Glimlachen werkt in Thailand beter dan je stem verheffen
Veel westerse mannen komen hier met een reflex die thuis prima werkt. Klopt iets niet, dan zeg je het, desnoods wat harder, en je krijgt je gelijk. In Thailand keert die reflex zich tegen je. Openlijk boos worden geldt niet als kracht, maar als verlies van gezicht, voor de ander en voor jezelf. De man die kalm blijft, wint, niet de man die gelijk heeft. Dat is even slikken als je uit Nederland komt, waar recht-voor-zijn-raap juist als deugd geldt. Hier is het eerder een last.
Drie woorden die bijna alles verklaren
Thais hebben er woorden voor. Jai yen betekent koel hart: je hoofd erbij houden als het spant. Het tegenovergestelde, jai ron of heet hart, is geen compliment. “Jai yen yen”, blijf rustig, is zowat het eerste wat je hoort als een situatie uit de hand dreigt te lopen.
Dan kreng jai, ongeveer ontzag van het hart. Het is de neiging om de ander niet tot last te zijn, hem niet voor het blok te zetten, geen ruzie te forceren. Het verklaart waarom iemand hulp eerst afslaat en waarom je partner ja zegt en nee bedoelt.
En gezichtsverlies. Iemand corrigeren of toeschreeuwen waar anderen bij zijn, kost hem zijn waardigheid. Harmonie gaat voor gelijk. Snap je deze drie, dan snap je de meeste botsingen.
De glimlach is geen ja
De Thaise glimlach betekent lang niet altijd wat jij denkt. Hij kan vreugde zijn, maar net zo goed schaamte, ongemak, verontschuldiging of verdriet. Er bestaan lijstjes met dertien soorten, en niemand is het helemaal eens over de telling. Een ervan is de yim haeng, de droge glimlach van iemand die je geld schuldig is en weet dat hij het niet kan terugbetalen. Zo’n glimlach lees je makkelijk verkeerd.
Belangrijker voor jou is dat het ook andersom werkt. Zelf rustig glimlachen op een gespannen moment koelt de boel af en geeft de ander een uitweg zonder gezichtsverlies. Je hoeft die kalmte niet te voelen om haar te laten zien. De handeling doet het werk, ook als je vanbinnen kookt.
Het glimlachende volk is een verzinsel uit 1961
Land of Smiles klinkt als een volksaard, maar het is reclame. De slogan dook rond 1961 op onder het militaire bewind van Sarit Thanarat, als toerismepromotie, met de Koude Oorlog op de achtergrond. Thailand moest zich verkopen als vriendelijk en veilig. Dat maakt de glimlach niet nep; hij heeft echt een sociale functie, maar het romantische beeld van een land dat van nature vrolijker is dan de rest klopt niet. Het is aangeleerd gedrag, aan beide kanten van de balie.
Zachter praten, langer zwijgen
Begin bij je stem. Een halve toon zachter en langzamer, juist als het spant. Maak van glimlachen je stand aan loketten en in winkels, ook als je het niet meent. Laat een stilte vallen in plaats van door te drammen, want ruimte werkt beter dan druk. Kritiek verpak je indirect en onder vier ogen, met een uitweg voor de ander: misschien begrijp ik het verkeerd. En voel je de woede opkomen, adem dan één keer en zeg jai yen yen tegen jezelf. Desnoods loop je even weg. In het verkeer geldt hetzelfde: claxonneren en schelden helpt niet en kan lelijk uit de hand lopen.
Het lastigste hieraan is niet de Thaise cultuur snappen. Dat lukt de meesten na een jaar wel. Het lastigste is je eigen reflex de baas blijven op het moment dat je je gelijk het hardst wilt halen. Wie dat leert, ergert zich minder en regelt meer. Wie het niet leert, blijft vechten tegen een land dat niet terugvecht, maar terugglimlacht.
Bronnen: Thailandblog, The Thailand Life, The Attraction
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Maatschappij11 oktober 2026Tien baht per stokje: wat verdient de spiesjesverkoper om de hoek in Pattaya?
Weer en klimaat11 oktober 2026Weersverwachting Thailand 11-17 oktober: minder regen in groot deel Thailand, zuiden blijft kwetsbaar voor zwaar weer
Agenda11 oktober 2026Agenda: Aanmelden voor het Kerstgala 2026 in Hua Hin is nu mogelijk!
Nieuws uit Thailand11 oktober 2026Reddingswerkers krijgen meeste lof na overstromingen, regering nauwelijks
Volkomen juist wat het artikel beschrijft. Ik vroeg aan mijn schoondochter of ze een banaan wilde en ze zei recht voor z’n raap ‘Nee!’ Maar toen ik haar voorstelde om een door mij zeer geprezen boek te lezen, zei ze ‘Mai pen rai’.Ze wilde geen rechtstreeks ‘nee’ zeggen, bang mij te beledigen. Maar toch twee opmerkingen. Wat hier als ’thais’ wordt beschreven werkt ook in Nederland beter en komt best veel voor. En in Thailand heb ik een paar keer boze reacties ondervonden.
Het klopt inderdaad niet dat een Thai nooit boos reageert.
Ik stond ooit eens met mijn vrouw aan de kassa in de Makro. Blijkbaar lag er een artikel in haar winkelmandje dat niet gewogen was. Mijn vouw haastte zich naar de weegstand om een barcode te vragen en toen ze terug kwam werd haar de huid vol gescholden door een jong koppel die achter ons stond.
En de kassierster, die deed alsof er helemaal niets aan de hand was. Toen we afgerekend hadden heb ik toch eens flink mijn middelvinger opgestoken naar die agressievelingen. Ik kon het niet laten. Toen zag ik opeens toch een sublieme glimlach bij de kassierster 🙂
Het is ongetwijfeld waar wat u zegt.
Er zijn echter momenten waarop mij als farang het bloed onder de nagels gehaald wordt.
Vooral als het gaat om geld. Niet als een Thai probeert een paar cent te verdienen maar wanneer bedrijven zoals het hotel zelf hardnekkig weigert de administratie op orde te hebben.
Dat is het moment waarop ik als farang me niet serieus genomen voel en ik zichtbaar en hoorbaar kwaad word.
Iedereen maakt fouten maar het maakt wel degelijk uit wat die fout is.
Een hotel dat wekenlang weigert een fout te corrigeren hoeft dan niet te rekenen op mijn glimlach.
jai yen yen voor de buitenlander, toch zie ik heel vaak Thaise mensen onderling flink ruzie maken, in de openbare ruimte, en het stemgeluid is dan van een aardig volume
Een Thai die kan werkelijk het bloed van onder je nagels halen … en wij zouden moeten blijven glimlachen?
Trouwens, heel wat Thai hebben zelf heel lange tenen. Owee als je er durft op te trappen, de gevolgen daarvan zal je wel ondervinden, wees daar maar zeker van.
Ik ben eigenlijk hun hypocriet gedoe wat beu. Wees recht voor de raap, dat is voor beide partijen dan duidelijk.
Je wil niet weten hoeveel misverstanden ik al gehad heb met mijn echtgenote. Een deftige reactie krijg je nooit. Ofwel zwijgt ze, ofwel krijg je een glimlach terug. Maar welke glimlach van de 20 verschillende soorten die er bestaan, dat weet je nooit. Als ik iets te zeggen heb, dan doe ik dat. En nee … dat hebben ze niet graag!
Och Roger, zwijg over de Thai met lange tenen a.u.b.
Ik heb ooit eens mijn schoonbroer aangesproken over zijn walgelijk gedrag in mijn eigen huis. Wat hij ons nadien allemaal aangedaan heeft tart elke verbeelding. Het resultaat is nu dat niemand van onze familie nog met ons spreekt en dat al onze buren ons scheef bekijken.
En meneer, die is nog geen haar veranderd, een crapuul van de ergste soort.
We zouden doodgraag verhuizen, ver weg van de ellende … maar we hebben er het geld niet voor.
In die zin heb ik ook altijd mijn bedenkingen wanneer iemand trots vertelt dat hij voor zijn leven gerust is want een “use fruct” heeft.
Met een goede Thaise familie kan dat inderdaad een mooie oplossing zijn om je woonst en de bewoning ervan voor jezelf veilig te stellen na het overlijden van je partner.
Maar dan denkt ik ook wel eens of je niet de vraag moet stellen of je er wel wil blijven wonen na het overlijden van je partner.
Familie kan plotseling heel anders gaan reageren na het overlijden van je partner en je wegpesten.
Voor zover ze dat nu al niet doen zoals in jouw geval.
Hier ook een voorbeeldje van langs mijn kant Ronny.
Tot een 2-tal jaren terug had ik een goede verstandhouding met de familie. We wonen allen in dezelfde gemeente en kwamen regelmatig samen. Mijn schoonouders worden elke maand netjes een vast bedrag toegestopt zodat ze een rustige oude dag kunnen beleven.
Vorig jaar kwam schoonzus opeens binnengewandeld met de vraag als we haar 200.000thb konden geven. De reden waarom was persoonlijk zei ze. Dit hebben we geweigerd.
Sedertdien is de verstandhouding met iedereen danig verslechterd. Het was zelfs zover gekomen dat de 2 vaste getuigen uit de straat niet meer wilden tekenen voor de verlenging van mijn verblijfsvisum. Ze kregen daarvoor nochtans elk 1000 thb – nu wilden ze niet meer helpen. Uiteraard een pure pestmaatregel aangestuurd door enkele duistere krachten …
Ik heb toen mijn stoute schoenen aangetrokken en heb me fel boos gemaakt tegen mijn schoonouders. Ik heb hen duidelijk gemaakt dat de hetze tegenover ons onmiddellijk moest stoppen. Zoniet kregen ze ook geen financiële hulp meer.
Twee dagen later zijn de 2 vaste getuigen schoorvoetend langs geweest met welgemeende excuses en was hun hulp opeens geen probleem meer – volledig gratis zelfs.
Schoonzus zien we nu bijna niet meer. Onze schoonouders zien we ook maar sporadisch en de verstandhouding blijft koeltjes.
Zo zie je maar, alles draait rond geld. En doe je niet mee aan die spelltjes wordt je gewoon weggepest. Tot grote spijt van mijn eigen echtgenote die er eigenlijk voor niets tussen zit.
Dus: soms eens je stem verheffen kan geen kwaad – een farang moet niet altijd toegeven aan de grilletjes van een Thai …
Mee eens. Ik beweer ook niet dat je stem verheffen kwaad kan. Of dat nu Thai zijn of andere maakt me ook niet uit. Als mijn vrouw ziet dat ik naar mijn kookpunt ga dan grijpt die meestal wel tijdig in. Al moet ik zeggen dat dit nog zelden gebeurt. Enkel bij de bouw van onze woning was het nog dagelijkse kost en dat is ondertussen toch al enkele jaren geleden.
Zal wel met de leeftijd te maken hebben, maar meestal denk ik er nu het mijne van. Als ik vind dat het lang genoeg geduurd heeft gaat de deur dicht en gaat ze daarna ook niet meer open. Vroeger stond ik nog open voor 2, 3 en zelfs meer kansen maar nu lig daar geen moment meer wakker van. Wie het ook is.
Maar stel maar eens dat je partner er niet meer is en je daar tussen je “familie” woont die je dan liever kwijt is. Je stem verheffen zal dan ook niet veel meer helpen.
Als ze je eruit willen pesten, denk ik dat je op een dag wel zelf zal beslissen dat het tijd is om je biezen te pakken wil je nog wat je leven genieten zonder al die dagelijkse problemen.
Jouw opmerking over het nut van ‘usufruct’ is volledig terecht. Echtgenoten van een Thai spouse met op de achterkant van de chanote hun naam en toenaam vermeld, dienen te beseffen dat bij overlijden van die spouse land en huis overgaan naar de erfgenamen. Ook wel ‘blote eigenaren’ genoemd. Usufruct geeft die echtgenoot enkel het recht gebruik te maken van de bestemming van land en huis en dat is: bewoning.
Wat niet meer van toepassing is dat je het recht hebt land en huis te verkopen, ook al heb je het volle bedrag destijds betaald. Dat recht heb je wel als er geen usufruct is bepaald. Dan dien je binnen een jaar te verkopen, en lukt dat niet, neem de Land Office de verkoop over. Land en huis gaan dus niet direct over naar de erfgenamen/familie. Uiteraard gaat een dergelijke verkoop gepaard met verlies. Onlangs meegemaakt: een Brit die in een luxe moo baan voor minder dan de helft tevreden moest zijn.
Kortom: gehuwd zijn met een TH spouse is ook na haar overlijden kiezen tussen 2 kwaden.
Jij als echtgenoot bent ook erfgenaam als je vrouw komt te overlijden. Je hebt recht op de helft van de waarde van de woning.
Een usefruct dient enkel als bescherming. Zodoende kunnen de andere erfgenamen het huis NIET verkopen zolang jij het recht hebt om er te blijven wonen.
Je hoeft niet eens weggepest te worden uit zon dorp. Als je daar alleen met je schoonfamilie zit ga je vanzelf wel. Zonder partner slaat de verveling des te meer toe. De schoonfamilie, op wiens terrein je misschien woont kan nog zo aardig zijn maar wat als de communicatie niet vlot. Mijn schoonfamilie is okay. Maar ik heb daar door omstandigheden wel eens een maand alleen gewoond. Iedereen aardig maar het werd er nog vervelender dan voorheen.
Ik denk dat als je je verveelt, je de oorzaak misschien ook bij jezelf moet zoeken.
Wij wonen 100 Km van de familie vandaan, op een plaats waar je weinig mensen ziet.
Enkel wat Thaise buren die ondertussen ook wel vrienden geworden zijn.
Ik woon daar alleen met mijn vrouw. Die gaat maandelijks wel eens voor een weekje naar haar familie, maar ik ga zelden mee. Blijf liever dan thuis.
Maar met of zonder vrouw, ik heb eigenlijk nooit het gevoel dat ik me verveel in Thailand.
Ik heb nu ook niet zo een nood aan persoonlijke contacten of om gesprekken met iemand te voeren en kan ook prima alleen leven. Al zie ik de enkele vrienden die ik heb graag langskomen, maar dat is dan meer op jaarlijkse basis.
Maar ik begrijp dat dit misschien niet is weggelegd voor iedereen om op die manier te leven en andere nood hebben aan meer contacten.
Wanneer je dolgraag wilt verhuizen Hans onmiddelijk doen.
Waarschijnlijk heb je Aow met wat pensioen ,Je kijkt ergens in Thailand voor een Condo Jomtien max 10.000 baht of huisje met tuin Udonthani ,Korat,Chonburi etc 8000 tot 15000 baht .
Neem je spullen mee in een pickuptruck of huur er zelf een Toyota Hilux met overkapping en verhuis geen wachtlijsten je kunt overal een frisse nieuwe start maken.
Succes Hans
Je kunt inderdaad maar beter glimlachen, en de Thai laten voor wat ze menen te moeten voorstellen. Het is show-off wat er blinkt. In alles, door alle geledingen heen. In de sociologie kennen we de begrippen schaamte- en schuldcultuur. Oosterse-/Aziatische culturen neigen naar schaamte. In Thailand ook? Vergeet het. Wat Thai niet willen is dat zij aangesproken worden op hun gedrag. Dat vinden ze vervelend. Kijk om je heen. Lees de kranten. Thai zijn uiterst agressief naar elkaar en anderen. Lees de reactie van Omer en Hans. Thai kennen geen gêne, geen schroom. Hoe zij zich in het verkeer gedragen, tart elke verbazing. Hoe zij huiselijk en maatschappelijk via geweld hun problemen oplossen is verbijsterend. Maar spreek je hen aan op een gedraging- dan breekt de hel los. De TH cultuur is die van vermijden, elkaar niet bemoeien, uit de weg gaan, het houden bij je eigen bekende clubje van gezin, familie, kennissen, collega’s. De hele dag verkeert men in een ‘inner circle’. Die kan per dag wisselen, maar beschermt en iedereen van verantwoording en aansprakelijk. Thai zijn ook nooit alleen. Ze zijn altijd met meerderen. Soms lopen zij ook fysiek dicht bijeen. Als ware zij geclusterd. Angst voor de ander. Dat is het. Opgaan in de groep, niet zichtbaar zijn, bij elkaar klitten. En dus blijft nier anders dan glimlachen naar de ander van buiten. Weleens opgevallen hoe snel die glimnlach ook weer verdwijnt?