Teruggaan naar Nederland of in Thailand blijven? (lezerinzending)

Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet beginnen, dus ik begin maar gewoon.

Ik heet Pieter, ben 71 en woon nu zeven jaar in Thailand. En de eerste jaren was het precies wat ik ervan gehoopt had. Warm, vriendelijke mensen, en mijn pensioen dat hier meer waard is. Ik dacht dit heb ik goed gedaan.

Maar de laatste tijd zit me iets dwars.

Ik mis mijn kinderen. En mijn kleinkinderen. De jongste was net geboren toen ik wegging maar die kent me eigenlijk alleen van de telefoon. Ze is nu zes.

Ik weet ook wel dat het Holland van vroeger er niet meer is. Mijn oude buurt schijnt helemaal veranderd te zijn, de winkel waar ik altijd kwam is nu een pakketpunt geloof ik. Een paar vrienden zijn overleden, anderen ziek. Dus het is allemaal anders nu. Maar dat maakt het juist zo lastig. Ik weet niet eens goed waar ik heimwee naar heb.

Maar wat ik wel weet is dat het me hier minder bevalt dan eerst. En dat ligt niet aan Thailand, dat is nog net zo mooi. Het ligt aan de mensen waar ik tussen ben komen te zitten. Veel landgenoten hier vervelen zich. Hun hele leven gewerkt en nu hoeft er niks meer, en dat gat vullen ze met praten over elkaar. Stamtafel, biertje om elf uur ’s ochtends, en dan begint het. Wie heeft een nieuwe vriendin, wie is zijn geld kwijt, wie drinkt te veel.

Ik zat daar een tijd gezellig bij, hoor. Maar ik merkte dat ik thuiskwam en dit mij niet vrolijk maakte. Ik heb me er een beetje uit teruggetrokken en dat wordt me niet in dank afgenomen. Wie weggaat van de tafel is de volgende dag zelf het gesprek aan die tafel.

Maar ik ben nog gezond ik loop elke dag mijn uurtjes, ik kan tillen en sjouwen en vroeg opstaan. Ik denk dat ik nog wel iets te bieden heb. Daarom speelt al een tijdje door mijn hoofd om terug te gaan naar Holland en vrijwilligerswerk te doen. De voedselbank lijkt me wat, dozen inpakken, mensen helpen die krap zitten. Of een dierenasiel, honden uitlaten, hokken schoon, een kat aaien. Niks bijzonders. Maar gewoon ergens nodig zijn, al is het maar 3 ochtenden in de week.

Maar wat geef ik op. De warmte in ieder geval. Maar ook een soort angst dat ik terugkom en dan merk dat ik daar ook niet meer pas. Dat de kinderen hun eigen drukke leven hebben en dat pa uit Thailand vooral een extra dingetje is om in te plannen. Dat ik straks in een flatje zit met de verwarming aan en ook alleen ben, maar dan zonder zon.

Ik vraag het hier maar omdat ik vermoed dat ik niet de enige ben. Er zijn vast meer mannen van mijn leeftijd die ’s avonds met datzelfde lege gevoel.

Heeft iemand van jullie die stap gezet, terug naar Holland na al die jaren? Maar niet alleen de mooie verhalen, juist ook waar je tegenaan liep. Daar heb ik op dit moment denk ik het meeste aan.

Ingezonden door Pieter