Het idee is bijna honderd jaar oud. In de jaren dertig zette Sanong Thitibura, een stuurman aan het hof, in de provincie Sing Buri een landmotor op een gewone roeiboot en verlengde de aandrijfas met een stalen stang van een paar meter. Aan het eind een kleine schroef. Sturen deed hij door de hele motor met as en al rond te zwaaien. Geen versnellingsbak, geen roer, geen kap eromheen. Aan dat principe is sindsdien weinig veranderd.

Waar het lawaai vandaan komt

De boot heeft geen demper zoals een auto en geen kap zoals een buitenboordmotor. Het kale blok draait in de open lucht, de uitlaat blaast vaak vlak boven het water, en zonder versnellingsbak loopt de motor snel hoog in de toeren. Voor de toerist is het folklore. Voor wie eraan woont, is het wat anders.

Aan de grens bij Ranong controleerden het leger en de havenautoriteit in 2018 boten die tussen Thailand en Myanmar varen. De norm: honderd decibel. Veel boten zaten daar ruim boven. Eerst een waarschuwing, zeven dagen om het op te lossen, daarna een boete van 5.000 baht, zo’n 130 euro. In Samut Prakan klaagden bewoners weer over jongeren die ’s avonds met longtailboten zitten te racen.

Werkpaard en toeristentaxi

Dezelfde romp doet van alles, afhankelijk van hoe hij is ingericht. Als vissersboot langs de kust. Als watertaxi en vrachtboot in de klongs van Bangkok en op de Chao Phraya. En als toeristenboot langs de kalkrotsen van Krabi en Phang Nga. Juist doordat de as omhoog kantelt in ondiep water, kom je er op stranden en eilandjes waar een grote veerboot niet bij kan.

Reken voor een privétocht in Krabi op 2.500 tot 3.500 baht voor een halve dag, grofweg 65 tot 95 euro voor de hele boot. Daar komt de toeslag voor het nationale park nog bij: 200 baht per volwassene in het viereilandengebied, 400 baht rond Phi Phi en Maya Bay. Op routes zonder vast tarief loont onderhandelen.

De doeken op de boeg horen bij een geest

De kleurige sjaals en bloemenslingers vooraan zijn geen versiering. Ze horen bij Mae Yanang, in de Thaise traditie de geest die boten en voertuigen beschermt. De boeg geldt als het heiligste deel van de boot; daar woont ze, en je gaat er niet op staan. Vissers eren haar met driekleurige doeken en offers voor een veilige vaart. Dezelfde gewoonte zie je terug op het dashboard van menige taxi en vrachtwagen.

De diesel krijgt concurrentie

Na bijna een eeuw komt er iets nieuws onder de motorkap. Op de drijvende markt van Damnoen Saduak liet de scheepvaartdienst na klachten over herrie en stank al in 2021 elektrische proefboten bouwen. Prince of Songkla University vaart sinds 2025 met een hybride longtailboot op zonne-energie en batterijen bij Laem Sak in Krabi. En een Thaise sociale onderneming haalde in oktober 2025 een lening op voor een elektrische longtailmotor die volgens de makers ruim negentig procent stiller is en de brandstofkosten van 480 naar 18 baht per dag brengt. Die cijfers komen van de bouwer zelf en zijn niet onafhankelijk gemeten.

Belangrijker dan de herrie is de veiligheid. Longtailboten slaan om, zeker bij ruwe zee of een overvolle boot. Eind 2024 raakte een Koreaanse toerist vermist toen er een omsloeg bij Koh Phangan. Vraag dus om een reddingsvest en trek het aan, ook als de schipper het overslaat.

Bronnen: Nation Thailand, Workpoint Today, thailand.go.th, Good Tourism Blog, Khaosod English, English Wikipedia

Over deze blogger

Redactie
Redactie
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

Laat een reactie achter