S-21 de Tuol Sleng prison in Cambodja

Door Ingezonden Bericht
Geplaatst in Achtergrond
Tags: , ,
29 januari 2018

Op mijn reis door Cambodja heb ik gekozen om die dingen te bezoeken die het voor mij waard maakte om deze te bezoeken. Natuurlijk heb ik ook even geproefd aan het nachtleven van de hoofdstad. Eigenlijk hetzelfde als overal, drank, vrouwen, barretjes, disco’s, mag ik met je mee, krijg ik nog een drankje etc. daarvoor was ik niet naar Cambodja gekomen.

Nee, ik kon meer genieten van het dagelijkse leven. De vroege markt, het massaal gymnastische oefeningen in het openbaar aan de oever van de rivier, etc. In een latere aflevering zal ik hierop terug komen. Ik heb er voor gekozen om een aantal afleveringen te schrijven. Elk met zijn eigen emotie en zijn eigen historie. Maar nu eerst een verslag van menselijk drama en het gevolg van het ” beleid ” van Pol Pot, massa moordenaar pur sang.

Ik ben in één van de afgrijselijkste vernietigingskampen uit de tijd van Pol Pot geweest, een bezoek dat nog lang zou nadreunen. Een school dat werd gebruikt en omgeturnd tot vernietigingskamp en voorzien van vele martelkamers.

In 1975, de Tuol Svay Prey High School werd geconfiskeerd door Pol Pot zijn geheime dienst en gebruikt als een gevangenis, bekend als Security Prison 21 (S-21). Dit werd spoedig het grootste gevangeniscentrum van Cambodja waar langdurige martelingen een ieder te wachten stond die niet snel na binnenkomst gedood werd. Vrouwen werden verkracht en opengereten met bajonetten, baby’s werden bij een been gepakt en bij een boom die daarvoor door de sadisten bedoeld was met hun tere hoofd tegen deze boom vermorzeld en op één hoop bij lotgenoten gesmeten. Tussen 1975 en 1978 zijn meer dan 17.000 mannen, vrouwen én kinderen, vermoord in deze S-21 en werden overdekt met aarde in de nabijgelegen ” killing fields of Choeung Ek “.

Rond kijkend en van de ene verbazing in de andere vallend zag ik twee gebouwen van een begane grond én twee verdiepingen, waarvan het vanaf de grond geheel afgegrendeld was met dik gaas. Bedoeld dat het als een hek werk moest voorkomen dat gevangenen vanaf de bovenste verdieping de keuze maakten voor zelfmoord door te springen, i.p.v. nog langer de martelingen te moeten mee maken.

De Nederlandse kunstenaar Peter Klashorst heeft in 2011 in deze Tuol Sleng bijna een jaar geluisterd naar de verhalen van zeven overlevenden, de toenmalige gevangenisbewaarders én er talloze impressies van hoe hij die verhalen, foto’s, geschriften allemaal beleefde. Dit heeft hij geëxposeerd in de martelkamers, waarbij het “bed” de ketens, het bloed, haast het gegil en gekrijs van de gemartelde nog hoorbaar was. Meer dan indrukwekkend. S-21 doet nu dienst als het Tuol Sleng Museum, bedoeld als een testament voor de misdaden van de Rode Khmer.

Net als de Nazi’s blonken deze Rode Khmer leiders uit in gewetenloosheid en hun barbaarse methoden. Elke gevangene die binnen gebracht werd in deze S-21 werd gefotografeerd, zowel voor, tijdens als na de martelingen. Het museum toont in ruimte na ruimte de foto’s van de mannelijke gevangen met naam en toenaam. Ook foto’s van de vrouwen en kinderen die later vermoord zijn. De gevangene werd gefotografeerd met een persoonsnummer in beeld met het jaartal van het moment van de opname.

Bijzonder is dat er ook gevangenen uit Australia, New Zealand en Amerika waren, die dit niet overleefd hebben. Trots claimde deze beulen méér dan 100 slachtoffers per dag omgebracht te hebben op de meest afschuwelijke manieren. Op het moment dat het Vietnamese leger dichtbij de stad kwam zijn op het laatste moment de nog 14 aanwezig gevangen afgeslacht, hun verminkte lichamen zijn gefotografeerd en zijn te aanschouwen in de kamers waar ze gevonden zijn. Slechts zeven gevangenen hebben het overleefd, door hun professie als schilder, fotograaf, etc in te zetten. Het is haast hetzelfde als de violist die moest spelen voor de Duitsers en zodoende zijn leven redde.

De laatst vermoorde gevangenen zijn in de nabijgelegen tuin begraven. Samenvattend een bezoek aan Tuol Sleng kan het best naar mijn idee omschreven worden “profoundly depressing experience”. Het demonstreert de donkerste zijde van de menselijke geest, waarvan men zegt dat een ieder tot zover gebracht kan worden. Tja de Tuol Sleng is zeker géén plek om te bezoeken als je overgevoelig bent!

De fraaie grote moderne stupa (zie foto boven), ik schat zo een 25 meter hoog, is aan vier kanten voorzien van glas, én macaber genoeg met botten van benen, armen, lichamen en schedels gevuld. Ongeveer 8,000 slachtoffers zijn hier verzameld die eerder in graven waren gestort. Nu bijeen gebracht als een eerbetoon aan hen die geleden hebben en respectloos gedumpt werden.

Zo veel lichamen, zo veel menselijke overblijfselen die een aantal jaren geleden een gruwelijke dood hebben gevonden. Zo veel mensen die hun leven verloren zonder reden, alleen omdat het regime van Pol Pot er een reden voor vond. Je was te intellectueel, droeg een bril, sprak vreemde talen, had een goed gebit, had gestudeerd, etc. etc. Ach je was géén ongeletterde, ongeschoolde landarbeider en dat was genoeg om 2.500.000 tot 3.000.000 Cambodjanen af te slachten.

Ook hier weer een hevige reactie en de tijd genomen om stil te staan bij de onbeschrijfelijke gebeurtenis, niet zo lang geleden. Ik hoop dat de slachtoffers kracht geput hebben uit het geloof in Boeddha.


» Laat een reactie achter


30 reacties op “S-21 de Tuol Sleng prison in Cambodja”

  1. daniel VL zegt op

    En vermoedelijk lopen de beulen nu nog ergens rond.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
    • Leo Th. zegt op

      Ja Daniel, er zullen waarschijnlijk nog een flink aantal voormalige kampbeulen rondlopen, temeer daar er heel wat (zoals ik uit de de film, die op Tuol Sleng wordt vertoond heb kunnen opmaken) zeer jeugdigen tot de kampbewaarders behoorden. De ‘onschuld’ van hun jeugdige leeftijd heeft hen helaas niet weerhouden vele gruwelijke daden te begaan, hun fanatisme en sadisme is niet te bevatten. De instrumenten en methodes van folteren tartte mijn voorstellingsvermogen volledig . Heb Tuol Sleng tweemaal bezocht, beide keren even indrukwekkend. Volop emoties verlaat je het terrein en daarbuiten word je opgewacht door een groep merendeels gehandicapte mensen, die pretenderen overlevenden van het kamp te zijn. Hun intentie is duidelijk, zoveel mogelijk geld zien in te zamelen voor privé doeleinden. Zichtbare handicaps zijn een geamputeerde arm of been, maar zij schuwen niet om je met behulp van krukken te achtervolgen tot in je taxi of tot zij hun doel hebben bereikt. Eerlijk gezegd vond ik dat een alles behalve fraai decor. Afgezien van het feit dat zij er tamelijk gevoed uitzagen, sommigen daarbij voorzien van een dikke sigaar, vond ik het mensonterend hoe zij, met te dik er bovenop liggende sentimenten, geld trachtte los te peuteren. Maar dat staat natuurlijk geheel los van de onvoorstelbare impact die Tuol Sleng op mij heeft gemaakt.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  2. Alfa charly echo zegt op

    De audiotour is erg goed. Ook in Nederlands. De sfeer, naarmate de toer vordert, wordt steeds bedrukter. De boom is echt het absolute dieptepunt. Ik krijg er nog kippevel van nu ik typ…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  3. roja zegt op

    Het heeft ook op mij heel veel indruk gemaakt ; ik heb in het verleden de concentratiekampen van de Duitsers gezien , maar dit gaat voor mij een stapje verder . Vergeet overigens niet wat de Jappen onze mensen ook hebben aangedaan ; die konden er ook wat van en Japan heeft nog steeds niet zijn excuses aangeboden .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  4. FOBIAN TAAMS zegt op

    Ik heb deze plek ook bezocht.Zeer indrukwekkend!!Van de 6 miljoen Cambodjanen zijn er 2 miljoen door de eigen bevolking vermoord.De grootste autogenocide ooit!!!Het is zeer aannemelijk,dat een van jou buren bij de foute partij hoorde en meegeholpen heeft aan deze genocide.Tot nu toe zijn slechts twee hele oude generaals,o.a. de rechterhand van Pol Pot voor deze genocide veroordeeld voor een eigen (Cambodjaans)tribunaal.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  5. Fon zegt op

    Beste Yuundai,

    Ik zou het niet beter hebben kunnen beschrijven. Het is inderdaad heel indrukwekkend en misselijk makend om er te zijn. Deze ervaring met alle gruwelijke beelden werkt nog heel lang door is ook onze ervaring. Wij zijn er 10 jaar geleden geweest en nog steeds als ik wit/gele vloertegeltjes zie, moet ik direct aan Tuol Sleng denken. Het was heel indrukwekkend en, zoals jij ook al schrijft, niet voor overgevoeligen.

    Groeten,
    Fon

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Pieter zegt op

      Rond die tijd ben ik er ook geweest met Thaien, en die zijn nog veel gevoeliger daarin, de vrouw die bij mij was voelde overal geesten, en wilde er weer zo snel mogelijk vandaan.
      Hoewel het verschrikkelijk was en heel indrukwekkend heb ik daar gelukkig geen last van, wellicht te nuchter voor.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  6. Stef zegt op

    Dat was verschrikkelijk,ik ben in Vietnam/Hanoi in en museum geweest.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. Robert 48 zegt op

    Heb de killing fields bezocht in 2001 toen lag er nog geen asfalt erheen, met een bromfiets taxi gegaan met gids.
    Tien jaar later konden we al met een tuk tuk Gaan en lag er een nieuwe weg ernaar toe zal er beslist nog eens heen gaan dit jaar want het heeft veel indruk op me gemaakt toen.
    Een boek erover in nederlands en zeer intressant van de auteur Loung Ung. Het kind dat ik was ,!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  8. Henk Hauer zegt op

    De beschrijving is zeer goed. Ik ben er ook geweest, en was zeer ontroerd, nadat dit allesgezien te hebben.
    het is belachelijk dat berechting van de daders altijd door de overheid ter plaates is altijd zo veel mogenlijk
    is tegen gewerkt

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  9. Van Windekens Michel zegt op

    We waren er ook een paar jaar geleden. Rond het monument met de schedels kwamen plots een viertal jonge kerels met een muziekinstrument. Het vliegtuigticket hing nog aan hun beschermhoezen. Waarschijnlijk uitgeweken Cambodjanen wiens ouders de dans ontsprongen hadden.
    Ze hebben een twintigtal minuten een soort RAP muziek gespeeld en gezongen. We konden aan de gebaren en het ritueel wel begrijpen dat het een eerbetoon was aan de overledenen, en… een vervloeking voor alle beulen. Naast ons stond een Cambodjaanse vrouw met een Nederlandse man. Bij het horen begon ze te snikken en al wenend vertelde ze dat die kerels het volledig martelverhaal vertelden. Haar ouders (onderwijzers); haar zussen en broer (die monnik was) werden toen gedood.
    Ik ben nooit zo ontroerd geweest.
    Het verdere bezoek aan Cambodja voelde je heel goed dat de mensen niet graag over die tijd spraken. Waarschijnlijk heeft de helft (willen of niet) bloed aan hun vingers, en heeft de andere helft van de bevolking wel iemand die gemarteld werd. Hoe kan een mens een ander zo iets aandoen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  10. PeterPhuket zegt op

    Ook ik ben daar een aantal jaren geleden geweest met een Thaise.
    Het probleem was dat die Thaise dame overal geesten ervoer, en daar tijdens het slapen in de nacht heftige dromen, nachtmerrie’s van kreeg.
    Dat kan ook dat het je zo aangrijpt, dat je er problemen van kunt krijgen.
    Maar zeer indrukwekkend!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  11. Rob zegt op

    Ik ben hier afgelopen december ook geweest, ik reisde alleen wat ik tot dan heerlijk vond, maar na het museum en de killing fields bezocht te hebben had ik toch wel graag een reisgenoot gehad om je gevoelens te delen.
    ‘s Avonds maar even een paar flinke borrels genomen op onze vrij en verworvenheden

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  12. khmer zegt op

    Ongeveer een kwart van de toen 8 miljoen Cambodjanen hebben de Khmer Rouge-periode niet overleefd. Velen zijn inderdaad afgeslacht, maar de meesten zijn omgekomen door uitputting en ondervoeding. Als ik me niet vergis, zijn er inmiddels meer dan 340 knekelvelden in Cambodja ontdekt/blootgelegd. Een ander gruwelijk aspect van die tijd is dat de Khmer Rouge hun wapenaankopen in natura voldeden. Geld hadden ze immers afgeschaft. Krokodillen, slangen, olifanten, tijgers en zelfs tokkè’s vonden met de scheepsladingen tegelijk hun weg naar China, de grootste wapenleverancier van de Khmer Rouge. Alleen slangen en tokkè’s hebben zich redelijk hersteld van die slachting, de overige hierboven genoemde dieren vind je nog slechts mondjesmaat in Cambodja. Toen ik Cambodja in 2004 voor het eerst bezocht (vanuit Vietnam, per boot), was het eerste dat me opviel de afwezigheid van dieren, in het bijzonder vogels. De natuur maakte een doodse indruk en ook voor het overige was er nauwelijks leven te bespeuren op de oevers van de rivier. Ik woon inmiddels een kleine tien jaar in Cambodja en, helaas, de fauna alhier is op sterven na dood – deels ook omdat de (arme) Cambodjanen werkelijk alles eten wat ze te pakken kunnen krijgen. De laatste trend: de plattelandsrat als delicatesse.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
  13. Ingrid zegt op

    Afgelopen februari hebben wij Phnom Penh bezocht om S21 en de killing fields te bezoeken.
    Nadat ik de film “The Killing Fields” had gezien wilde ik deze twee plaatsen bezoeken. Waarom? Misschien omdat het zo onwerkelijk leek dat dit heeft kunnen gebeuren zonder dat de wereld het wist?

    Wij hebben de bezoeken over twee dagen verdeeld om al die heftige indrukken te verwerken. Een bezoek aan deze plaatsen laat een enorme indruk achter. Iedereen weet dat er wereldwijd mensen zijn die andere mensen zo kunnen behandelen maar met je verstand kan je er niet bij dat mensen hier toe in staat zijn…

    Zowel S21 als de killing fields geven op een sobere, realistische manier weer wat hier gebeurt is. Juist door die soberheid maakt het een onvergetelijke indruk. De audio rondleiding op de killing fields is ook heel goed in elkaar gezet. Je loopt met kippenvel en een brok in je keel rond….

    Voor degene die geïnteresseerd zijn. Sinds deze week hebben wij foto’s van het Tuol Sleng genocide museum op onze website geplaatst, https://digiphoto-nl.smugmug.com/Black-White/Tuol-Sleng

    Wanneer je Phnom Penh bent is het bekijken van de gevangenis en de killing fields eigenlijk een must. Besef wel dat een bezoek zeer heftig is!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  14. Wil zegt op

    Ja en Pol Pot leefde nog 20 jaar in betrekkelijke luxe beschermd door de Thaise regering
    en de hele internationale politiek deed er niets aan. Politiek Bah!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
    • Cornelis zegt op

      Sterker nog, een actief lid van de Rode Khmer – Hun Sen – is al sinds 1985 de regeringsleider van het land. Vrije verkiezingen wil-ie niet van horen……………..

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +9 (obv 9 stemmen)
      • René zegt op

        Hung Sen was NOOIT betrokken bij de Rode Khmer. Informeer je toch beter.Hij was het uithangbord van de Vietnamezen en bepaalde facties binnen het Cambodiaanse politieke geklungel.

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
        • Ger-Korat zegt op

          Uit wikipedia.org :
          Aan het einde van de jaren zestig sloot hij zich aan bij de Kampucheaanse Revolutionaire Volkspartij en bij haar militaire vleugel, de Rode Khmer. Sinds 1970 was hij tevens een geheim agent van koning Norodom Sihanouk om de pro-Amerikaanse regering van Lon Nol te bevechten. Hij klom op tot brigadier in de Rode Khmer. In 1975 nam de Rode Khmer de macht over. Nadat de Rode Khmer begon aan haar massaslachtingen, ging Hun Sen naar Vietnam. In 1979 viel Vietnam Cambodja aan om het te bevrijden van de Rode Khmer. Hun Sen keerde in het kielzog van de Vietnamezen naar Cambodja terug ….

          VA:F [1.9.22_1171]
          Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
        • Cornelis zegt op

          Hun Sen was wel degelijk lid van de Rode Khmer – trad toe in 1970 – en diende in een leidinggevende functie in de militaire vleugel van die revolutionaire organisatie. Bij het begin van de massaslachtingen is hij naar Vietnam gevlucht. Informeer je toch beter, zou ik zeggen.

          VA:F [1.9.22_1171]
          Waardering: +1 (obv 1 stem)
  15. Robert Hamaker zegt op

    HP/De Tijd reconstrueert het politieke verleden van oud-GroenLinks-leider Paul Rosenmöller. Die was tussen 1976 en 1982 aangesloten bij de Groep Marxisten-Leninisten (GML), laatstelijk als lid van het Centraal Comité. Anders dan Rosenmöller in 2003 beweerde in zijn autobiografie, betrof het niet bepaald een club van onschuldige ‘wereldverbeteraars’. Integendeel: de GML pleitte voor een ‘gewapende revolutie’ c.q. ‘revolutionair massageweld’ en dweepte met het gedachtegoed van Jozef Stalin, Mao Tse-toeng en Pol Pot. Voor diens Cambodjaanse moordregime werd door de GML zelfs gecollecteerd. De genegenheid van Rosenmöllers organisatie voor Pol Pot was overigens geheel wederzijds, want in 1979 ontvingen de ‘dear friends’ van de GML een hartelijke brief van Pol Pots ministerie van Buitenlandse Zaken. Rosenmöller en consorten werden in het schrijven bedankt voor hun ‘militant solidarity and support’.

    In de talkshow van Andries Knevel mag Rosenmöller op de onthullingen reageren. Eerst ontkent hij – in flagrante strijd met de feiten – dat HP/De Tijd contact met hem heeft gezocht en daarna laat hij weten zonder wroeging terug te kijken op zijn verleden als Pol Pot-aanhanger. “Spijt is niet het begrip dat bij mij bovenkomt.”

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
    • Flosje zegt op

      @Robert ,

      U verwoord het goed. Als ik Paul R. hoor of zie of lees ben ik zo weer in de Hogebloeddruk stand.
      Zoals nu ook weer.
      Daarom moet ik het loslaten , maar kan het niet.
      Ik kan ook niet naar de kampen toe. Te heftig voor me.
      Heb in 1999 een Polen reis langs de kampen uit WW 2 gemaakt met een groep mensen waaronder vele overlevenden.

      Maar sorry ik dwaal af.
      Straks komen er ook beelden van die mensen in Mymar , let maar op.
      Rohingya.
      En de Orchidee draagster maar meespelen met Oom Generaal , en zijn kornuiten ,in vm Birma
      Een Godsdienst is voor achter de Voordeur.
      Evenals Drank en Drugs.

      Robert nogmaals bedankt voor uw schrijnend stukje.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  16. Wilbar zegt op

    Heb ongeveer 10 jaar geleden S21 bezocht. Het heeft me toen zo aangegrepen dat ik zeker 30 minuten op een bankje moest gaan zitten en mijn tranen de vrije loop gelaten. Dat wij mensen elkaar dit aan konden doen. Nooit weer, never again, nie wieder. Maar recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten hebben ons geleerd dat de mens helaas niet veel veranderd c.q. verbeterd is. Wat een treurige conclusie.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  17. René zegt op

    Werkte daar 4 jaar en het algemeen geaccepteerd dat de meeste beulen naar Thailand gevlucht zijn waarvan er velen in de regio Surin woonden (wonen). Iedereen moet zich in deze op de borst kloppen dat zij nooit tusengekomen zijn in deze gruwelkamer die geheel Cambodia toen was. Daarmee bedoel ik landen niet zozeer de individu’s. Misschien lust niet iedereen de Vietnamese tussenkomst daar maar zij stopten de gruwel onmiddellijk.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +7 (obv 7 stemmen)
  18. Luit zegt op

    Vreselijk verleden maar dit is nog steeds aan de orde ergens in de wereld op minder grote schaal. En de mens is soms een beest als je de juiste snaar raakt.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  19. Bert Schimmel zegt op

    Er is door Arte (Frans-Duits culturele tv zender) een documentaire gemaakt over S21, daarin wordt o.m. een bewaker geintervieuwd en overlevenden van S21. Hij staat op YouTube, zoeken op S21.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  20. Bert Schimmel zegt op

    Ik vergat nog wat, de documentaire is Engels ondertiteld.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  21. Johan zegt op

    Wat ik zo bijzonder vind aan bevolkingsgroepen zoals Cambodjanen, Vietnamezen maar ook Birmanen dat ze de blik naar voren hebben gericht; toekomst en niet teveel terug kijken hoe bizar de (recente) geschiedenis ook geweest is. Tuol Sleng, het War Remnants museum in Ho Chi Minh City, Phonsawan in Laos. Het moet toch iets van Westerlingen zijn om zich erg emotioneel te voelen bij bijvoorbeeld de Killing Fields terwijl het leven verder moet gaan en ondertussen ook de EU nieuwe brandhaarden veroorzaakt zoals de Oekraine.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Joan zegt op

      Naar voren kijken zonder te weten wat er achter je is gebeurd vergroot m.i. het toch al grote risico dat het ooit, ergens weer kan gebeuren…….

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  22. john wittenberg zegt op

    Dit is mijn verslag toen ik Tual Sleng bezocht een aantal jaren geleden:
    Vandaag ga ik naar Tual Sleng, S-21, de gevangenis van de Khmer Rouge. Een voormalige school waar tienduizenden zijn gemarteld en slechts zeven mensen het overleefden, omdat ze een borstbeeld van Pol Pot aan het maken waren. Ik zie de foto’s van gezichten van de slachtoffers, vreemd genoeg niet van angst doordrongen. Waarschijnlijk wisten ze niet wat hen te wachten stond. Veel kinderen en jonge mensen, eindeloze rijen foto’s. De bewakers waren kinderen van twaalf tot veertien jaar en uiterst wreed.

    Ik stap de martelkamers binnen met daarin ijzeren bedden met martelgereedschap: ketens, elektriciteitsdraden, tangen en waterbakken. Na ellenlange martelingen werden de slachtoffers afgevoerd en op de Killing Fields vermoord. Er zijn duizenden van deze plekken in Cambodja. Ik zie lange rijen van schedels en botten (de hoofdschuldigen, Pol Pot, Yum Yat en Ke Puak zijn nooit bestraft voor hun wandaden, net als Argentijnse juntaministers en zovele anderen).

    Ik loop terug naar de fotogalerij en de slachtoffers staren me aan uit een donker verleden. Ik kan ze niet meer tot leven brengen. Toch is het heel belangrijk dat we het laten zien aan iedereen, vooral aan de jeugd. Ik ga weer naar een van de martelkamers, leg een bloem op het ijzeren martelbed en kniel. Ik sluit de ogen en bid. Ik denk aan al die slachtoffers en vraag rust voor hun getormenteerde ziel. Ik voel me zo machteloos en mijn gedachten zijn bij de slachtoffers, ik begin zachtjes te huilen en ben een paar minuten in sombere gedachten verzonken.

    Dan sta ik op en buig uit een groot respect voor de slachtoffers. Verstild loop ik met tranen in de ogen en schrijf in een boek: “wees dankbaar voor onze vrede en help degenen die het nog niet hebben”.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website