Ik denk zo’n twee jaar geleden – het kan ook wat langer zijn – ontdekte ik bij toeval Thailandblog. Daar mijn computervaardigheid sterk was afgenomen sinds ik mijn bedrijfje niet meer had, deed ik er eigenlijk niks meer mee.

Internet: het boeide me niet zo. We rommelden wat met zo’n webcam met de familie in Thailand. En wat email contact met mijn broer die in de Filipijnen woont. Dat was het eigenlijk wel zo’n beetje; het was een vermoeiende bezigheid.

Mijn toetsvaardigheid – als ik het zo mag noemen – beperkte zich tot mijn rechter wijsvinger die al zwevend boven het toetsenbord naar de juiste letter zocht, wat soms seconden lang kon duren.

Dus jullie begrijpen wel dat het niet iets is om eens fijn te gaan doen in een verloren uurtje. Hoewel mijn opleiding zich beperkt tot een paar jaar lagere school, ben ik toch niet echt een domme jongen en sta open voor alles wat nieuw is. Maar een zware depressie resulteerde bij mij in een grote desinteresse voor al die dingen die het leven zo leuk maken.

Avonden lang heb ik Thailandblog gelezen

Redelijk hersteld daarvan heb ik de draad van het leven weer een beetje opgepakt. Kom ik op Thailandblog terecht. Daar ik een Thaise vrouw heb, werd mijn interesse gewekt. Avonden lang heb ik gelezen. Mijn eerste reacties waren nogal wild, ondoordacht en helaas soms wel kwetsend voor bloggers die al voor een langere tijd in Thailand wonen. Alsnog mijn excuus hier voor.

Mijn liefde voor Pon maakte me kwaad op een ieder die ook maar iets verkeerds zei over de Thai. Daar zou ik wel even verandering in brengen. Ik ben immers al zo lang getrouwd met een Thaise en dacht dat ik het allemaal wel wist.

Ik heb veel gelezen de afgelopen twee jaar en zit weer met veel plezier achter de computer en ben volop actief op het internet. Als er een spreekwoord waar is, dan is het dit: Je bent nooit te oud om te leren. Mijn computervaardigheid is gestegen op een schaal van 1 tot 10 van een rampzalig eentje naar zeker een zesje. Het toetsenbord bewerk ik nu met mijn beide wijsvingers en ga er in mijn ogen razendsnel overheen – ook een zesje.

Ik denk langer na alvorens een reactie te plaatsen en verwijder ze regelmatig alvorens op versturen te klikken. Ik ben er nog niet, ik weet het, maar één van mijn voornemens voor dit jaar is milder te zijn in mijn reacties. Minder eigenwijs. Ik doe mijn best en word nog wel eens een aardige vent, hoop ik.

Mijn taalvaardigheid is stukken verbeterd en ik heb minder vaak spelling-controle nodig. Wat ik niet onder de knie ga krijgen, zijn de leestekens op de goede plek. Maar als ik een stukje schrijf, doet Dick dat altijd voor mij. Dank je wel Dick. [DvdL: Graag gedaan.]

Bacchus, Hans Geleijnse, Alex Ouddiep en zo zijn er velen

Wat heeft dat alles te maken met Thailandblog? Eigenlijk alles. Mijn interesse voor de computer is weer goed op gang gekomen na mijn eerste ontmoeting met Thailandblog. Ook de wil om te reageren en het besef dat het niet leuk is om iets te lezen wat vol met taalfouten zit. Stukjes en reacties te lezen van mensen die ik bewonder om wat ze weten en om wat ze kunnen. Om er een paar te noemen.

Bacchus met altijd zijn goed onderbouwde reacties als het gaat om: wat heb ik nodig om in Thailand te kunnen leven? Hij beschrijft dat op een no-nonsens manier waar je in mijn ogen veel mee kan doen. Hij maakt het niet mooier, maar ook niet lelijker. Vooral het niet lelijker maken is in mijn ogen heel belangrijk. Want dat gebeurt nog te vaak en zet mensen op het verkeerde been.

Hans Geleijnse en Alex Ouddiep: hun prachtige verhalen, zo goed geschreven. Geweldig, ik ben er jaloers op. En zo zijn er velen – te veel om ze allemaal op te noemen.

Thailandblog voldoet aan mijn behoefte om te communiceren met mensen met uiteenlopende meningen. Je leert er van. En als ik iets jammer vind is dat ik de mogelijkheid niet heb gehad om door te leren. Naar gelang je ouder word, ga je dat steeds meer beseffen. Een ieder moet ook beseffen dat je vroeger geen keus had. Als er geen geld was, moest je werken. Net zoals dat nu nog in Thailand het geval is. Ze hebben geen keus.

Ook Thailandblog heeft geleerd; de moderatie is 99 pct verbeterd

Ook Thailandblog heeft geleerd. Het moderatiebeleid bijvoorbeeld nu en 2 jaar geleden is met 99 procent verbeterd. Die 1 procent houd ik in mijn zak, anders kan ik nooit meer zeuren dat ik het niet met hem eens ben. Ik ben per slot een Nederlander en dat zijn zeikers, zeggen ze vaak hier op het blog.

Kortom, Thailandblog heeft dus een plekje ingenomen in mijn leven – eigenlijk een beetje in het gezin, alhoewel Pon en de kids niet actief zijn op het blog. Er wordt wel altijd gevraagd of er nog iets is te melden over het blog. En ze lezen mijn ingezonden stukjes natuurlijk. Als ik ze vraag wat ze er van vinden, krijg ik meestal een glimlach. Met een blik in hun ogen die zegt: Die Pa toch. Ik ken mijn jongens stuk voor stuk, het betekent veel voor me.

Thailandblog is mijn vriend geworden. Als je in de problemen komt, raak je al je vrienden kwijt en word het schier onmogelijk nog vrienden te maken. Je legt de lat te hoog. Ze kunnen je pijn doen. Op het blog is het een mengeling van vriendelijke en minder vriendelijke mensen en zodoende blijf ik met beide benen op de grond.

Ik hoop dat vriend en vijand mijn stukje leest en er niet te zwaar aan tilt. Ik schrijf dit omdat het me plezier doet. En dat is waar het uiteindelijk om draait. Plezier beleven aan Thailandblog. En dat doe ik. Dat moge duidelijk zijn. Op naar 2015.

Kees Roijter


Ingezonden mededeling

Op zoek naar een leuk cadeau voor een verjaardag of zomaar? Koop Het Beste van Thailandblog. Een boekje van 118 pagina’s met boeiende verhalen en prikkelende columns van achttien bloggers, een pittige quiz, handige tips voor toeristen en foto’s. Bestel nu.



» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

10 reacties op “Kees Roijter: Thailandblog is mijn vriend geworden”

  1. Sjaak S zegt op

    Prachtig verhaal, Peter. Ik denk dat het met velen zo gaat. Er bestaat toch altijd de behoefte om je mede te delen en nu ik niet meer in de wonderlijke wereld der luchtvaart werk, maar een beetje buiten Hua Hin leef, vind ik op dit blog ook een spreekbuis en een bron van wetenswaardigheden. Er wordt soms gezeurd en ik erger me (helaas) ook aan mensen die consequent een d met een t verwisselen, maar in het algemeen kijk ik iedere dag op Thailandblog wat er zoal te lezen valt.
    Ik vind het leuk te lezen dat je je zo verbeteren kon met je computervaardigheden. Daar ben ik nogal erg goed in (en verdien af en toe iets extra’s hierdoor). Mijn vader ging het ook zo: hij had met 53 zijn eerste computer gekregen en nu met 84 helpt hij soms nog mensen met hun problemen. Tijdens zijn pensioen heeft hij alle kneepjes van Microsoft Office geleerd en onderwijs aan ouderen gegeven. Ook hoe ze met de pc moeten omgaan. Dit vind ik prachtig en ik ken in Hua Hin een dame die dit nu ook van mij leert. Weliswaar ben ik geen office expert zoals mijn vader dat was, maar ik weet genoeg om de beginner op weg te helpen en heb ook geduld genoeg om de mensen het zelf te laten proberen.
    Nou zit ik een beetje reclame voor mijzelf te maken, maar misschien is er de een of andere Thailandblog lezer die echt hulp nodig heeft en dit niet zo snel bij de Thaise computershop vindt. Ik doe het graag en ben mobiel. Zolang het rond Hua Hin, Pranburi, Paknam Pran en Sam Roi Yot blijft hahaha

    • Nico zegt op

      Dit is off topic aan Sjaak S. Sjaak, ik heb af en toe echt hulp nodig, heb je ervaring met het helpen via de mogelijkheid dat jij mijn scherm ziet en aldus op mijn laptop iets kunt zien en corrigeren, ik weet de juiste naam van deze techniek niet. Ik woon in district Rayong, dat is te ver van Hua Hin, anders reisde ik graag naar je toe. De Thai shop leverde me een laptop met de Windows versie 8.1, dat werkt zoveel anders dan mijn oude XP, heb dus hulp nodig. Ik wacht een reaktie van jou af, dan kunnen we emailadressen of telefoonnummers uitwisselen? Hoor graag van je. Dank Thailandblog voor het plaatsen.
      Nico

  2. Gerrie Q8 zegt op

    Leuk verhaal Kees, zo is het mij eigenlijk ook vergaan. Het systeem van met één vinger over het toetsenbord, wordt het “adelaarsysteem” genoemd. Kan het ondertussen nu ook met 2 vingers, al gebruik ik mijn middelvingers, die zijn langer, dus sneller op het bord en kan er ondertussen geen andere bewegingen mee doen. Als jij blijft schrijven, dan blijf ik lezen. En…….. misschien ontmoeten we elkaar wel eens hier in TH of in NL.

  3. Khun Peter zegt op

    Beste Kees, wat een leuk verhaal wederom. Het doet mij deugd dat jij zoveel plezier aan Thailandblog beleeft. Het kost ons veel tijd, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de warme en lieve reacties die wij vrijwel dagelijks krijgen.

  4. Khun Martin zegt op

    Als ik dit zo lees Kees, dan BEN je al een aardige vent!!

  5. Cornelis zegt op

    Kees, Thailandblog mag zich gelukkig prijzen met zo’n vriend!

  6. Walter zegt op

    Ik snap het voor 100% mede door de herkenning!

  7. Davis zegt op

    Tof Kees, dat je zo oprecht bent en het hier kan delen. een kerel die uit zijn fouten leert en dat hier ook eerlijk durf te stellen, is zonder meer een toffe vent. In je verhaal zit veel herkenning 😉

  8. SevenEleven zegt op

    Leuk om te lezen Kees,en sommige dingen zijn inderdaad heel herkenbaar.
    Vooral dat gevoel om de Thais (echtgenote)te moeten verdedigen als je denkt dat ze onheus bejegend word(en)
    Dat gevoel had en heb ik zelf ook,maar dan meer met de onwetende buitenwacht,niet op Thailandblog zelf,die soms dingen oplepelen over Thailand waar ik me behoorlijk druk over kan maken.Maar dat is ook aan het afnemen,net als bij jou.
    Het heeft ook vaak geen zin,omdat mensen hun vooroordeel toch niet inslikken,al hebben ze nog nimmer Thailand bezocht,of een Thai gesproken.Het zij zo.

    Ben zelf nog maar kort “actief”op Thailandblog,en was hiervoor jarenlang kijkend en reagerend op de site van Thaiportal,dat helaas niet meer bestaat.Dit ter ziele gaan van Thaiportal was de reden dat ik bij Thailandblog terechtkwam,en zodoende ook jouw stukjes bekeek,en volgens mij ben je al een aardig mens Kees,niets aan veranderen:)

  9. inge zegt op

    Beste Kees,

    Wat een ontzettend leuk verhaal en kijk uit naar je volgende belevenis!

    Groetjes Inge


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website