Op startbaan 02R van Suvarnabhumi zakte woensdagavond het landingsgestel van een Boeing van China Airlines weg in het baanoppervlak. Het ministerie van Transport kijkt nu naar de recente overstromingen. Dat is een handige verdachte. De luchthaven heeft sinds de opening in 2006 last van een zachte ondergrond, en de instantie die dat moet oplossen, controleert zichzelf.
Je zit om twintig over zeven ’s avonds in een Boeing 737, gordel om, op weg naar Kaohsiung. Het toestel draait vanaf de taxibaan de startbaan op en komt niet meer vooruit. Het landingsgestel is weggezakt in een zachte plek. Achter je staan vier vliegtuigen klem, die sleepwagens één voor één achteruit moeten trekken. Het grondpersoneel heeft vijf uur nodig om jouw toestel los te krijgen.
De overheid noemt de overstromingen als mogelijke oorzaak. Dat klinkt als pech. Het is geen pech. Suvarnabhumi ligt op een drooggelegd moeras dat sinds de opening onder de banen werkt, en niemand draait ervoor op.
De plek had al een naam
Bewoners noemden het gebied Nong Ngu Hao, de Cobraplas. Het was een natuurlijk overloopgebied, 35 vierkante kilometer laag land. Daar bouwde Thailand zijn visitekaartje. Wie een luchthaven legt op een plek die de buurt naar een moerasslang vernoemt, weet waar hij aan begint.
De rekening kwam snel. Vier maanden na de opening telden inspecteurs meer dan honderd scheuren in banen en taxibanen. AOT, het luchthavenbedrijf, zette zelf 61 ontwerpfouten op papier. Een deskundige die de problemen onderzocht, vertelde Bangkok Post in februari 2007 dat er geen afvoer onder de banen lag, en dat de dijk rond het terrein het water juist binnenhield. In maart 2007 ging Don Mueang weer open voor binnenlandse vluchten, om de nieuwe luchthaven tijdens de reparaties te ontlasten.
Lappen in plaats van oplossen
Kijk hoe AOT daarna met het probleem omging. In januari 2007 waarschuwde een hoofdingenieur van het bedrijf nog dat de luchthaven misschien drie jaar dicht moest. Twee weken later was hij ervan overtuigd dat de baan veilig was en dat de schade vooral aan de oppervlakte zat. In 2017 ging een stuk van 935 meter van de oostelijke baan zestig dagen lang op de schop. Maatschappijen moesten 60 tot 90 minuten extra brandstof meenemen, voor het geval ze moesten rondcirkelen.
En nu ligt er een zachte plek naast taxibaan E21. Binnen een dag is die dichtgemaakt, de dichtheid gemeten, de baan weer open. Snel, dat wel. Alleen is snel repareren iets anders dan begrijpen waarom de grond onder een startbaan van twintig jaar oud nog steeds wegzakt.
Wie controleert hier wie?
Het toezicht is het zwakste punt. In januari 2007 weigerde de toenmalige luchtvaartdienst het veiligheidscertificaat van Suvarnabhumi te verlengen. De luchthaven bleef gewoon open, omdat de internationale eis voor zo’n certificaat toen nog niet in de Thaise wet stond. Een toezichthouder die nee zegt en daarna toekijkt hoe er niets gebeurt, is geen toezichthouder.
De huidige luchtvaartautoriteit CAAT doet nu wat je verwacht: ze draagt AOT op om alle banen, taxibanen en platforms grondig te inspecteren. AOT keurt dus AOT. In de berichtgeving komt geen bestuurder van het bedrijf zelf aan het woord. De minister zegt dat hij de oorzaak nog niet kent. Intussen mikt de regering op een luchthaven die op termijn 150 miljoen passagiers per jaar verwerkt, op dezelfde ondergrond.
Het sterkste verweer
Het ministerie en AOT hebben een verhaal dat op papier klopt. Dit jaar liepen grote delen ten oosten van Bangkok zwaar onder water. De schade bleef beperkt tot vijf vluchten met zo’n twee uur vertraging, niemand raakte gewond, en CAAT liet meteen het hele terrein nalopen. Wie bouwt op de klei van de Chao Phraya-delta, krijgt hoe dan ook met verzakking te maken.
Dat laatste klopt, en de crisisaanpak verliep deze keer netjes. Maar precies daar breekt het verweer op. Water is hier geen verrassing. Het staat in de naam van de plek, het stond in het onderzoek van 2007 en het komt elk regenseizoen terug. Als een natte maand genoeg is om een startbaan zacht te maken, is dat geen overmacht. Dan is die baan gebouwd voor een klimaat dat Thailand niet heeft.
Het volgende zachte plekje
Deze keer ging het om een Boeing die stilstond. Er komt een moment dat zo’n zachte plek opduikt onder een toestel dat al vaart maakt voor de start. Tot die tijd repareert AOT, meet de dichtheid en meldt dat de baan weer open is. Het moeras heeft geduld. Het luchthavenbedrijf blijkbaar ook.
Bronnen: Bangkok Post, The Nation, The Guardian
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Geld en financiën30 oktober 2026Kosten van leven in Thailand: een gepensioneerd stel in Hua Hin is €2.080 per maand kwijt
Opinie30 oktober 2026TB-opinie: Suvarnabhumi verzakt niet door regen, maar door twintig jaar wegkijken
Huizen kijken30 oktober 2026Gebouwen kijken in Thailand (9)
Eten en drinken30 oktober 2026Kokossoep met kip – Tom Kha Kai