Een dagje op het strand
Golfjes rollen de volgende ochtend over zijn tenen als Reinout langs het wateroppervlak wandelt. De klamheid slaat al snel toe; zijn shirt plakt aan zijn lijf. Zijn ogen doen pijn als hij tegen de zon in uitkijkt over de zee, die lonkt als een gulzige maîtresse.
De Bangkok Post steekt uit zijn rugzak. ‘Soi 77’ staat op een houten bord in het zand op een bierkratje. Bestemming bereikt, zegt Reinout tegen zichzelf. Met een brede grijns gave tanden straalt Jin hem tegemoet, wanneer hij zich op een ligstoel laat vallen en zijn rugzakje en sandalen in het zand ploffen. Ze klapt de parasol open en knikt hem toe. Zachte Isaan-muziek klinkt uit een radio, twee schoolborden vertellen wat er te eten en te drinken is en dat de bezoeker een massage kan nemen. “Koffie, meneer Reinout?” vraagt de uitbaatster van de ligstoelen, die zijn antwoord niet afwacht en zich al naar haar mobiele keukentje snelt.
Hij staart vaak naar iets achter de horizon. De laatste tijd telt hij de jaren terug. Geen bezigheid die een mens vrolijk maakt, zegt zijn alter ego. “Ik kan in je ogen zien dat je verdriet hebt”, zegt Jin dan in haar gebroken Engels. Ze legt even haar hand op zijn arm en gaat daarna op het uiteinde van het ligbed zitten. Zoals altijd vraagt ze om een cola als hij haar iets te drinken aanbiedt, terwijl haar kleine witte terriër de schaduw onder een stoel opzoekt. Ooit geloofde hij dat iedereen hier lachte. Dat het vanzelf ging. Dat geloof ligt ergens achter hem, als een stuk glas waar je niet meer op wilt stappen. Maar misschien geldt dat wel voor alle vakantielanden ver weg, denkt hij. Hij schudt zijn hoofd en slaat de krant open. De wind vouwt de pagina dubbel. Jin ziet klanten haar kant opkomen en loopt weg. De letters willen geen woorden worden. Hij staart maar wat naar de pagina.
Een schaduw valt over hem heen. Hij had haar, ondanks de leegte van het strand, weer niet zien aankomen. Haar gezicht lijkt door het tegenlicht een zonnekrans.
“Hallo, meneer.” Knoestige vingers omklemmen het hengsel van de bruine mand. Ze haalt er twee zakjes pinda’s uit en reikt ze aan.
“Hoe gaat het?” vraagt hij werktuigelijk.
Zoals altijd reageert ze er niet op. “Zijn deze oké?” vraagt ze.
Hij neemt ze aan en wijst op de voorgesneden ananas. Hij ontwijkt haar blik, wanneer haar ogen onder de slappe hoed zich in de zijne boren. Ze bergt drie briefjes van twintig baht in haar heuptasje en raapt de mand van het zand.
“Meneer”, zegt ze plotseling met een lage stem, “je vindt soms juist je vrijheid door weg te vliegen.”
Hij kijkt haar verrast aan, vraagt wat ze bedoelt.
“Ik zei niets, meneer”, antwoordt ze en draait zich in één soepele beweging om. Voordat hij kan reageren is ze al tien meter verder. Hij moet tegen de zon inkijken, het lijkt alsof ze over het witte zand zweeft. Ze verdwijnt uit het zicht. In de verte meent hij haar hoed nog een tijdje op en neer te zien dansen boven de kalme branding.
Wat ziet zij, wat ik zelf niet zie, mompelt hij in zichzelf en wenkt Jin voor een fles bier. De wind blijft met de pagina’s van de krant spelen. Ongeduldig vouwt hij het dunne papier tot de helft. Hij drukt zijn bril wat vaster op zijn neus, ergert zich aan de koppen, die hij nooit kan rijmen. Het lijkt alsof de letters in de lappen grijze tekst een dansje maken voor zijn vermoeide ogen, als zwarte stripfiguurtjes vrolijk door elkaar heen buitelend. Zijn concentratie hapert. Hij staart over het water, waar wat hem betreft strandgasten hun leven wagen. Strandverkopers met trossen ballonnen, gefrituurde vleermuizen op een dwarslatje, uit hout gesneden olifanten, horloges, zonnebrillen, sjaals en waardeloze prullaria gaan in een stoet langs de branding op zoek naar kopers. De warmte onder de parasol maakt hem loom.
Dit is een fragment uit de roman Paradijs in Hua Hin van Bert Vos
www.boekscout.nl/shop2/boek/9789465442976
Over deze blogger
- Bert Vos, geboren 1958. Woonachtig in Amersfoort. Gewerkt als woonbegeleider in de GGZ en een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Opleiding HBO-maatschappelijk werk en op latere leeftijd HBO-journalistiek. Na zijn werkzame leven in de zorg was hij werkzaam als freelance journalist en fotograaf voor de lokale media en een reistijdschrift. Beheerder van de website Aziatische Tijger van 2009 tot 2019. Schrijver van onder meer reisverhalen en wie weet een boek dat zich in Thailand afspeelt. Komt sinds 1997 in Thailand met uitstapjes naar Laos en Cambodja.
Lees hier de laatste artikelen
Thailand boeken9 oktober 2026Een dagje op het strand
Thailand boeken21 juni 2026Bericht over pre-order-mail debuutroman Paradijs in Hua Hin
Cultuur26 april 2026Bintabath Blues in Hua Hin
Bezienswaardigheden1 april 2026‘Temple closed sir’ en de tuk-tuk-scam van Bangkok