‘Waarom ik nooit weet of het feest is in Thailand’
Soms word ik wakker van vuurwerk, soms van monnikengezang, soms van een fanfare tussen de bananenbomen. Maar nooit weet ik of het een bruiloft, een begrafenis of Boeddha’s verjaardag is. En eerlijk gezegd… dat is prima.
Er zijn dagen dat ik wakker word en denk: vandaag is er iets.
Dat gevoel komt ergens vanachter mijn linkeroor gekropen, nog voor de eerste kraai me wakker schreeuwt. Soms is het een vage trilling in de lucht, soms een melodietje uit een krakende luidspreker die door een pick-uptruck met bloemen rijdt. En heel soms is het gewoon omdat er ineens vijftien paar slippers voor het huis van de buurvrouw liggen.
Dan weet ik: er is feest. Of iets wat daar op lijkt.
Wat het precies is? Geen idee. Want hier in het noorden van Thailand gaat dat anders dan bij ons.
In Nederland weet je precies wanneer het Pasen is. Je voelt het aan de Albert Heijn die met chocolade-eieren begint in februari. Je weet wanneer Sinterklaas komt, want de schappen veranderen van kleur. En zelfs Bevrijdingsdag hangt als een officiële vlag boven de agenda.
Maar hier?
Hier weet je het pas als het al bezig is.
Ik vroeg het ooit aan mijn vrouw. “Hoe weet je wanneer er iets te doen is?”
Ze keek me aan alsof ik haar vroeg of de zon morgen weer opkomt.
“Je hoort het toch?” zei ze.
En dat klopt. Hier hoor je het eerder dan je het weet. Soms is het het gezang van monniken dat uit de tempel rolt, galmend over de rijstvelden. Soms is het luide mor-lam muziek uit een plastic partytent bij iemand achter het huis. En soms hoor je ineens niets. Ook dat is een teken. Dan is er iets met respect, rouw of ceremonie. Dan praat de buurt zachter, dan knikken mensen langer.
Ik weet nooit of het een nationale feestdag is of een dorpsritueel dat niemand buiten de gemeentegrens kent. Soms blijkt het een verjaardag van een overleden koning, soms is het de boeddhistische Asalha Puja-dag, en soms… is het gewoon dinsdag en was er een buffel jarig.
En ik moet je zeggen: ik vind dat helemaal niet erg.
Leven zonder agenda is leven in verwondering. Soms zie ik ineens vrouwen in traditionele kledij met zilveren rammelbellen aan hun enkels langs mijn huis lopen. Soms zie ik kinderen met gouden verfstippen op hun voorhoofd. En altijd is er ergens iemand die lacht, bidt of rijst roert in een pan waar je soep voor vijftig man uit kunt scheppen.
De eerste jaren probeerde ik het nog bij te houden. Ik downloadde een Boeddhistische feestkalender, schreef met pen en potlood de data in een schriftje. Maar al snel merkte ik: het hielp niets. Want wat op papier een vrije dag leek, bleek soms gewoon een doordeweekse werkdag. En wat nergens vermeld stond, kon zomaar het grootste dorpsfeest van het jaar zijn.
En dus ben ik gestopt met plannen. Ik kijk uit het raam, ik luister naar de geluiden, ik volg de geuren van wierook en gegrilde kip. En als ik iets hoor dat lijkt op een processie, pak ik mijn slippers en loop ik mee.
Misschien is het een bruiloft. Misschien een crematie. Misschien een tempelfeest. En misschien weet niemand het precies. Maar het leven viert zich hier vanzelf.
En ik? Ik ben gewoon blij dat ik erbij mag zijn. Zelfs als ik niet weet wat het precies is…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur11 april 2026‘De milde regen van de Lanna-geesten: Songkran zonder trauma’
Cultuur3 april 2026‘Waarom ik met een glimlach de hoofdprijs betaal voor een Thaise ananas’
Cultuur22 maart 2026‘Waarom de wereldvrede opeens heel belangrijk is voor mijn Honda-brommertje’
Cultuur14 maart 2026‘De tokeh achter mijn badkamerspiegel is de beste therapeut van Thailand’
Beste FKN,
Je moet wel in een verre uithoek wonen als je zo onwetend bent over de gebeurtenissen in je dorp
Ik woon in een klein dorpje in de Isaan met drie gehuchten en twee tempels. We hebben geen voorzieningen, geen naambordjes voor de straten, maar we worden perfect op de hoogte gehouden van wat er in het dorp gebeurt. Elk van de gehuchten heeft een geluidsinstallatie die ons op de hoogte houdt van de gebeurtenissen.
Zo wordt omgeroepen wanneer iemand overleden is, wanneer er een tempelviering is, als een van de jongens voor een paar weken monnik wordt, als er een huwelijk is, als er een vergadering is voor de boeren, als de poejaj ban afroept dat, tegen de dag nadien, inwoners hun leningen eindelijk eens moeten terugbetalen aan de gemeente, wanneer een oogarts naar het dorp komt, wanneer er geplande onderbrekingen zijn van stroom of water enz.
In enkele gevallen worden wij zelfs persoonlijk uitgenodigd.
En elke keer als ik de ‘plaatselijke omroeper’ hoor, vraag ik mijn echtgenote waarover het gaat. En heeft ze het niet gehoord dan vernemen we het wel via het roddelcircuit.
Maar ga vooral door met je verhaaltjes.
Agree, gelukkig is de omroep installatie hier al jaren kapot.
Als er iemand gestorven is kun je aan het type muziek al horen wat er gaande is.
Voor een buitenstaander is het maar gewoon muziek, maar bij een inzegening is er een heel ander genre.
De verhaaltjes zijn best amusant maar geven mij toch wel een beetje het gevoel dat Keenok het niet helemaal snapt.
Groeten uit Trat.
Om die omroeper te verstaan dient men toch redelijk het Lao te beheersen, of eventuele familie moet het voor u vertalen. Doen die dat niet dan wordt het inderdaad een verrassingspakket. Overigens komen er niet enkel berichten uit die luidsprekers maar worden we ook vaak ongevraagd getrakteerd op muzak. Kan die berichtgeving niet gewoon via facebook of zo?
FKN snapt het hélemaal want hij is niet van gisteren.
Maar hij kickt, net als ik, op de reakties op zijn inzendingen.
Wij zitten wat verder af van de laatste luidspreker. Maar geen nood, al voordat de stem klinkt beginnen onze honden al te huilen, net als andere honden in de buurt. Kennelijk bevalt ze de stem niet of ze begrijpen de boodschap al voordat die is uitgesproken.
En dan wacht je meestal alweer een dag of dagen vol overdovend lawaai zonder mededogen voor elke niet -participerende buitenstaander (mens of dier), ”enkelen die zuipen tot men op de grond stuikt (al vaak voor het middaguur), en wellicht ook nog een vechtpartij met lege fles of plastic stoelen (meestal niet voorhanden in kleinere dorpen) . Dus altijd iets om naar uit te kijken. Zeker als je niet weet wanneer, waarom, waar en om wie en wat. Dat scheelt.
Beste Farang Kee Nok,
Ik herken mij volledig in jouw verhaal. In het dorp van mijn schoonouders in het Noordoosten van Thailand precies hetzelfde.
Maar toch zou ik graag tenminste een dag op voorhand willen weten of er iets te beleven valt. Gewoon omdat we beslissen of we de volgende dag naar Khon Kaen (35 km van het dorp) zullen gaan. Dat doen we ofwel met de taxi, ofwel met motorfiets (5 km) en soohng thaaew (de overige 30 km). Een verplaatsing duurt gemakkelijk 1 uur (enkel – terug is maal 2).
En die luidspreker? Daar versta ik (voorlopig nog) niks van. Denk dat het Isaans gesproken is, zo te horen aan de toon van de uitspraken..).