Mijn Vlaamse vriend draaide mijn telefoon met het scherm naar beneden voordat ik het bericht van Ploy kon openen. Hij deed dat rustig, met twee vingers, alsof hij een omgevallen suikerzakje rechtzette. Daarna schoof hij mijn koffie naar me toe en zei dat ik eerst mijn verhaal moest afmaken. Volgens hem keek ik iedere keer naar mijn telefoon alsof daar de uitslag van een medisch onderzoek op kon verschijnen.
We zaten in een eenvoudig restaurant aan Thepprasit Road. Aan de tafel naast ons at een Thaise familie uit een grote pan sukiyaki en boven de bar hing een televisie waarop zonder geluid een bokswedstrijd werd uitgezonden. Mijn vriend had voorgesteld daar af te spreken, nadat ik hem de avond ervoor had geschreven in WhatsApp dat ik zijn mening nodig had. Dat doe ik meestal pas wanneer ik mijn eigen mening niet vertrouw.
Ik vertelde hem alles. Over Ploy, Krit en de 68.400 baht. Over de betalingen die wel waren gedaan, maar bij Krits moeder terecht waren gekomen. Over de brommer, de nieuwe kamer boven de wasserette en de baan in het hotel. Daarna kwam Fah aan de beurt, die haar moeder niet wilde verlaten, maar ook geen afscheid van Krit wilde nemen. Ten slotte vertelde ik dat Krit niet met Ploy wilde praten zolang ik niet bij de koffiezaak verscheen.
Mijn Vlaamse vriend liet me uitpraten. Dat duurde vrij lang, want de afgelopen dagen hadden meer gebeurtenissen dan sommige jaren van mijn huwelijk in Nederland. Halverwege bestelde hij nog een koffie. Bij de uitleg over het schrift van Krits moeder vroeg hij alleen of ik zeker wist dat ik het goed had begrepen. Dat wist ik niet helemaal, dus vertelde ik het nog een keer.
Toen ik klaar was, keek hij naar mijn telefoon.
‘En hoe lang kent ge die vrouw nu?’
Ik noemde het aantal dagen. Hardop klonk het korter dan in mijn hoofd.
Hij begon de onderdelen van mijn verhaal op zijn vingers af te tellen. Ploy was getrouwd, haar echtgenoot had geldproblemen, beide families bemoeiden zich ermee, haar dochter wilde contact met Krit houden en er bestond onduidelijkheid over ruim zestigduizend baht. Bovendien was Ploy net verhuisd, aan een nieuwe baan begonnen en dacht ze alweer aan een ontbijtwagentje.
‘En gij zijt waar precies in dat verhaal?’
Dat was een vervelende vraag, vooral omdat ik er zelf geen goed antwoord op had. Ik was niet haar partner, niet haar geldschieter en niet de vader van haar dochter. Officieel was ik weinig meer dan een man die dozen had gedragen en ’s morgens vroeg met een verkeerd geschreven bord op een busstation had gestaan. Toch wist ik inmiddels meer over haar problemen dan over het leven van sommige mensen die ik al twintig jaar kende.
Mijn vriend zei niet dat Ploy slecht voor mij was. Hij vond haar ook geen bedriegster, hoewel hij Krits verzoek om geld behoorlijk verdacht bleef vinden. Waar hij vooral moeite mee had, was mijn neiging om meteen een vrije plaats in iemands leven te bezetten. Als er een chauffeur nodig was, reed ik. Moest er worden verhuisd, dan droeg ik dozen. Was er ruzie, dan luisterde ik. En zodra niemand wist wat er moest gebeuren, begon ik alvast een oplossing te bedenken.
Daarop verdedigde ik mezelf. Ploy had niet om geld gevraagd en had haar nieuwe kamer zelf betaald. Ze had bovendien zelfstandig werk gezocht, haar administratie bewaard en haar dochter naar Pattaya laten komen. Dat paste niet bij het beeld van een hulpeloze vrouw die een oudere buitenlander langzaam leegschudde.
Mijn Vlaamse vriend knikte. Volgens hem had ik waarschijnlijk gelijk.
‘Maar ge zijt niet alleen verliefd op haar,’ zei hij. ‘Ge zijt ook verslaafd aan nodig zijn.’
Ik vond verliefd een te groot woord en verslaafd overdreven. Dat zei ik ook. Daarna pakte ik mijn koffie, die inmiddels koud was geworden, en keek ik naar de bokswedstrijd boven de bar. Een van de vechters hing in de touwen, terwijl zijn trainer buiten beeld drukke aanwijzingen gaf. Ik voelde enige verwantschap met hem, al had ik mijn klappen tot dan toe vooral zelf uitgedeeld.
Mijn vriend kende me goed genoeg om niet verder te duwen. Hij at de laatste twee stukken mango van het bord en wachtte totdat ik zelf weer begon.
Wat mij bij Ploy aantrok, liet zich niet eenvoudig wegstrepen tegen haar problemen. Ze was interessant, juist omdat ze niet op mij wachtte om haar leven te regelen. Ik dacht aan de schriften waarin zij de kosten van rijst, gas en kokosmelk had berekend. Aan haar vroege bezoeken aan de markt bij de wasserette en aan de manier waarop ze pas glimlachte toen ze haar werkschoenen had gevonden. Ze kon scherp uit de hoek komen en was soms moeilijk te volgen, maar ze had ook iets vastberadens wat me raakte. Bij haar voelde ik me wakker. Dat was op mijn leeftijd geen onbelangrijk voordeel.
Alleen kreeg ik Krit, Fah, twee moeders, een tante en een schuld met verschillende bedragen bij die gevoelens cadeau. Zelfs Snow hoorde inmiddels bij de overeenkomst, al was die kat waarschijnlijk het enige familielid dat niets van mij verlangde.
Mijn Vlaamse vriend zei dat ik de verkeerde vraag stelde. Het ging er volgens hem niet om of Ploy al dat gedoe waard was. Een mens was geen hotelkamer waarbij je na het bekijken van de voorzieningen bepaalde of de prijs redelijk bleef. De vraag was of ik haar werkelijke leven aankon zonder haar voortdurend te willen redden of veranderen.
Dat kwam dichterbij.
Ik had mezelf verteld dat ik Ploy beter wilde leren kennen, maar in werkelijkheid was ik al bezig geweest haar leven overzichtelijker te maken. Misschien deed ik dat voor haar. Misschien ook voor mezelf, want zolang ik problemen oploste, hoefde ik niet na te denken over wat zij werkelijk van mij verwachtte. Een chauffeur of dozenverhuizer kon nuttig zijn zonder zich af te vragen of een vrouw van hem hield.
Onderweg naar huis opende ik eindelijk haar bericht. Ze schreef dat het gesprek met Krit zonder mij was doorgegaan. Hij was uiteindelijk toch naar binnen gekomen, nadat Suda hem buiten bijna tien minuten had toegesproken. Fah had haar vragen gesteld en Krit had beloofd dat ze contact mochten houden. Over de verdwenen betalingen was opnieuw ruzie ontstaan. Ploy wilde daar voorlopig niets meer over horen.
Daarna vroeg ze of ik boos op haar was.
Ik las het bericht in een bahtbus waarin behalve ik nog zeven passagiers en twee boodschappentassen met levende vissen zaten. Telkens wanneer de wagen remde, sloeg een staart tegen het plastic. Het leek me geen geschikt moment voor een beslissing over mijn toekomst, dus stopte ik mijn telefoon weg.
Thuis bleef de vraag liggen.
De stilte in mijn condo in Naklua, waar ik de afgelopen dagen zo naar had verlangd, voelde ineens groter dan nodig. Er stonden geen dozen, niemand belde met familie in Buriram en op mijn tafel lag geen administratie van een verdwenen brommerschuld. Alles was precies zoals ik het zelf had ingericht. Dat was comfortabel, maar comfort en geluk bleken opnieuw niet hetzelfde te zijn.
Ik probeerde me voor te stellen hoe het met Ploy verder zou gaan. Krit zou niet zomaar verdwijnen, want Fah wilde hem blijven zien. De schuld moest nog worden geregeld en beide families zouden hun mening blijven geven. Ploy moest iedere ochtend vroeg naar het hotel en wilde misschien opnieuw een eetkar beginnen. Wie bij haar wilde horen, kreeg geen lege bladzijde. Haar verhaal was al halverwege en er stonden opmerkingen in de kantlijn die ik niet kon lezen.
De eerlijkste gedachte was ook de minst fraaie: ik wilde Ploy graag, maar niet alles wat bij haar hoorde.
Daar schaamde ik me eerst voor. Daarna bedacht ik dat veel mensen waarschijnlijk zo aan een relatie beginnen. Je valt op een stem, een glimlach of de manier waarop iemand een doos met kookboeken bewaart. Pas later ontdek je dat achter die persoon een compleet magazijn staat, inclusief familie, oude schulden, gewoontes en mensen die nog een sleutel hebben.
Rond zeven uur belde mijn Vlaamse vriend nog even. Hij wilde alleen weten of ik inmiddels een besluit had genomen. Ik zei dat ik geen geld zou lenen, geen bemiddelaar meer wilde zijn tussen Ploy en Krit en niet opnieuw buiten een koffiezaak ging wachten totdat iemand me nodig had. Ploy wilde ik echter wel blijven zien.
Hij vond dat nog geen besluit, maar een lijst met voorwaarden.
‘Voor u is dat al vooruitgang,’ voegde hij eraan toe.
Daarmee moest ik het doen.
Ik schreef Ploy dat ik niet boos was, maar dat alles me te snel ging. Ik wilde haar zien zonder Krit, schulden, familieoverleg of een praktische klus. Gewoon samen eten en praten. Daarbij schreef ik ook dat ik haar problemen niet kon oplossen en dat ik dat voortaan minder snel zou proberen.
Haar antwoord kwam pas een uur later. Ze begreep wat ik bedoelde, schreef ze. Daarna vroeg ze of ik de volgende avond met haar bij de ochtendmarkt wilde kijken naar de lege plek voor een mogelijke eetkar.
Ik moest lachen. Zelfs een afspraak zonder problemen veranderde bij Ploy binnen drie regels in een bedrijfsbezoek. Toch zei ik niet meteen nee.
Precies op dat moment ontving ik een bericht van Bram. Er stond een foto bij van een vliegticket naar Bangkok en daaronder een zin: hij kwam over drie weken naar Thailand.
Bram had al vaker gezegd dat hij mij zou opzoeken, maar nu stonden er vluchtnummers en een aankomstdatum bij. Mijn eerste gevoel was blijdschap. Daarna dacht ik aan zijn talent om binnen vijf minuten te zien wat ik zelf wekenlang probeerde te begrijpen. Mijn Vlaamse vriend had me die middag al met de neus op de feiten gedrukt. Bram zou er vermoedelijk met beide voeten bovenop gaan staan.
Ik stuurde terug dat ik hem van Suvarnabhumi zou ophalen. Meteen daarna vroeg hij of er inmiddels een vrouw in mijn leven was.
Mijn telefoon lag enkele seconden stil in mijn hand. Ploy was meer dan zomaar een vrouw geworden, maar minder dan iemand van wie ik zeker wist dat ik haar hele leven wilde toelaten. Voor die uitleg had ik meer ruimte nodig dan een berichtenscherm bood.
Daarom antwoordde ik dat ik hem over drie weken alles zou vertellen.
Bram schreef dat hij in dat geval voor de zekerheid maar een enkele reis had geboekt.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico
Een heel leerzaam verhaal. Ik herken hierin veel van mezelf. Mensen willen helpen is een natuurlijke drang van iedereen en als buitenlander kunnen wij ook vaak best helpen. En het draait daarbij praktisch altijd om geld. En k heb gemerkt dat Thai er best handig in zijn om hun probleem tot mijn (of welk ander persoons) probleem te maken. Wij moeten denk ik leren om hun probleem niet ons probleem te laten worden. Als zij geld verliezen of meer geld lenen dan ze kunnen terug betalen, is dat hun probleem. Het voor ze oplossen, leidt direct tot het volgende probleem wat vaak groter is dan het voorgaande.
Adriaan: je leest niet goed. Nico schrijft expliciet dat Ploy géén geld aan hem heeft gevraagd, haar eigen kamer heeft betaald en zelfstandig werk heeft gezocht. Het was Nico die steeds uit zichzelf de rol van chauffeur, verhuizer en bemiddelaar op zich nam. Zoals zijn Vlaamse vriend terecht opmerkte, lag het probleem niet bij een vrouw die een buitenlander wilde ‘leegschudden’, maar bij Nico’s eigen drang om ‘nodig te zijn’. Heel jouw reactie is één grote generalisatie. Jij bent het kennelijk zelf die problemen van Thai mensen tot eigen probleem maakt. Ik heb die neiging niet, en velen met mij niet. Ik en velen hoeven niet te leren problemen van anderen bij hen te laten. Nico doet wat Nico doet naar eigen goeddunken. Laat zijn gedrag aldus bij hem en maak het niet tot de jouwe. Schrijf ons niet voor hoe te denken en te handelen. En tot slot: generaliseer ook niet zo straf over gedrag van Thai mensen.
Ik heb in de loop der jaren inmiddles behoorlijke ervaring opgebouwd met Thaise dames die op zoek zijn naar een relatie met een farang. Laat ik vooropstellen dat ik nog steeds heel positief ben over Thaise vrouwen, voordat iemand gaat ropen dat ik een frustie ben.
Maar uit ervaring weet ik inmiddels ook dat veel Thaise vrouwen niet alleen op zoek zijn naar een buitenlandse man omdat de Thaise mannen niet zouden deugen. Want dat is natuurlijk erg kort door de bocht. Waar de Thai, wat dat laatste betreft overigens, zoals iedere verkeersdeelnemer in Thailand wel weet, geen enkele moeite mee hebben, maar dat terzijde.
Wellicht kloppen de argumenten van Thaise vrouwen dat Thaise mannen nogal ontrouw zijn, graag veel én vaak drinken, gokken, losbandig zijn en geen verantwoordelijkheid nemen voor hun gezin.
Maar vanuit mijn eigen ervaringen op datingwebsites heb ik inmiddels geleerd dat er meestal ook een ander reden een grote rol speelt. Dat is uiteindelijk namelijk toch geld. Of ze een broer, tante of de buffel van een oom is ziek, hebben geen werk, hebben schulden, hebben hun (complete) familie te onderhouden, geen zin meer om te werken of hun pensioenleeftijd nadert.
Soms is er ook nog sprake van de Thaise traditie dat de ouders hun huis overdragen aan hun kinderen en dat de moeder dus een ander huis nodig heeft, mocht ze en/of haar nieuwe partner niet met de kinderen en hun gezin in hetzelfde huis willen blijven wonen.
Want vooral dat laatste is voor veel 50+ dames vaak een reden op zoek te gaan naar iemand die hun kan ondersteunen na hun pensioen, omdat het Thaise pensioen erg karig is.
Je huis is comfortabel maar leeg als er geen vrouw als Ploy is met al haar problemen.
Er zijn toch tal van vrouwen te ontmoeten die je ook een gevoel van “wakker zijn” geven maar die hun eigen problemen oplossen?
Een vrouw die op Youtube onder de titel “Smart girl Philippines” veel vertelt over allerlei relaties van lokale vrouwen met westerse mannen zei ergens dat zulke vrouwen met complexe levens geen redding nodig hebben. Ze konden zich redden voordat je verscheen, redeneert zij, en zouden zich ook redden nadat je verdween.”
Richt je dagen zo in dat je optimaal geniet (zonder anderen kwaad te doen). Geniet je optimaal van de complexe toestanden met Ploy, ga er dan voor. Wanneer het voorproefje van de eerste kennismaking al veel gedoe geeft, kun je erop rekenen dat er nog veel meer in het verschiet ligt…
Ik lees dit zo af en toe een aantal delen en dan sla ik weer even over. Het is leuk geschreven, maar ik wordt er ook wat somber van en na een tijdje zelfs moedeloos. Ik leer iemand kennen die volgens mij steeds in het hetzelfde circeltje ronddraait. Ik wil zo graag een vriendin, want alleen is ook maar alleen. Telkens komt er weer een dame in het verhaal maar het wordt nooit wat. Er is altijd wel iets, waardoor de beginnende relatie eindigd, ner zoals de relatie waar dit verhaal mee begon.
Hier ook weer de rode draad. Ik wil wel de lusten, maar niet de lasten. Een onrealistisch beeld dat schetst, dat er een mooie jongere, of veel jongere vrouw is, zonder rugzakje. Zonder familie die zich mengt in relaties, zonder kinderen, zonder schuld. Dan heb ik zoiets, wordt wakker man, die is er niet. Ik lees het verhaal van een man, die zich verschuilt achter het mooie plaatje van een vrouw, die er alleen is om het gezellig met elkaar te hebben.
Als je nu zo graag een relatie wil hebben, ook nog met een mooie jongere vrouw dan heeft dat naar mijn mening een prijs. Een prijs, wat dan ook waarbij ook iets van jou verwacht wordt. Geven en nemen.
Groet Frans
Dag Nico. U schrijft: ‘De eerlijkste gedachte was ook de minst fraaie: ik wilde Ploy graag, maar niet alles wat bij haar hoorde’. Dus u wil eerlijk gezegd ‘wel de lusten en niet de lasten’. Dat is een gezegde die men in elk geval in Vlaanderen zegt . Maar je beseft toch ook dat zoiets in geen enkele relatie werkt. Nergens ter wereld. Ik zou zeggen ga dan gewoon naar een bar en neem iemand mee voor 1 avond. Zonder meer . Je betaalt en je krijgt er wat voor terug. Meestal in verhouding Het is dan gewoon een ‘short time’ transactie. Wil je meer dan ga je meer moeten investeren. Emotioneel en zeker ook financieel . Dat laatste zit hoe dan ook altijd in het long term totaalpakket in Thailand. Geld wordt meestal verward met het concept zorg op lange termijn en is dus uiteindelijk in essentie altijd het belangrijkste waar het om draait. Telkens wordt daarrond een tragikomedie opgevoerd. Die opvoering heb je nu al in verschillende aktes gezien. Tijd dus nu voor de deus ex machina
Weer verschillende ongevraagde adviezen Nico, ik heb maar één advies voor je,ga gewoon op je eigen gevoel af,iets wat je de laatste 68 jaar geen teleurstellingen heeft gebracht en problemen in het begin van een relatie zijn beter dan later in relatie.
Zou maar eens een duidelijk signaal afgeven dat mevrouw Ploy het eetcar gedoe zonder U mag doen.
Hou en zie dat gewoon als een Thai- Thai gebeuren. Simpel.
Nico, mijn mening: 1. Er is niemand zonder rugzakje. 2. Ploy lijkt mij overduidelijk iemand die haar eigen boontjes redelijk goed kan doppen. 3. Je moet “tussen de regels door lezen”. Ze geeft voldoende signalen af dat ze jou “graag ziet”. Haar vraag of je boos bent en dat ze jouw mening wil horen over een standplaats, etc.
Ik denk dat Ploy de moeite genoeg waard is om de familie er maar bij te nemen. Jullie gaan daar wel uit komen samen.