Je kent hem, de ambtenaar achter loket vier bij immigratie. Hij weet welk formulier er echt moet, welke stempel jouw kantoor eist en waarom die brief van de bank vorig jaar nog volstond. Als er iemand vertrekt met een premie op zak, is hij het.
Dat is het probleem met vrijwillig vertrek. Wie goed is, vindt buiten de overheid werk. Wie daar weinig kansen heeft, blijft zitten. De regering zegt dat ze de bureaucratie moderniseert, maar ze heeft nooit besloten wat die bureaucratie moet doen. De ministeries zijn sinds 2002 niet meer opnieuw ingedeeld. Dat is 24 jaar geleden.
De rekensom die niet uitkomt
Kijk eerst naar de schaal. Pakorn spreekt over ruim 10.000 mensen die zouden kunnen meedoen. Stithorn Thananithichot van de Chulalongkorn Universiteit telt ongeveer 1,8 miljoen mensen in overheidsdienst. Zelfs als iedereen die in aanmerking komt vertrekt, verandert er aan die 40 procent personeelskosten vrijwel niets.
Het cijfer waar het ministerie mee zwaait, 414.088 ambtenaren in 2024 met een gemiddelde leeftijd van 42,14 jaar, gaat over de gewone rijksambtenaren. Dat is de groep die beleid maakt en vergunningen afgeeft. Uitgerekend daar wil de regering snijden, en de eerste doelgroep zijn de 41- tot 50-jarigen, 121.545 mensen, bijna dertig procent van dat bestand. Dat is de laag die net genoeg jaren heeft om de regels te kennen en nog genoeg jaren voor zich om ergens anders te beginnen.
Vrijwillig vertrek kiest altijd de verkeerde
Nonarit Bisonyabut van het TDRI splitst de vertrekkers in twee groepen, en die splitsing is de kern van de zaak.
De eerste groep bestaat uit mensen met vaardigheden waar bedrijven op wachten. Die stappen op, met premie, en de staat verliest precies de mensen die complexe diensten draaiende houden. De tweede groep doet routinewerk en is de overheid ingegaan voor een vaste baan tot het pensioen, niet voor een carrière. Die vinden na hun veertigste vaak geen nieuwe baan, raken in de problemen en komen uit bij dezelfde sociale voorzieningen die de regering ook al aan het uitknijpen is. Stithorn zegt het scherper: de staat verliest zijn beste mensen en houdt de minst productieve over.
Zo werkt elke vrijwillige regeling. Je betaalt het meest voor de mensen die je het hardst nodig hebt, en je krijgt de rest er gratis bij.
De premie eet de besparing op
Er is nog een probleem, en Nonarit legt er terecht de vinger op. Vrijwillig vertrek werkt alleen met een aantrekkelijke premie. Is die te laag, dan doet niemand mee en levert het niets op. Is die hoog genoeg om iemands baanzekerheid te laten opgeven, dan gaat een groot deel van de verwachte besparing meteen weer de deur uit.
Bedragen zijn er niet. Geen berekening, geen scenario, geen doelstelling in baht. Wel een gedetailleerde studie die af moet zijn op tijd voor het begrotingsjaar 2027. De volgorde is dus: eerst het plan aankondigen, dan onderzoeken of het werkt.
Bij de plannen om de ziektekostenregeling voor ambtenaren te vervangen door particuliere verzekeringen gebeurt hetzelfde. Nonarit noemt drie echte gebreken in het huidige systeem: valse declaraties, overmatig gebruik en dure medicijnen buiten de nationale lijst. Alleen lost een verzekeraar die niet gratis op. Die maakt winst, en premies stijgen met de leeftijd. Of het onder de streep goedkoper wordt dan het door de staat betaalde systeem, weet niemand.
Het sterkste argument van de regering
Pakorn heeft wel een echt probleem beet, en wie dat wegwuift, heeft niet gekeken. Personeelskosten slokken 40 procent van de begroting op, investeringen krijgen 20,8 procent. De conceptbegroting voor 2027 groeit met 0,2 procent terwijl de inflatie op 1,5 procent zit, wat betekent dat de staat in werkelijkheid krimpt. Hij weigert ook de pensioenleeftijd boven de 60 te tillen en wijst op Denemarken en Frankrijk, waar mensen daarvoor de straat op gingen. En hij zegt dat tien jaar wachten het probleem alleen groter maakt. Dat klopt.
Maar het argument gaat over het bedrag en niet over het instrument. Niemand betwist dat 40 procent te veel is. De vraag is of je die 40 procent aanpakt door minder dan één procent van je mensen uit te kopen zonder eerst te bepalen welke taken de staat nog moet uitvoeren. Sirikanya Tansakun wees op dat gat: het apparaat is sinds 2002 niet meer op de schop gegaan. Nonarit zegt hetzelfde, alleen dan omgekeerd geformuleerd. Begin niet bij de vraag hoeveel mensen eruit kunnen, maar bij de vraag wat de overheid nog hoort te doen. En Stithorn wijst op geld dat nu al weglekt: ministeries huren particuliere organisatoren in voor evenementen die hun eigen personeel prima kan draaien, terwijl datzelfde personeel op de loonlijst staat.
Wat jij hiervan gaat merken
Niets, de eerste maanden. Daarna wel.
De kantoren waar jij mee te maken hebt, immigratie, het amphur, het landkantoor, draaien op de kennis van mensen in precies die leeftijdsgroep van 41 tot 50. Zij weten hoe een aanvraag van een buitenlander in elkaar zit, welke uitzondering bestaat en wat hun kantoor vorig jaar heeft besloten. Die kennis staat nergens opgeschreven. Vertrekt zo iemand, dan vertrekt de uitzondering met hem mee.
Reken dus op meer verschil tussen kantoren, niet minder. Op meer keren dat je hoort dat je morgen moet terugkomen. Op nieuwe medewerkers die de regel letterlijk toepassen, omdat ze niet weten wanneer dat niet hoeft. Praktisch betekent dat: bewaar kopieën van alles wat je ooit hebt ingeleverd, ook je oude verlengingen, en vraag bij een afwijkende beslissing om de regel op papier. Je gaat het vaker aan iemand moeten uitleggen, wat vorig jaar nog vanzelf ging.
En let op de tweede helft van het plan. De ziektekostenregeling voor ambtenaren staat op de nominatie om te veranderen. Overheidsziekenhuizen leunen op die inkomsten, en juist in de provincie is dat het ziekenhuis waar jij bij een ongeluk als eerste binnenkomt.
Waar dit op uitloopt
Stithorn noemt het risico dat de overheid straks niemand meer aantrekt die iets kan. Wie afstudeert en de keuze heeft, kiest voor een bedrijf of voor zichzelf. Dan blijft de overheid over voor wie elders minder kansen heeft.
Dat is niet iets voor over tien jaar. Dat begint bij de eerste ambtenaar die zijn premie aanneemt, en het gaat verder bij loket vier.
Bron: Bangkok Post
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Kort nieuws20 juli 2026Thailand nieuwsoverzicht maandag 20 juli 2026
Thailand algemeen20 juli 2026TB-opinie: Thailand vervolgt 852 bedrijven en geen enkele ambtenaar die ze registreerde
Expats en pensionado20 juli 2026ABP stuurt 3,1 miljoen deelnemers eerste vergelijking van vernieuwd pensioen
Gezondheid20 juli 2026Erasmus MC onderzoekt of vitamine K artrose kan afremmen
Dit heeft in 2015 ook gespeeld bij de Nederlandse belastingdienst.
Heeft de toenmalige staatssecretaris Wiebes bijna de kop gekost.
Onderstaand een link naar een artikel over dit item.
https://www.nu.nl/politiek/4335387/dit-is-wat-er-fout-gaat-met-de-reorganisatie-bij-de-belastingdienst.html