Dat de Thaise samenleving in de afgelopen 30- 40 jaar in heel veel opzichten sterk is veranderd lijdt geen twijfel. Maar hoe dan? En wat zijn de gevolgen voor de Thaise maatschappij in het algemeen? Hier concentreer ik me op de dorpsbewoners, meestal boeren genoemd. Zij heten nog steeds ‘de ruggengraat van de Thaise samenleving’.

Wat ik hier ga beschrijven komt voort uit mijn eigen waarnemingen en gesprekken met dorpsbewoners in Chiang Khaan (gemeente Chiang Kham, Phayao) gedurende de twaalf jaar dat ik daar woonde (1999-2012) en deelnam aan veel activiteiten, en de beschrijving van een dorp Ban Tiam (niet de echte naam), 100 km ten westen van Chiang Mai door Andrew Walker (zie bij bronnen hieronder). Ook het boek van Keyes bevat veel informatie hierover.

Wie zijn die boeren dan wel?

Dat zijn zij die zichzelf als boer identificeren. Zij hebben land waar ze een (deel van) hun inkomen verwerven, ze pachten land of ze werken als landarbeider. Samen omvatten ze een 30 procent van de Thaise bevolking (20 procent zijn landbezitters, 4 procent zijn pachters en 7 procent zijn de landarbeiders).

Ik denk dat hun identiteit misschien in grotere mate te maken heeft met hun status als dorpelingen, hun band met het dorp waar ze geboren zijn, en hun familie.

De economie van het boerenbedrijf

Interessant is het feit dat slechts één op de vijf boeren al hun inkomen halen uit hun landbouwactiviteiten. Vier op de vijf boeren hebben andere bezigheden om hun inkomen aan te vullen. Een kwart van alle boeren hebben ook een ander bedrijf, tweevijfde doet enig werk voor de Staat en een derde heeft een familielid die in de omgeving van Bangkok of verder weg werkt en zo bijdraagt aan het inkomen van de familie. De bedrijvigheid van de boeren is innig verknoopt met de wereldeconomie terwijl dat 40 jaar geleden vrijwel niet het geval was.

Het inkomen van de boeren is de laatste 30 jaar behoorlijk gestegen. We zien dat aan het feit dat nog slechts 10 procent van de huishoudens onder de armoede grens van 3.000 baht per maand moeten leven. Het gemiddelde inkomen van een boerenfamilie is nu 150.000 baht per jaar (voor Thailand als geheel is dat 223.000 baht, voor Bangkok 420.000 baht en voor de Isaan als geheel 165.000 baht). Walker beschrijft de boeren dan ook als ‘midden-inkomens boeren’.

Dat boeren in toenemende mate andere bronnen van inkomsten zoeken heeft vooral te maken met het feit dat de productiviteit van landbouwactiviteiten al jaren stagneert en maar één zevende bedraagt van de productiviteit in andere takken van de economie. De boeren hebben veel belang bij hun relatie met de Staat: ze zijn voor een deel afhankelijk van subsidies, projecten, leningen en andere activiteiten zoals wegenaanleg, scholen en irrigatie.

Natuurlijk is de ongelijkheid in inkomen tussen zeg Bangkok (en de andere steden) en het platteland nog erg groot. De economie van het dorpsleven zal zich nog meer moeten ontwikkelen.

De politiek in het dorp: eigenbelang en publiek belang en de relatie met de Staat

Walker beschrijft in zijn boek de manier waarop de dorpsgemeenschap zijn noodzakelijke verhouding met de Staat en hun gezamenlijke aanpak van problemen in praktijk brengt. Velen in de dorpsgemeenschap zijn actief betrokken bij allerlei soorten beleid. Zo is er in het dorp Ban Tiam een huisvrouwen groep die een winkel exploiteert met goedkopere prijzen wat dan weer ten nadele is van de al bestaande winkeltjes. De huisvrouwen groep organiseert ook de vele festiviteiten. Hun leidster, tante Fon, strijkt te veel geld op en is te bazig, moppert men dan weer. Er zijn gezondheidsvrijwilligers en een groep die zich met irrigatie en herplanting van bos bezig houdt. Projecten worden uitvoerig besproken en gepland maar er is vaak ook wrijving tussen de leden: wie profiteert en wie niet?

Verkiezingen van het dorpshoofd en bepaalde ambtenaren zorgen voor veel discussie (deze activiteiten zijn sinds de staatsgreep van 2014 opgeschort). Er is een voortdurende afweging van eigenbelang en het publiek belang. Dorpelingen die het eigenbelang te veel laten vóórgaan worden gemeden, en het publieke belang wordt regelmatig omgebogen tot eigenbelang. Dat alles laat de dorpsbewoners niet onverschillig. Discussies zijn er voortdurend, en ja, ook roddel en persoonlijke vetes. Goden en geesten worden aangeroepen om te helpen. Dit zijn de lokale gebeurtenissen. Ik heb de dorpsgemeenschap destijds ook ervaren als betrokken en actief. Een enkele keer is het een betrekkelijke rommel.

Wat de landelijke politiek betreft is er sinds de opkomst van Thaksin ook meer interesse maar die echter vaak wordt afgemeten aan de lokale politiek. Van kandidaten in die verkiezingen wordt verwacht dat ze de lokale problemen kennen, dat ze zich persoonlijk, met eigen geld of invloed, inzetten voor de dorps-en district gemeenschap. Er zijn veel patroon-client relaties maar die verschuiven voortdurend al naar gelang de betrokkenen er voordeel in zien of juist niet. Een kandidaat die zich in het plaatselijk dialect met gevoel voor humor weet neer te zetten wint aan populariteit.

Dat alles is de reden dat Walker is zijn boek de boeren ‘politieke boeren’ noemt. De boeren willen meedoen aan het machtsspel. Zij verzetten zich niet tegen de Staat maar willen de Staat juist als bondgenoot en als onderhandelaarspartner. Zij oordelen en evalueren, ze zijn pragmatisch, levendig en flexibel. Zij willen deel uitmaken van de gehele gemeenschap en van het gehele politiek stelsel als burgers met een eigen mening en doel in het leven. Ze willen niet worden weggezet als het ‘onopgeleide boerenproletariaat’.

Bronnen

  • Andrew Walker, Thailand’s Political Peasants, Power in the Modern Rural Economy, 2012
  • Charles Keyes, Finding Their Voice, Northeastern Villagers and the Thai State, Silkworm Books, 2014.

» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

13 reacties op “De nieuwe economische en politieke realiteit van de Thaise dorpsbewoners”

  1. De Inquisiteur zegt op

    Verkiezingen van een dorpshoofd opgeschort?
    Vorig jaar was hier in het dorp wel degelijk een verkiezing, en afgelopen week in een naburig dorp (en een vrouw verkozen!).

    Voorts kan ik enkel melden dat in mijn dorp hier, er weinig politiek engagement is. Eerder berusting – spijtig genoeg.
    Ik weet dat goed want de shop van mijn vriendin is een soort praatplaats over alles + zelf doe ik met alle activiteiten mee zodat men tijd neemt om te antwoorden op mijn -voor hen soms onbehoorlijke- vragen.

    En het valt me echt op: 7km verder is er een iets grotere gemeente en daar is de mentaliteit al gans anders. Daar organiseerd men regelmatig meetings, politiek getint.
    Momenteel wordt er verzet georganiseerd tegen de inplanting van een mijn vlakbij en vooral het milieu komt aan bod.

  2. Tino Kuis zegt op

    Beste Inquisiteur,

    In alle dorpen is het weer wat anders. Heel goed dat je blijft vragen en luisteren.

    Ik heb steeds gelezen dat de NCPO (de junta) sinds mei 2014 ook alle plaatselijke verkiezingen heeft opgeschort, zie het Bangkok Post artikel in de link.

    https://www.pressreader.com/thailand/bangkok-post/20171117/281595240825071

    en in deze link gaat het over het verbod op lokale verkiezingen op tambon en district niveau. Kan zijn dat het dorpshoofd er buiten valt…

    http://www.nationmultimedia.com/detail/politics/30331536

  3. Rob V. zegt op

    Tino, dat ene boek ‘finding their voice’ is net het boek waarover ik je vanochtend vroeg schreef dat ik het wou kopen maar niet heb kunnen vinden. Vorige week schreef je ook al een stukje op basis van een boek dat ik een dag eerder uit gelezen had. Ik voel me bespioneerd inspecteur Tino van de DSI.

    In ieder geval bedankt voor dit mooie stukje. 🙂

    • Rob V. zegt op

      “Interessant is het feit dat slechts één op de vijf boeren al hun inkomen halen uit hun landbouwactiviteiten. ” o.a. natuurlijk omdat buiten het seizoen men ander werk nodig heeft zoals bijspringen in de bouw. Van de oogst alleen kan men niet leven.

      En over politieke betrokkenheid gesproken, er is naast de veelbelovende Anakot Mai (Future Party) ook een andere sociaal-democratische partij gecreëerd, de Pak Samanchon of ‘Commoner Partij’ (Burger Partij). Deze wil zich alleen richten op de arme tot gewone man (boeren en eenvoudige loonwerkers):
      http://www.khaosodenglish.com/politics/2018/03/19/commoner-party-seeks-to-put-the-poor-in-parliament/

  4. Slagerij van Kampen zegt op

    In ieder geval is het geruststellend eens te lezen dat het economisch blijkbaar relatief goed gaat met de “boeren” in Thailand. Zelfs in de Esaan! Vreemd dat ik dan nog altijd geld moet storten op de bankrekening van mijn schoonvader die 44 rai bezit. Van politiek engagement in hun dorp heb ik ook niets gemerkt. Maar wellicht spreek ik de taal niet voldoende en heb daar te weinig contacten. Religie is wel zichtbaar dominant. Zichtbaarder dan politieke activiteit.

    • Tino Kuis zegt op

      Slagerij,

      Het gemiddelde landbezit van boeren is 35 rai. De opbrengst per rai is in heel goede jaren misschien 3.000 baht per rai, in heel slechte jaren 1.000 baht en zeg gemiddeld ongeveer 2.000 baht per rai. (Hangt natuurlijk ook af van het soort grond, wat er verbouwd wordt en de prijzen van de producten). Voor een redelijk bestaan heeft schoonpapa nog 60.000 baht per jaar extra nodig…..

      • slagerijvankampen zegt op

        Mijn complimenten. U onderbouwt het heel goed. Komt bij dat ze al oud zijn en er veel land braak ligt. Bij die vrij goed geschatte 60.000 baht blijft het helaas niet. Er moet natuurlijk nog eens van alles gebeuren. Verbouwingen, de termieten (en het klimaat) rusten nooit om maar een voorbeeld te geven. Verder geen luxe. een kleine trekker, geen auto. Een uitzondering! Overal zie ik grote Toyota’s en nu men massaal suikerriet is gaan verbouwen verschijnen er ook overal grote tractoren. Interessant als men in overweging neemt dat er nauwelijks boeren zijn in het dorp die meer dan 50 rai bezitten. Bovendien is de prijs van suikerriet de afgelopen tijd enorm gekelderd naar iets van 12 baht per 100 kg als ik het goed heb tenminste. Dit alles geeft natuurlijk een rampzalig financieel plaatje te zien. Ook die tractoren en auto’s moeten afbetaald worden. En volgens uw calculatie is een bedrijf van die omvang niet rendabel. En dat geloof ik graag. Verbouwt men suikerriet zoals de meesten, dan zeker niet. Van de ene cash crop naar de andere. Nu begint men met dadels. Er was in het hoge noorden zelfs sprake van subsidies van de UN. Maar liefst 1 miljoen baht per 3 rai op een aparte bankrekening voor de vroege inschrijvers! Men kwam zelfs uit Chiang Mai. Vrij recent! Weet iemand hier van? Niets meer van gehoord. Een nepper misschien?

  5. Erwin Fleur zegt op

    Beste Tino,

    Vorig jaar waren er verkiezingen in ons dorp.
    Deze verkiezingen waren net zo als bij ons gemeenteraadsverkiezingen.

    De functie voor deze man was eigenlijk alles wat met sociale werk te maken had.
    het verstrekken van leningen, wegen, onderhoud enz.

    Bij ons was het inderdaad een hoop geroddel, toezeggingen en ondergrondse oorlog 555.
    Het voordeel van deze functie was een pensioen na 65 jaar.

    De man die het het heeft gewonnen was en familie lid en heeft het terecht verdiend.
    Ik zelf had geen stemrecht maar moet wel uitkijken dat ik er niet mee in gesleurd zou worden.

    Natuurlijk werd onze medewerking op gepaste wijze wel op prijs gesteld.
    Met vriendelijke groet,

    Erwin

    • Tino Kuis zegt op

      Erwin,

      Ergens rond 2005 waren er verkiezingen voor het dorpshoofd in mijn (ons) dorp. De twee belangrijkste kandidaten waren mijn schoonvader, redelijk rijk door het opzetten van (illegale) goktenten, en de rijkste man van het dorp, een aannemer. De aannemer won, en mijn schoonvader beschuldigde hem van fraude wat een flinke vechtpartij opleverde. In de dorpen is er veel samenwerking maar eveneens veel haat en nijd, meestal over geld. Echt spannend om het allemaal mee te maken.

  6. chris zegt op

    Dit is een schets van de armste regio in Thailand. De boeren in het zuiden, die geen rijst verbouwen, maar vooral aangewezen zijn op palmolie, rubber en fruit heben gemiddeld het dubbele inkomen van de boeren in de Isan. En de boeren op het centrale plateau hebben 5 keer zoveel inkomen.
    Boeren in Thailand zijn zeker niet overal hetzelfde, net als in menig ander land.

    • Tino Kuis zegt op

      Beste Chris,

      Ik heb alleen, zoals in de posting, alleen cijfers kunnen vinden over het gemiddelde inkomen van alle boeren over heel Thailand, rond 150.000 baht per jaar. Daarnaast noemde ik het gemiddelde inkomen van alle inwoners van de diverse regio’s in Thailand.

      Cijfers over de inkomens van boeren in de verschillende regio’s kon ik niet vinden. Ze zullen best verschillen, inderdaad in de Isaan het minst, in de Centrale (laag)Vlakte (plateau is hoogvlakte) het hoogst, maar verschillen die oplopen tot twee keer en zelfs vijf keer zoveel lijken me erg onwaarschijnlijk. Bovendien is het de vraag of dat inkomen uit hun landbouw-of andere activiteiten komt. Ik ben wel erg benieuwd, heb je een bron?

      • chris zegt op

        ja, een powerpoint presentatie.
        http://www.agribenchmark.org/fileadmin/Dateiablage/B-Cash-Crop/Conferences/2010/Presentations/Thailand_Isvilanonda.pdf

  7. Tino Kuis zegt op

    Dank je wel, Chris, een heel nuttige bron waar inderdaad cijfers staan uit 2008 (wat is er in 10 jaar veranderd? De prijzen van rubber zijn bv gekelderd) over de diverse regio’s in Thailand. De cijfers die ik hier noem gaat over het bruto en netto inkomen alleen uit de landbouwactiviteiten van huishoudens. (De meeste boeren huishouders hebben ook andere inkomsten). Ik vermoed dat de omvang van landbezit per huishouden in de Centrale vlakte groter is. De getallen zijn een beetje afgerond (baht).

    bruto netto

    Gehele koninkrijk 100.000 43.000

    Noorden 110.000 40.000

    Isaan 50.000 21.000

    Centrale Vlakte 204.000 70.000

    Zuiden 130.000 99.000

    De boeren in het Zuiden hebben dus bijna 5 keer zoveel netto inkomen als die in de Isaan en de boeren in de Centrale Vlakte iets meer dan 3 keer zoveel als in de Isaan (uit hun landbouwactiviteiten).

    Je hebt dus voor een groot deel gelijk, behalve dan dat de boeren in het Zuiden meer verdienen dan in de Centrale Vlakte.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website