‘Loy krathong en de kunst van verzuipen met stijl’
Het begint als de maan te fel wordt. Een beetje overmoedig, alsof ze deze avond in haar eentje wil verlichten. De honden in het dorp blaffen haar naam, kinderen gillen tegen de wind en iedereen lijkt plots iets belangrijks te vergeten, om daarna gehaast op zoek te gaan naar… iets met bananenblad, wat wierook en een waxinelichtje.
Loy Krathong. Het Thaise feest van licht, liefde en vergevingsgezinde watergeesten. Het feest waarop iedereen doet alsof het heel normaal is om je problemen te vouwen tot een bloemstukje en die vervolgens te laten wegdrijven, alsof het water een psycholoog is.
Ik geef toe: de eerste keer dacht ik dat het een drijvende high tea was. Al die kunstige bootjes met bloemen, fruit, kaarsen en soms een pluk haar of nagel, alsof Moeder Natuur een kruidenthee bestelt met extra DNA.
Maar nee. Dit zijn Krathongs. Mini-offers met een maxi-lading. Je steekt een kaars aan, plant er wat wierook in, denkt terug aan alles wat je dit jaar fout hebt gedaan (ja, ook dat gedoe met die visumverlenging) en je laat het dan letterlijk en figuurlijk los. Op het water. Met een zucht. Of een tikje wanhopige schouderklop van je schoonzus, die elk jaar nog fanatieker gelooft in symboliek dan in haar eigen man.
In theorie is het prachtig. In de praktijk is mijn Krathong meestal het enige bootje dat binnen vijftien seconden kantelt, uitdooft en op de rug dobberend verdwijnt richting een stel verbaasde eenden. Dat is ook een vorm van karma, vermoed ik.
De Thaise stelletjes maken er een intiem ritueel van. Hand in hand, kaarsje voor kaarsje, laten ze hun gezamenlijke bootje te water. Blijven ze naast elkaar drijven, dan is de liefde echt. Drijven ze uiteen, dan schijnt dat iets te zeggen over ‘de tanende energie tussen jullie’. Persoonlijk denk ik dat het meer te maken heeft met stroming en windrichting, maar ik ben dan ook getrouwd met iemand die nergens in gelooft, behalve in de kracht van waterdruk.
“Moeten wij ons bootje ook vastbinden?” vroeg ik mijn vrouw vorig jaar.
Ze keek me aan alsof ik had voorgesteld om de monnik van de tempel te friemelen aan zijn gewaad.
“Als ze uit elkaar drijven,” zei ze, “dan moeten ze uit elkaar drijven.”
En zo kreeg mijn hoop op poëtische romantiek dezelfde behandeling als een omvallende Krathong: een korte vlam, gevolgd door een kletsnatte dood.
Ik heb ooit geprobeerd zelf zo’n ding te maken. Ergens tussen bananenblad, tandenstokers en gekneusde bloemen raakte ik de controle kwijt. Het eindresultaat leek op een gefrituurde octopus die net uit een slowcooker kwam. Sindsdien koop ik er eentje bij een meisje met een beugelglimlach en een marktkraam vol hoop. Voor vijftig baht krijg je iets wat drijft, ruikt en de illusie van karma intact houdt.
Toch, ondanks de nattigheid, de chaos en de onvermijdelijke rook in je ogen, zit de magie van Loy Krathong in iets anders. In het moment. In het tegelijk loslaten en hopen. Kinderen die hun dromen fluisteren, alsof het staatsgeheimen zijn. Ouderen die ineens stil worden bij het water, alsof ze iets terugzien wat er niet meer is. En jij, farang met iets te dikke enkels en een Krathong die alweer scheef hangt, die denkt: misschien lukt het dit jaar wel.
En lukt het niet?
Dan is er volgend jaar weer een volle maan.
En desnoods een touwtje…
Over deze blogger
-
Mijn leeftijd valt officieel onder de categorie ‘bejaard’. Ik woon al 28 jaar in Thailand, probeer dat maar eens na te doen. Nederland was ooit het paradijs, maar het raakte in verval. Dus ging ik op zoek naar een nieuw paradijs en vond Siam. Of was het andersom en vond Siam mij? Hoe dan ook, we waren elkaar goed gezind.
De ICT zorgde voor een regelmatig inkomen, iets wat jullie ‘werk’ noemen, maar voor mij was het vooral een tijdverdrijf. Schrijven, dat is de echte hobby. Voor Thailandblog pak ik die oude liefde weer op, want na 15 jaar zwoegen verdienen jullie wel wat leesvoer.
Ik begon op Phuket, verhuisde naar Ubon Ratchathani, en na een tussenstop in Pattaya woon ik nu ergens in het noorden, midden in de natuur. Rust roest niet, zeg ik altijd, en dat blijkt te kloppen. Hier, omgeven door het groen, lijkt de tijd stil te staan, maar dat doet het leven gelukkig niet.
Eten, vooral lekker, dat is mijn passie. En wat maakt een avond compleet? Een goed glas whisky en een sigaar. Dan heb je het wel zo’n beetje, vind ik. Proost!
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur22 maart 2026‘Waarom de wereldvrede opeens heel belangrijk is voor mijn Honda-brommertje’
Cultuur14 maart 2026‘De tokeh achter mijn badkamerspiegel is de beste therapeut van Thailand’
Cultuur4 maart 2026‘Mijn spirituele leven speelt zich tegenwoordig af voor een zoemende witte doos’
Cultuur24 februari 2026‘Gulliver met spit: Waarom ik me in het dorp voel als een bezwete olifant in een porseleinkast’
Ach, straks is het op de kalender kerstmis. En dan is ‘het normaal’ als je een boom MIDDEN IN JE HUIS zet. Je staat in de rij om er 1 voor €50 te kopen en daarna mag je het voorwerp je huis binnen slepen. Optuigen met de meest waanzinnige dure rommel. En op 25-26 december even alles vergeten en van elkaar houden. Daarna moet dat ding weg. Want een boom in bv juni in je kamer, dat is niet normaal.
Zo, ieder zijn geloof of bijgeloof. Alleen de Thai heeft er een ander,dieper gevoel bij.
Prachtige reactie Simon.
Dit topic is een schoolvoorbeeld van cynisme en cultureel onbegrip. In plaats van een eeuwenoude Thaise traditie met respect te benaderen, wordt ze hier op een kinderachtige manier belachelijk gemaakt. Dat zegt meer over de schrijver dan over Loy Krathong.
Loy Krathong is diep verankerd in de Thaise cultuur en symboliek. Het zomaar wegzetten als ‘onzin’ getuigt niet van kritisch denken, maar van arrogantie en gebrek aan respect.
Als Farang zouden we beter moeten weten. We wonen in een land met een rijke cultuur die we niet hoeven te begrijpen om er tenminste fatsoenlijk mee om te gaan. Maar goed, voor sommigen is neerbuigend doen blijkbaar een vorm van zelfbevestiging.
Misschien tijd om eens in de spiegel te kijken voordat je weer op een ander volk neerkijkt.
Goedemorgen en dan dit verhaal lezen geeft mij veel plezier met een harde lach. Dank.
Verbinden is loslaten met of zonder touwtje
Weer geweldig geschreven FKN,
Vooral het laatste blokje waar je mee afsluit, dat raakt me.
Dank weer voor jouw schrijfsel.
Groet Mike.