De welvaart van Somchai
De geur van gebakken som tam en brandende houtskool hing nog in de lucht, maar Somchai hoorde het amper. Zijn blik was gefocust op de glimmende, hagelwitte lak van de gloednieuwe Toyota Hilux die voor zijn ouderlijk huis in Khon Kaen geparkeerd stond. De motor tikte zachtjes na van de lange rit vanuit Bangkok.
Voor de buren was de boodschap duidelijk: Somchai had het gemaakt.
Tien jaar geleden vertrok hij met één versleten tas naar de hoofdstad. Geen connecties, alleen de onvermoeibare Isaan-werkethiek. Nachten doorhalen in de fabriek, later een baan als ploegbaas in de logistiek. Hij had de cyclus van het land verbroken. Geen rijstvelden meer die afhankelijk waren van de grillen van de moesson. Hij stuurde trouw elke maand geld naar zijn moeder, zoals de traditie en de katanyu (ouderlijke dankbaarheid) dat van hem verlangden.
Maar de cultuur vraagt om meer dan alleen digitaal geld op een bankrekening. Succes moet gezien worden. Succes heeft een gezicht, en in Thailand heeft succes vier wielen en een flinke dosis chroom.
Toen zijn oom vorig jaar vroeg om bij te dragen aan de renovatie van het dak van het dorpshuis, kon Somchai geen ‘nee’ zeggen. Het zou gezichtsverlies betekenen voor de hele familie. Toen zijn neefje ging studeren, werd er naar Somchai gekeken voor het collegegeld. En dus paste hij zich aan. Hij droeg de ‘zorgen’ van zijn cultuur als een eremedaille, maar de medaille begon zwaar te worden.
Binnen in het huis zat Somchai aan de houten tafel. Zijn telefoon trilde. Een sms-alert van de bank: de maandelijkse afschrijving voor de auto was gelukt. Een paar seconden later volgde de melding van zijn creditcard.
Als hij eerlijk was, was zijn leven een geavanceerde goocheltruc. De auto was van de bank. De gouden ketting om zijn nek was gekocht met een lening. De glimmende smartphone op tafel werd in 24 termijnen afbetaald. Somchai was welvarend, absoluut. Hij at in airconditioned restaurants en droeg merkkleding. Maar om zijn nek hing een onzichtbare molensteen, gesmeed uit de rentes van drie verschillende banken. Hij leefde niet van maand tot maand, maar van schuldverschuiving naar schuldverschuiving.
Zijn moeder liep binnen en zette een glas ijskoud water voor hem neer. Ze keek naar buiten, naar de auto, en glimlachte met een diepe, oprechte trots. “Je hebt hard gewerkt, mijn zoon. De hele buurt praat over hoe goed je zorgt voor ons.”
Somchai slikte de brok in zijn keel weg en glimlachte terug. De druk op zijn borst werd even iets lichter, vervangen door de warme gloed van erkenning.
Ja, de schulden waren er. Ja, één maand zonder werk en het hele kaartenhuis zou instorten. Maar vanavond deed dat er niet toe. De boot lag diep in het water, gevaarlijk diep door het gewicht van de leningen en de sociale verwachtingen. Maar de motor ronkte nog, de zon ging onder over de Isaan, en zolang het water niet over de rand sloeg, bleef de boot drijven. En varen zou hij.
Over deze blogger
-
Men heeft mij gevraagd om wat info te vermelden over het wel en wee van mijn aanwezigheid hier. Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf op zijn hoogst als part-time journalist zie. Schrijver mag ook, wie had dat ooit gedacht.
Ik ben op mijn 54ste jaar naar Thailand vertrokken nadat ik al een jaar of acht verliefd verloofd getrouwd was met mijn Thaise liefde.
De grijze wolken in Nederland werden te donker, de recessie, werkgever had het veel, erg veel over polen. De geest was al een tijdje uit de fles, en niet altijd de meest vriendelijkste.
Appartement uit 1928 verkocht voor een vette winst na twintig jaar wonen. En ons inmiddels al jaren gekochte Thaise huis betrokken. Wij spreken over het jaartal 2008.
Gelijk de golven van de zee in een rusteloze dag in Thailand zijn wij inmiddels al een paar jaar voorzien van mijn pensioen in rustig vaarwater terechtgekomen.
Hobby's van alles en nog wat binnen de grenzen van ons bestaan, na lezen is af en toe schrijven erbij gekomen.
Lees hier de laatste artikelen
Cultuur14 juni 2026De welvaart van Somchai
Expats en pensionado8 juni 2026Wonen in Sukhothai
Expats en pensionado5 juni 2026Wonen in Ratchaburi
Opmerkelijk2 juni 2026De ultieme strijd om het plastic paradijs
De auto is van de bank ?? Ik zal eens gaan navragen bij mijn bank of ik daar ook een auto kan krijgen. Als je 14.000 Baht per maand kan aflossen gedurende 7 jaren voor een patser auto zonder nog maar 1 meter mee te hebben gereden moet je al niet zo slecht verdienen. Je tank vullen met 70 liter diesel en een verbruik van minstens 8 liter is niet niks. Zo een nieuwe pick-up kost al snel 1.000.000 Baht en voor wie in Bangkok woont en of werkt totaal overbodig.
Wij hebben een Toyota van straks 14 jaar oud en die brengt ons ook overal en kostte amper de helft van zo’n pick-up. Ons autootje verbruikt amper 6 liter.
Ik denk er in Europa weinig simpele mensen zijn die zich zo een massieve pick-up kunnen veroorloven.
Ik noem het gewoon de mij bekende Thaise Grootheidswaanzin.