen bleven grotendeels weg.
Tien uur voor het minimumloon
Hoeveel uur strandverkopers maken, staat in geen enkele telling. Het dichtstbijzijnde onderzoek komt van het Thailand Development Research Institute, dat in 2020 verkopers langs snelwegen volgde. Zij werkten tien uur per dag, langer dan de arbeidswet voor werknemers toestaat. Die wet gaat uit van maximaal acht uur per dag en 48 per week.
Leg je die tien uur naast de 500 baht van Chanhom, dan kom je op 50 baht per uur. Precies wat een werknemer in Bangkok verdient met het hoogste minimumloon: 400 baht voor acht uur.
Op papier is dat gelijk. Alleen krijgt die werknemer zijn 400 baht ook als het regent, heeft hij betaalde feestdagen en is hij verzekerd. De verkoper heeft op een slechte dag 100 of 200 baht, en op de verplichte rustdag niets. Pattaya laat stoelverhuurders het strand één dag per maand leeg achterlaten, in het laagseizoen twee keer. Daarnaast betalen ze de stad 750 baht per jaar.
Opdringerig op een strand dat niet van hen is
Veel toeristen vinden de verkopers op Pattaya en Jomtien opdringerig. Een lokale krant legde uit waarom: te veel verkopers met hetzelfde aanbod, klanten die maar kort op één plek blijven, en een laagseizoen waarin de aanloop instort. Dat verklaart veel, niet alles. Rond oud en nieuw vragen sommige verhuurders twee tot drie keer het normale tarief, vaak zonder prijsbord. Pattaya schorste negen verkopers wegens te hoge prijzen voor minstens twee weken. Bij een derde overtreding raken ze hun vergunning kwijt. Wie op topdagen het dubbele vraagt, bederft het voor de buurman die zich aan de lijst houdt.
Hun bestaan hangt aan regels die ze zelf niet maken. In 2014 haalde de junta op Phuket en in Hua Hin de stoelen en kraampjes van het strand. Verkopers op Phuket zaten vier maanden zonder inkomen. In Hua Hin stonden sommige kraampjes er al meer dan dertig jaar.
Vijftig baht voor een stoel
De officiële prijs in Pattaya is 50 baht voor een canvasstoel. Elders langs de kust betaal je 100 tot 200 baht voor een ligbed met parasol, en op Patong geldt een maximum van 200 baht per stoel. Een Thaise strandganger vond 50 baht weinig, vergeleken met een koffie van 150 baht in de stad. Klachten over te hoge prijzen kun je kwijt bij de stadslijn 1337, die 24 uur per dag bereikbaar is.
Tien stoelen op een stille julidag leveren 500 baht omzet op. Daar is dan nog geen fles water van ingekocht.
Bronnen: Pattaya Mail, Bangkok Post, Khaosod English, Thai PBS World, National Statistical Office of Thailand, Wereldbank (Gender and Informal Work in Thailand), WageIndicator
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Van de redactie22 oktober 2026Thailandblog is weer online na belangrijke beveiligingsupdate
Chiang Mai22 oktober 2026Chiang Mai veiligste stad van Zuidoost-Azië volgens Numbeo
Maatschappij22 oktober 2026De strandverkoper in Pattaya houdt op een goede dag 500 baht over
Nieuws uit Thailand22 oktober 2026Vertrektaks van 1.000 baht in Thailand mogelijk van tafel