Bangkok trekt sinds 2011 “lessen” uit elke overstroming, en zakt intussen twee centimeter per jaar

Wie door Bang Bua of het oosten van de stad waadde, zag het beeld dat elk regenseizoen terugkeert: mensen die hun motor door bruin water duwen, winkels met zandzakken, een negentienjarige die tegen Reuters zei dat ze nooit had bedacht om spullen in veiligheid te brengen, omdat niemand haar gewaarschuwd had. De regering stuurde de noodwaarschuwing pas uit toen het water al in de condo’s stond.

Dat is het patroon dat de stad al vijftien jaar niet doorbreekt. De regen valt, de stad loopt onder, de bestuurders beloven te leren, en een jaar later staat het water er weer. Chadchart is een van de weinige Thaise bestuurders die zichtbaar werkt, maar zelfs zijn woordkeuze verraadt de val: alweer een les, uit alweer een ramp.

Een stad die harder zakt dan de zee stijgt

De cijfers onder deze overstroming zijn onverbiddelijk. Bangkok ligt gemiddeld anderhalve tot twee meter boven zeeniveau, gebouwd op zachte klei in de delta van de Chao Phraya. De stad zakt door grondwateronttrekking en het gewicht van al dat beton met één tot twee centimeter per jaar. De Golf van Thailand stijgt ondertussen vier millimeter per jaar, sneller dan het mondiale gemiddelde.

Tel dat samen en je hebt een stad die van twee kanten wordt ingesloten: de bodem daalt, de zee klimt, en de grond bestaat uit dichtgebouwde, ondoorlatende oppervlakken die geen druppel opnemen. Onderzoekers waarschuwen dat bij een extreme regenbui in 2030 zo’n veertig procent van Bangkok onder water kan staan. Dat is geen ver toekomstscenario meer, dat is het beeld van dit weekend, vier jaar te vroeg.

De les van 2011 kostte 13 procent van het bbp

Om te begrijpen waarom “we leren ervan” hol klinkt, moet je terug naar 2011. Die overstroming zette 65 procent van de stad wekenlang onder water, kostte meer dan achthonderd mensen het leven, trof dertien miljoen Thai en veroorzaakte een schade van 46 tot 50 miljard dollar, bijna dertien procent van het bruto binnenlands product.

Na die ramp beloofde Thailand alles: betere afwatering, grotere retentiebekkens, een systeem van reuzentunnels, dijken langs de rivier. Een deel daarvan is er ook gekomen: zeven grote afwateringstunnels, uitgebaggerde kanalen, zesentwintig “apenwang”-bufferbekkens. En toch loopt de stad in 2026 opnieuw vol na drie dagen regen. Dat betekent dat de investering achterbleef bij het probleem, of dat het probleem, de zakkende bodem en de hevigere buien, harder groeide dan de oplossing. Vijftien jaar en tientallen miljarden verder is de uitkomst dezelfde als toen: een stad die stilvalt bij een stevige moesson.

Waar de gouverneur gelijk in heeft

Chadchart verdient het niet weggezet te worden als een prater. Deze regenval was extreem: dertig centimeter in enkele dagen, aangejaagd door een krachtig lagedrukgebied, en geen enkel afwateringssysteem ter wereld slikt dat weg zonder overlast. Dat hij alle vijftig districten tot rampgebied verklaarde, was juist slim: het geeft de stad de bevoegdheid om snel geld en mankracht in te zetten. Scholen dicht, thuiswerken om het verkeer te ontlasten, gratis parkeren bij stations, een gezamenlijk informatiecentrum met updates: dat is een bestuur dat de crisis van dit moment redelijk managet. En de zakkende bodem en de klimaatverandering zijn niet zijn schuld; die erfenis ligt bij decennia grondwaterpompen en bij een wereldwijd probleem dat Bangkok niet alleen oplost.

Maar crisismanagement is niet hetzelfde als het voorkomen van de crisis, en daar wringt het. Alle maatregelen van dit weekend treden in werking als het water er al is: evacueren, pompen, waarschuwen. De ingrepen die de volgende overstroming kleiner maken, streng handhaven van het pompverbod op grondwater, bouwvoorschriften die nieuwbouw uit de laagste zones weren, ruimte teruggeven aan water in plaats van elk perceel vol te bouwen, die leveren geen foto op van een gouverneur bij een pompstation en gebeuren daarom traag of niet. Chadchart zegt dat deze overstroming de stad helpt haar modellen te verbeteren. Maar het probleem is al vijftien jaar niet dat Bangkok het water niet ziet aankomen. Het probleem is dat de stad blijft zakken en blijft bijbouwen alsof ze dat niet doet.

Voor wie hier woont of overwintert: reken erop dat dit terugkeert, elk jaar rond deze tijd, en waarschijnlijk erger. Boek je vlucht met de twee tot drie uur extra die de toeristendienst nu al adviseert, en als je een condo of huis koopt, kijk dan niet naar het uitzicht, maar naar de hoogte van de begane grond en de afstand tot het dichtstbijzijnde kanaal. Waarom zou een stad die weet dat ze zinkt, blijven bouwen op de plekken waar het water het eerst komt?

Bronnen: Bangkok Post, Khaosod English, Reuters, The ASEAN Post, Chulalongkorn University

Over deze blogger

Redactie

Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

Lees hier de laatste artikelen

Oudere postings van deze blogger

• Geld en financiën12 november 2026Dotteren in Bangkok kost €8.590,-, Nederlanders betalen een deel zelf
• Expats en pensionado12 november 2026Wonen in Jomtien, rustiger dan Pattaya en het immigratiekantoor om de hoek
• Thailand tips12 november 2026Hoelang is het vliegen naar Thailand, en waarom duurt de terugweg langer?
• Huis bouwen12 november 2026Ultra-premium buitenverf moet in Thailand 11 tot 15 jaar meegaan