Je kent het beeld vast. Je loopt een groot warenhuis of een ruime supermarkt binnen, en overal staan medewerkers. Bij de roltrap, bij de cosmetica, bij de televisies. Sommigen helpen klanten, maar een deel hangt wat over een stelling of tuurt naar het scherm van de telefoon. Voor wie uit Nederland of België komt, voelt dat raar. Daar draait een winkel juist met zo weinig mogelijk mensen. Hoe kan dit? Het antwoord is logischer dan het lijkt, en het zegt veel over hoe Thailand werkt.
De belangrijkste reden is geld. Het Thaise minimumloon is een dagloon dat per provincie verschilt. In 2026 loopt het van 337 baht in de zuidelijke grensprovincies tot 400 baht in Bangkok, Phuket, Chonburi, Rayong, Chachoengsao en Koh Samui. Per maand komt dat neer op ongeveer 10.400 baht, omgerekend zo’n 270 euro. De wisselkoers beweegt voortdurend, dus dat bedrag is een indicatie.
Voor een grote keten is een extra medewerker dus een kleine kostenpost. In het Westen dwingt een hoog uurloon winkels om de bezetting tot het minimum te beperken. In Thailand ontbreekt die druk grotendeels. Een paar mensen meer op de vloer kost weinig, en het levert iets op: een nettere afdeling, meer toezicht en een klant die zich geholpen voelt.
Veel verkopers werken voor een merk, niet voor de winkel
Dit is de minst bekende verklaring, en misschien wel de belangrijkste. Bij cosmetica, elektronica, witgoed en vaak ook kleding zet elk merk zijn eigen verkoper of schoonheidsadviseur neer bij de eigen toonbank of stelling. Die persoon wordt betaald door het merk of de leverancier, niet door het warenhuis zelf.
Het gevolg zie je meteen. Bij tien merken staan al gauw tien mensen, elk verantwoordelijk voor het eigen hoekje. Komt er bij jouw merk even geen klant, dan heb je letterlijk niets te doen, want je mag niet zomaar de buurman helpen. In de Thaise schoonheidsmarkt zijn die merkverkopers en adviseurs een vast onderdeel van het verkoopmodel in warenhuizen, juist omdat klanten producten willen uitproberen en advies verwachten. Wat eruitziet als overbezetting, is in werkelijkheid een rij losse verkooppunten die elk hun eigen mens hebben.
Veel bediening geldt als goede service
In Thailand verwacht een klant in een net warenhuis dat hij begroet, begeleid en geholpen wordt. Veel zichtbaar personeel signaleert kwaliteit en standing van de winkel. Een vrijwel lege vloer met twee medewerkers oogt in Thaise ogen juist goedkoop of onverzorgd.
Dat hangt samen met een bredere voorkeur voor hoffelijkheid en harmonie in de Thaise werkcultuur. Aanwezig zijn voor de klant telt op zichzelf al als goed werk, ook als het op dat moment rustig is. Wat jij als overbodig ziet, ziet de winkel als gastvrijheid.
Vaste posten en weinig vrijheid
Personeel wordt vaak toegewezen aan één plek: deze afdeling, deze toonbank, deze ingang. Tijdens een stille periode is er dan op die plek niets te doen, en de ruimte om zelf iets anders op te pakken is beperkt. De hiërarchische werkcultuur, waarin je doet wat je is opgedragen en niet eigenmachtig afwijkt, versterkt dat nog.
Daar komen twee praktische functies bij. Zichtbaar personeel bij rekken en uitgangen ontmoedigt winkeldiefstal en houdt de afdeling netjes. En in een economie met veel laagbetaald werk heeft het bieden van banen op zichzelf waarde. Werk over meer mensen verdelen is niet onlogisch als arbeid goedkoop is.
Waarom sommigen zich vervelen en op hun telefoon kijken
Als je dit alles bij elkaar optelt, snap je het beeld vanzelf. Wie de hele dag aan één vaste post staat, met lange stille momenten, weinig vrijheid om zelf taken te zoeken en een laag loon, vult de leegte met zijn telefoon. Dat is geen teken dat iemand niet wil werken. Het is het gevolg van een systeem waarin aanwezig zijn belangrijker is dan voortdurend bezig zijn.
Let maar eens op een drukke zaterdag. Dan zie je dezelfde mensen vaak hard rennen. De verveling hoort bij de stille uren, niet bij de persoon.
Wat je hier als bezoeker aan hebt
Wil je geholpen worden, spreek dan gericht de medewerker bij het juiste merk of de juiste afdeling aan. Iemand van een ander merk verwijst je vaak door, niet uit onwil, maar omdat dat zo is afgesproken. Weten hoe het systeem werkt, scheelt je irritatie en wachttijd.
En het beeld verandert langzaam. Door de stijgende minimumlonen lopen de personeelskosten op, juist in supermarkten en warenhuizen waar de personeelsdichtheid hoog is. Ketens zetten daarom steeds vaker zelfscankassa’s en andere techniek in om die kosten op te vangen. De volle winkelvloer van nu is dus geen vast gegeven.
Tot slot
Je ziet veel personeel, omdat arbeid goedkoop is, omdat een groot deel van die mensen eigenlijk voor merken werkt en alleen het eigen hoekje bemant, en omdat ruime bediening in Thailand als goede service geldt. De verveling op stille momenten komt door vaste posten met weinig vrijheid, niet door onwil. Het is minder inefficiënt dan het lijkt, en het verandert.
Bronnen: ASEAN Briefing, DLA Piper, Mordor Intelligence, wage.is
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond19 juni 2026In Thailand bepaalt leeftijd wie jouw phi is en wie jouw nong
AOW19 juni 2026SVB pleit voor eenvoudigere AOW en wil partnercontrole achter de voordeur stoppen
Vliegtickets19 juni 2026Emirates wint APEX-prijs voor beste luchtvaartmaatschappij in Midden-Oosten
Achtergrond18 juni 2026Chang verhoogde de bierprijzen in Thailand, Boon Rawd houdt Singha en Leo gelijk
Ik wilde vorig jaar in een groot warenhuis hier in Pattaya een luchtreiniger kopen. Vroeg netjes aan een medewerkster waar ik die kon vinden, haar anrwoord was No have.
Ben zelf verder gaan kijken en vondt er volop. Trots aan de dame in kwestie laten zien. Geen reactie.
Dit is eigenlijk wel straf hoor, maar ik ben niet verwonderd. Is typisch voor al die grote zaken. Elk personeelslid is verantwoordelijk voor een klein deeltje van het aanbod, van al de rest weten ze helemaal niets.
De enige plaats waar je soms nog eens rustig kunt rondkijken is in de grote shoppingmalls in Bangkok. Daar vallen ze je wat minder lastig. Misschien is dit omdat er daar veel meer toeristen rondlopen.
Wij leven net buiten het centrum van ChonBuri city, we hebben hier alle grote bekende winkels. En overal waar je binnen komt staan alle verkopers in de startblokken om je te WILLEN helpen. Ik zeg dan tegen mijn vrouw … ‘kijk iedereen staat op ons te wachten’. Maar om eerlijk te zijn, ik vind dit behoorlijk irritant.
Onlangs hadden we een kklein elektro toestelletje nodig. We stonden rustig te kijken naar het aanbod (PowerBuy). Nog geen minuut later kwam er een verkoopster bij ons staan en begon ze te brabbelen in het Thais tegen mijn vrouw. Ik vind dit heel onbeleefd. Ik had geen enkele inspraak meer. Heb uit pure frustratie niets gekocht.
No have heb ik al zo vele maal gehoord als ik in chopping malls ga , en er is een aantwoord op die meisjes kunnen geen English en alles gaat om geen gezicht verlies
Dan heeft ze je niet begrepen en schaamt ze zich om het nog eens te vragen.
Ze werken wel voor een merk, maar zijn niet in dienst bij het merk.
Verloning gaat heel vaak op basis van verkoop volume (bonussen)
Dank je. Weer wat geleerd.
Moest al dat irritante winkelpersoneel je nu eens rustig laten rondkijken, dan zou er veel meer verkocht worden. In veel van die winkels wordt je in elke gang werkelijk achtervolgd tot je uit pure wanhoop terug buiten gaat.
Vorige maand stond ik nog maar met 1 voet binnen in de HomePro en werd ik al lastig gevallen met de vraag: ‘Hello sir you want buy a fridge’ … Als ik een koelkast nodig zou hebben dan zal ik dat wel kenbaar maken. Blijkbaar hebben die mensen NUL verstand en vallen ze iedereen gewoon lastig.
En heb je een specifieke vraag dan moet je al heel veel geluk hebben dat je een passend antwoord krijgt.
Nu ga ik er gewoon niet meer winkelen en bestel ik online via hun website. Dan kunnen ze fluiten naar hun bonus.
Ieder zijn voorkeur. Over het algemeen word ik altijd netjes en vriendelijk geholpen in Thailand.
Een kort antwoord richting overijverige verkoper bij binnenkomst is voldoende, die persoon staat daar ook om geld te verdienen voor het onderhouden van gezin en/of ouders.
En fysiek iets zien en kunnen betasten is iets anders dan een plaatje op een website.
Groot verschil met NL, waar je soms de hele zaak door moet lopen om ergens nog een verkoper te vinden. Regelmatig alleen nog een drukke caissière te vinden aan wie je (tussen twee klanten door) even iets snel kunt vragen.
Heb je het artikel aandachtig gelezen? Dan zou je moeten weten waarom er in Thailand een overdaad aan personeel staat te ‘niksen’ terwijl er in je thuisland eigenlijk te weinig medewerkers rondlopen.
Wat Roger hierboven aanhaalt, daar ben ik het volledig mee eens. Ik kijk graag eens rond in doe-het-zelf zaken en elektronica winkels. Al is het maar uit nieuwsgierigheid. Maar in Thailand is dat een onbegonnen zaak. Je wordt overal achtervolgd door het personeel die je in elke winkelgang lastig valt. Ik haat dit ook.
Onlangs was ik nog in een DoHome zaak, een enorm grote winkel. Ik had iets nodig (vulcaniserende tape) maar vond het niet. Mijn echtgenote heeft op zijn minst aan 5 medewerkers gevraagd waar ik het artikel kon vinden. We werden van het kastje naar de muur gestuurd. Een half uur later zijn we uit pure ellende terug vertrokken. Terug thuis heb ik het online besteld en twee dagen later gratis aan huis geleverd.
Dat netjes en vriendelijk geholpen? Jaja, als je geluk hebt want de meeste verkopers proberen enkel maar het duurste artikel uit HUN gamma aan te smeren. Wat er in de rest van de winkel verkocht wordt weten ze niet eens.
Vorige week hier in onze plaatselijke Dohome … zaten 4 kwebbelende vrouwen op hun luie kont (op de grond) in een hoekje van de winkel. En ze maakten nog redelijk wat lawaai ook.
Mijn vrouw zei na mijn opmerking: “They have pause …”
Een typisch Thaise reactie.
Dag Ton,
Het grote probleem is dat er in die winkels op elke hoek een overijverige verkoper staat die je iets probeert aan te smeren. Wandel je door de gangen, dan volgen ze je zelfs tot je buiten hun ‘zone’ bent. Maar geen nood, want dan staat de volgende alweer klaar.
Rustig rondslenteren zit er hier niet in. Voor mij is het zelfs zo ver gekomen dat ik bepaalde winkels als de pest vermijd. Zoals ik verderop lees, bestel ik dan liever via hun website. De meeste verkopers proberen je toch alleen maar de duurdere producten aan te praten.
We hadden jarenlang, tot grote tevredenheid, een koelkast van Hitachi in huis. Mijn vrouw wilde graag een nieuw en groter model aanschaffen.
Ik wilde bij hetzelfde merk blijven, omdat de prijs-kwaliteitverhouding gewoon goed is. We hadden al wat rondgekeken op de website van HomePro en wisten ongeveer welk model we wilden en hoeveel we maximaal wilden uitgeven.
Eenmaal in de winkel stonden we bij de Hitachi-koelkasten om de verschillende modellen rustig te bekijken. Tot… de verkoper erbij kwam. Binnen de kortste keren stonden we plots bij een ander merk, dat toevallig een stuk duurder was. Had ik mijn vrouw laten doen, dan had ze dat duurdere merk gekocht, ver boven ons budget.
Ik heb alles vriendelijk afgehouden en de verkoper wandelen gestuurd. Daarna hebben we rustig de typenummers en prijzen van de Hitachi-modellen genoteerd en uiteindelijk online besteld. Op de website bleek dezelfde koelkast bovendien nog eens 3.000 THB goedkoper te zijn dan in de winkel.
Zou dat misschien de bonus van de verkoper geweest zijn? 😉
Haha André, dat laatste zinnetje zegt inderdaad veel. 🙂
Ik herinner me nog goed een discussie hier op het blog over hetzelfde onderwerp. Toen reageerde iemand (ik zal de naam niet noemen…) dat dit onderbetaalde personeel toch recht heeft op zijn dagelijkse kommetje rijst.
En laat dat kommetje rijst nu net betaald worden door die kleine verkoopbonussen die men elke dag probeert binnen te halen. Dat verklaart meteen waarom sommige verkopers je geen seconde met rust laten.
Dag Jonas,
Ik heb enige ervaring. Ben al tientallen jaren langere tijd in Thailand.
Do in Rome as the Romans do. Ik leg mij erbij neer.
Voor mij niet moeilijk: gewoon in goed tempo strak doorlopen langs het leger verkopers en in het voorbijgaan zo nodig kortweg “No, thank you”. Of op de afdeling zelf even vriendelijk meedelen, dat ik alleen wat rond wil kijken en dat ik een seintje geef als ik hulp nodig heb; doet wonderen, kan dan in alle rust rondkijken.
Liever iets teveel aandacht, dan uren rondlopen en niemand vinden.
Wat betreft het aansmeren van duurdere artikelen: daar is men zelf bij.
Bij duurdere producten vergelijk ik na winkelbezoek de techniek, prijs en kwaliteit even op een paar websites en maak dan de definitieve keuze.
Wat ik wel als valkuil heb ondervonden is het feit, dat de medewerkers vaak behoren tot een “shop in the shop” en geen medewerker van de superstore zelf zijn. Dus nee-verkopen terwijl het even verderop in dezelfde superstore wel verkrijgbaar is.
Beste Ton,
In veel van die grote winkels lopen er soms meer verkopers rond dan klanten. Je wordt er om de haverklap aangesproken. Als je telkens met ‘No thank you’ moet antwoorden, ben je meer bezig met verkopers af te wimpelen dan met winkelen.
Wanneer ik ga winkelen, heb ik geen behoefte om in een geforceerd tempo door een zaak te lopen om verkopers te ontwijken. Dan schiet het doel van winkelen volledig voorbij. Jij hebt daar blijkbaar geen last van, maar ik erger me wel degelijk aan die opdringerige aanpak.
Zelfs mijn Thaise echtgenote klaagt er geregeld over wanneer ze gewoon rustig wil rondkijken. Zelfs op de kledingafdeling laten ze haar niet met rust. Zodra ze een kledingstuk uit het rek neemt, staat er onmiddellijk een verkoopster naast haar met een uitgebreide uitleg. Voor mij is dat geen service meer, maar ongewenste bemoeizucht.
Hoi Ton,
Misschien moet je even noteren dat men van het winkelpersoneel verwacht dat men de klant helpt.
Dat is niet hetzelfde als hen hardnekkig achtervolgen in de hoop dat ze iets kunnen verkopen.
Als ze niet genoeg betaald krijgen en hun maandelijkse wedde proberen op te krikken a.h.v. verkoopsbonussen, dan is er iets grondig verkeerd aan het systeem op zich.
Doelgerichte vragen over een product moet je al helemaal niet stellen. Dat heb ik al vele keren ondervonden. Dan heb ik liever geen lastige verkopers rond mij, dan zoek ik het zelf wel uit.
En waar ik me helemaal aan stoor (en ik hier enkele malen lees) is dat elke verkoper in zijn/haar hokje geplaatst wordt en helemaal niets weet wat er verderop in de winkel gebeurt. Als klant is het gewoon van ’trek je plan …’ het is niet MIJN product dus is het niet MIJN zorg. De ultieme oplossing is dan: “We no have”.
Maar blijf vooral die mentaliteit verdedigen. Geef mij dan maar iemand met kennis van zaken die geen domme antwoorden verzint om geen gezichtsverlies te lijden.
Had je zelf weleens overwogen om de Thaise taal eens een beetje te leren? Dan kun je een normaal antwoord geven op iemand die iets probeert te verkopen, zonder een bonus te verwachten. Wees blij dat er nog iemand is die probeert Engels te spreken, zoveel zijn het er ook weer niet.
En ik mag aannemen dat je je niet op de afdeling ‘zonnepanelen’ stond..
Aan de reacties te lezen was de azijn weer eens in de aanbieding…
Ik zie de hoeveelheid -werknemers in warenhuizen- als een manier om iedereen aan betaald werk te helpen, zodat het systeem overeind blijft. Zeg maar de Melkert-banen van Thailand.
Het artikel omschrijft nochtans heel duidelijk hoe het er hier aan toegaat. Dat kun je moeilijk ontkennen.
Betaald werk? Laat me niet lachen. Verderop lees ik dat er overdag soms meer personeel aanwezig is dan klanten. Dat is mij ook al opgevallen. En zowat iedereen zit op zijn gsm te kijken. Ik noem dat betaald ‘niets doen’!
MAAR… als je een specifieke vraag hebt, kunnen ze je in veel gevallen niet verder helpen. Ze weten vaak niet eens waar een bepaald product in de winkel ligt. Is dat klantvriendelijk? Is dat goede service?
Het is toch beschamend dat je meteen als azijnzeiker wordt bestempeld wanneer je je stoort aan bepaalde situaties. En ja, ik behoor ook tot de groep die liever rustig door een winkel slentert, in plaats van dat er onmiddellijk een arrogante verkoopster op je afkomt zodra je gewoon even een product wilt bekijken.
Gelukkig ben ik hier niet alleen met mijn stelling. Zou er dan toch iets van waar zijn?
Beste PeterV,
De waarheid is nu eenmaal wat ze is.
Je hebt helemaal gelijk: in Thailand houdt men iedereen koste wat kost aan het werk, desnoods in onderbetaalde, nutteloze jobs zonder enige voldoening.
En weet je wat het absurde aan dit systeem is? Aan de andere kant laat men honderdduizenden arbeidsmigranten binnen om het échte werk te doen. Dat alleen al zegt genoeg, maar dat is inderdaad een andere discussie.
Die overbevolking aan personeel in de shoppingmalls blijft een fascinerend schouwspel. Talloze medewerkers die uit pure verveling klanten achterna lopen, terwijl de kennis en expertise die je van hen zou verwachten meestal ontbreken. Maar blijkbaar is dat ook nooit de bedoeling geweest.
Het mooie aan ons blog is dat iedereen hier zijn mening mag geven. Jij, maar evengoed degenen die graag een glaasje azijn drinken. Feiten benoemen zoals ze zijn, is niet negatief; het is gewoon de werkelijkheid onder woorden brengen. Dat jij je daaraan stoort, verandert niets aan die werkelijkheid.
Oplossing is, ga alleen zonder de vrouw, ze durven je niet zo snel aan te spreken heb ik gemerkt.
Zoek uit wat je graag wil hebben en bestel het online, is vaak nog goedkoper ook. Persoonlijk maak ik me er helemaal niet druk om, ik negeer ze gewoon, voor mijn vrouw is dat een stuk lastiger, vandaar dat ik meestal alleen ga.
Beste Roelof,
Het klopt wat je zegt. Maar ik ga eigenlijk nooit op stap zonder mijn vrouw. Ik woon hier nu al 7 jaar en ben nog nooit buitenshuis geweest zonder haar.
In een shopping mall laat ik haar soms wel eens alleen als er moet onderhandeld worden over de prijs. Je kent dat wel, als ze een witneus zien … Maar anders zijn we altijd samen. Is dat niet mooi?
Dat herken ik. En mocht ik wel aangesproken worden dan praat ik louter en alleen Nederlands.
Om heel eerlijk te zijn, ik zou in geen honderd jaar de job van die verkopers willen doen.
De ganse dag gewoonweg NIETS doen. Pure verveling. Ik zou er zot van worden. Gelukkig hebben ze nog hun sociale media.
Moest ik hier manager zijn van een winkel dan zou ik alle GSM’s VERBIEDEN tijdens het werk. Een pak minder personeel aanwerven en iedereen op zijn minst verplichten om het aanbod in de winkel wat te kennen.
Stel je maar eens voor dat je in je eigen Albert Heijn aan 5 medewerksters vraagt waar het zout ligt en je telkens het antwoord krijgt dat ze dit niet hebben.
Hier ook even mijn ervaring met het zogenaamd behulpzame winkelpersoneel.
Enige tijd geleden gaf mijn pas aangekochte stofzuiger plots de geest. Vol goede moed trok ik naar de shoppingmall, in de veronderstelling dat een oplossing snel gevonden zou zijn.
Helaas. De dame die verantwoordelijk was voor de afdeling stofzuigers was even verdwenen. Niemand anders kon of mocht mij helpen. “Meneer, kom binnen een uurtje nog eens terug, dan is ze er zeker.”
Dus: stofzuiger terug in de wagen, wat boodschappen gedaan, rustig gaan eten en om 13.30 uur opnieuw naar de afdeling. Oeps… de dame was alweer spoorloos. Niemand wist waar ze was. “Meneer, kom morgen maar terug, dan helpen we u zeker verder.”
Mijn irritatie begon stilaan het kookpunt te bereiken, maar een grote glimlach van het personeel moest blijkbaar alles goedmaken.
De volgende dag dan maar een derde poging. Eindelijk werd ik geholpen. Ik mocht mijn toestel achterlaten en binnen een week zou er een oplossing zijn.
Een week later, rit nummer vier. Je raadt het al: mevrouw was opnieuw nergens te bespeuren. Toen was de maat vol. Mijn doos met de kapotte stofzuiger stond exact op dezelfde plaats waar ik die een week eerder had achtergelaten. Er was letterlijk niets mee gebeurd.
Na de nodige discussie en zichtbaar tegen haar zin haalde een andere verkoopster uiteindelijk een splinternieuw exemplaar uit de rekken. Probleem opgelost!
Zo zie je maar, overal loopt personeel rond, maar zodra je iemand nodig hebt die daadwerkelijk iets kan of mag doen, blijkt die persoon meestal onvindbaar. Veel onnodig volk, veel glimlachen, veel beleefdheid… maar efficiëntie is vaak ver zoek.
Lang leve Thailand, beste lezers.
Jaarlijks ben ik, na het regenseizoen, een paar dagen kwijt aan het met de hogedrukreiniger schoonspuiten van de betonnen oppervlaktes rondom het huis. De laatste keer bleek bij het opstarten dat een knaagdier een gaatje in de hogedrukslang had gebeten, dus op naar Homepro voor een nieuwe slang. Kon ‘m zelf niet direct vinden, dus een verkoper erbij. Die probeerde me wijs te maken dat die slangen niet los verkrijgbaar waren en dat ik een nieuw apparaat moest kopen. Toen ik duidelijk maakte dat ik dat niet van plan was verdween hij.
Ik sprak een andere verkoper aan die me vervolgens direct naar het rek bracht waar een assortiment hogedrukslangen in allerlei lengtematen hing…..
Dat onderstreept heel duidelijk wat velen hier proberen te vertellen.
Een verkoper probeert je altijd iets zo duur mogelijk aan te smeren. Had je niet alert gereageerd dan was je waarschijnlijk huiswaarts gekeerd MET een volledig nieuw toestel.
Je hebt eigenlijk veel geluk gehad dat de 2de persoon je al geholpen heeft. Voor hetzelfde geld had je na 5 keer smeken nog altijd geen oplossing. Je moet hier verdomd goed op je hoede zijn. Dat is ook de reden dat ze me het liefst met rust laten. Die verkooponzin hoef ik niet.
Wat ik het meest irritant vind is dat personeel slecht opgeleid is hebben meestal totaal geen kennis van zaken, maar beleefd zijn ze wel, althans zo ervaar ik dat, wat ze tegen elkaar zeggen als ik als “eigenwijze ” farang uit beeld ben weet ik natuurlijk niet.
In de betere duitse warenhuizen en ook nog in somige betere nederlandse gaat het net zo. Ieder merk heeft een eigen verkoper vaak in dienst van het merk. Als ze een citizen horloge verkopen verkopen ze er geen van diessel dat is wer een ander persoon. Of l
Als ze la cruset pannen verkopen dan doet tefal iemand anders