Waarom ik nooit een probleem had met geld geven aan mijn Thaise schoonmoeder (lezersinzending)
Zelf ben ik niet zo’n groot schrijver, maar ik wil wel mijn ervaring delen om te beginnen. Mijn huidige vrouw leerde ik kennen in 1993, bij het restaurant van haar moeder. Dat liep prima en er is nooit om geld gevraagd als ik daar kwam. Eten was gratis, alleen voor drinken moest ik betalen.
In 1998 hakte ik de knoop door en vroeg ik aan mijn toenmalige vriendin of ze liever met mij mee wilde naar Nederland, in plaats van een langeafstandsrelatie te onderhouden. Zo gezegd, zo gedaan.
Inmiddels was haar moeder op leeftijd geraakt en hadden de andere kinderen de zaak overgenomen. Ze betaalden maandelijks huur aan hun moeder, zodat ze een eigen inkomen had. Na een paar jaar kwam de klad erin (de reden laat ik even in het midden) en de zaak werd te koop gezet. Het leverde een mooi bedrag op, maar schoonmoeder vond dat mijn vriendin recht had op de helft, omdat zij altijd had geïnvesteerd in het netjes houden van de zaak. De andere helft werd verdeeld onder de kinderen, waardoor schoonmoeder uiteindelijk niets overhield.
Vanaf dat moment zorgde mijn vrouw, samen met haar jongste broer die een goede baan heeft, ervoor dat schoonmoeder niets tekortkwam. Ze betaalden haar maandelijkse kosten: onderhoud van het huis, vervanging van bijvoorbeeld een televisie en elke maand genoeg geld om van te leven. Niets overdreven dat wilde schoonmoeder zelf ook niet. Ongeveer 3.000 baht per maand, met af en toe wat extra.
Mijn vrouw vond dat in het begin lastig tegenover mij, maar ik heb daar nooit een punt van gemaakt. In de eerste plaats zou ik hetzelfde voor mijn eigen ouders doen. In de tweede plaats: mijn vrouw werkt zelf ook en kan dat dus prima zelf bepalen. Vanaf de dag dat ze in Nederland kwam, hebben we een gezamenlijke rekening waar al het geld op binnenkomt en van waaruit ook alles wordt betaald.
Toen schoonmoeder aan het einde van haar leven kwam, hebben we wel wat extra kosten gemaakt, zoals een eenpersoonskamer in het ziekenhuis, maar ook dat viel mee.
Ik kon altijd goed met haar opschieten. Het grootste compliment dat ik ooit van haar kreeg, waren de woorden: “In ons volgend leven word je toch wel weer mijn schoonzoon.”
De rest van de familie heeft weleens een paar duizend baht gekregen als de nood hoog was. Voor grotere bedragen werd altijd een renteloze lening afgesproken. Op een na is alles ook netjes terugbetaald. Voor één nichtje hebben we een uitzondering gemaakt: zij kon goed leren, maar had geen geld om te studeren. Wij hebben haar opleiding betaald en zij heeft nu een goede baan.
Ik moet er wel bij vertellen dat wij het geld konden missen. Ik verdiende goed in Nederland en mijn vrouw had ook een prima inkomen. Ik kan me voorstellen dat het voor anderen moeilijk is om bijvoorbeeld 100 euro per maand te missen als je alleen AOW hebt.
Maar hoe ieder daarover denkt, mag hij of zij natuurlijk zelf weten.
Ingezonden door Bert
———————————————
Dit artikel is [jp_post_view]
———————————————
Over deze blogger
Lees hier de laatste artikelen
Leven in Thailand17 april 2026Een half jaar in Thailand (lezersinzending)
Lezersvraag16 april 2026Thailand lezersvraag: juridische status van geërfde grond door een Thaise die getrouwd is met een niet-Thai
Lezersvraag16 april 2026Thailand lezersvraag: wie kan mij helpen met de belastingformulieren?
Lezersinzending15 april 2026Ying (lezersinzending)
Zo kan het dus ook, ik ben blij met je eerlijke verhaal Bert, mijn verhaal zou ongeveer hetzelfde zijn.
We lezen natuurlijk vaker de negatieve verhalen,ik vraag mij dan altijd af wie daaraan schuld heeft.
Daar is toch helemaal niets mis mee? Als jij het prima vindt om maandelijks een 3K baht, zegge en schrijven 100 euro mandelijks te doneren voor jouw schoonmoeder: nou en? Waar hebben we het over? Moet je helemaal zelf weten. Je zegt dat jouw vrouw zelf verdient en van haar loon geld overmaakt. Prima toch? Kost jou niets dus. Mijn vrouw heeft ook jarenlang haar ouders ondersteund, zowel vanuit NL als in TH. Beide mensen zijn inmiddels overleden, en zij heeft een groot deel van de kosten van en voor de crematie/tempel/familie gedragen. Nog steeds helpen we her en der in de familie waar de nood hoog is. En niet alleen in de familie. Onlangs ook een goede vriendin van mijn vrouw uit vervlogen tijden, van wie de jongste dochter zwanger bleek en vervolgens haar baby bij grootmoeder deponeerde. In de onderste lagen van de Thaise samenleving is nog veel armoede. Als je kunt helpen en je voelt er wat voor, dan doe je dat. Hoef je niet van de daken te roepen. Dit doe je zelf, bewust, vrijwillig, samen. Heel wat anders wordt het als Thaise mensen in een schoonfamilie gaan dwingen. Daar dient stevig verzet tegen gepleegd worden. Thaise mensen hoeven niet te bedelen, maar misbruik maken is net zo goed verderfelijk. Aldus: geef als je kunt, maar doe niet alsof je een altruïst bent. Mijn vrouw hebben het goed. Hebben we samen hard voor gewerkt en gespaard. We kunnen missen wat we doneren. En volgens mij zijn er vele anderen die dat doen. En die hoor je niet. Terecht!
Gaat er niet om om het van de daken te schreeuwen.
Mijn ging het er voo al om dat velen zo negatief reageren als dit ter sprake komt.
Juist Bert,
Dat heb ik ook van jouw verhaal begrepen.
Bij mij is het positief binnengekomen,
Bedankt en het gaat jullie goed.
Lijkt ook wel op mijn situatie.
Heb ook geen moeite mee om een bijdrage te doen voor mijn schoonouders. Rest van de famile krijgt bij ons niets.
Valt me op dat de negatieve reacties uitblijven
Beste Herman,
Zal ik eens reageren sè.
Schoonmoeder, dewelke 2 kinderen, èèn meisje en èèn jongen, heeft van 2 verschillende echtgenoten, maakte het leven van de dochter als een hel en stak haar uiteindelijk uit huis, terwijl ze hemel en aarde verzette om het leven van de zoon zò aangenaam mogelijk te maken. Hij( de zoon) kreeg àlles. De dochter,( nu mijn vrouw) kreeg NIETS.
Op blote voeten moest ze zich ,als jong meisje, naar school begeven. Studeren zat er niet meer in dan enkel werken, fruit uit de bomen plukken om enkele bahtjes te verdienen om eten te kopen voor de 2 kindjes die ze ondertussen had.
Zelfs als mijn vrouw iets wou, moest ze er zelf voor werken. Dit in tegenstelling tot de zoon die alles gedaan kreeg wat hij vroeg of wenste èn kon een mooie toekomst tegemoet zien. Ware het niet dat door zijn gok- en druggebruik zijn carrìére als officier in het Thaise leger ( was toen luitenant) aan diggelen ging.
Schoonmoeder stak de dochter
…… (vervolg)
Ik ontmoette de dochter in Bangkok.
Na hààr levensverhaal ( wat een beetje in overeenstemming was met mijn leven) gehoord te hebben, besloot ik er alles aan te doen.
Later is het mijn vrouw geworden.
Om een verhaal kort te maken.
De “zoon” heeft nu NIETS en de ” dochter” heeft ALLES.
Hoe een Euro rollen kan.
Schoonmoeder wèèt dat ik van de historie op de hoogte ben.
Tot in de achterkeuken….. en niet verder.
Dre
Een heftig verhaal en inderdaad in zo’n geval zou ik ook niet genegen zijn om financieel te ondersteunen.
Tenzij mijn vrouw het zelf wel zou willen, dan zou ik niet tegenwerken.
Mooi en eerlijk verhaal. Waar het op neer komt is dat als jij er oprecht OK mee bent dan is het ook prima. De bedragen waar het omgaat zijn niet hoog en al je het missen kan is er niets mis mee.
Dat er een studie betaald is lijkt een bewuste keuze en als je achteraf daar een goed gevoel over hebt lijkt mij dit een mooi gebaar.
Frans T
Geweldig. Die moeder verdiende dat ook. Ze heeft tenslotte veel voor haar kinderen gedaan. Dan mag ze best iets terugkrijgen, zelfs als ze dat zelf niet verwacht.
Dat jij haar ondersteunt, is echt iets wat jij vast met plezier doet — of niet?