Ying (lezersinzending)

Kent u dat verschijnsel dat 5% van de automobilisten in Thailand zonder kentekenplaat rijdt, 5% dat doet met een rode plaat en 90% met een min of meer goedgekeurde plaat?

Als u dit bekend voorkomt, dan weet u dat de bestuurster in kwestie hoogstwaarschijnlijk niet onbemiddeld is. Veel eigenaren doen het erom: “Kijk mijn rode plaat eens, alweer een nieuwe auto!” Omhooggevallen tutto’s met van die irritante keffertjes, die het eigenlijk niet kunnen betalen, zien we zo regelmatig op hun plaat gaan.

Ying is de hoofdrolspeelster in ons verhaal. Ik zag Ying richting het zwembad rijden, ja ja, het Olifantenhotel, en met haar iWatch, iPhone en iNavigatie de oprit opdraaien. Ying had de auto van papa gehad, omdat het arme kind geen tijd had gehad de handen uit de mouwen te steken. Dat laatste betwijfelde ik overigens, want op de achterbank zaten twee door en door verwende iKindertjes. Iemand moet er dus wel degelijk iets uit of in gestoken hebben.

Zelfs zonder autoparkeren kwam de auto in een veel te krap parkeervak tot stilstand. Nou geef ik het parkeervak hier wel de schuld, maar het grafiekje van de omvang van de hedendaagse auto loopt erg steil. Maar goed, Ying en de kindertjes moeten natuurlijk wel de ruimte hebben.

De kindertjes worden vrijgelaten en men vertrekt richting kassa. De toegangsprijs is 40 baht. Nogal te doen, vind ik. Contant betalen? Phoe, phoe. Dat is wel erg gewoontjes, vindt Ying. De platinum card schitterde, de caissière vertelde volkomen overdonderd dat de factuur wel nagezonden zou worden.

Ondertussen zwom ik al lekker mijn baantjes en keek ik vanuit mijn ooghoek naar het trio. Ik verheugde me al op de badkleding, want bij Ying was de standaarduitrusting al dik in orde.

Na enige tijd betreedt het tweetal, heb ik weer, het zwembad. Een tikje onwennig wordt alles geobserveerd. En ik bekijk hen ook. Jip en Janneke, een jaartje of zeven, geen badmeester in zicht. Voor de mensen die me kennen: code oranje. Ik wacht op Ying, “kijk ernaar uit” is nauwkeuriger, maar ze blijft schitteren door afwezigheid. Jip en Janneke willen natuurlijk lekker plonzen in het water. Ze doen dat dan ook. Veilig eerst aan de rand van het bad. Ze worden een beetje overmoedig en de afstand tot de rand van het bad neemt verontrustend toe. Het kon niet uitblijven: de rand raakte buiten bereik en de paniek sloeg toe.

Ik ben niet het type dat het op reanimatie laat aankomen. Ik ben geen sadist die rustig afwacht tot deze techniek noodzakelijk wordt en viste het stel uit het water.

Nou zie ik er geen been in om kinderen van wie het dna nogal afwijkt van het mijne van de verdrinkingsdood te redden, maar op deze middag zou ik me kunnen voorstellen dat Ying een oogje in het zeil zou houden. Waar is Ying?

Bij dit zwembad is een behoorlijk grote ruimte waar je bijvoorbeeld kunt schuilen als het onweert. Het was een mooie, wolkenloze dag, dus Ying moet een ander excuus gehad hebben. Ik zag haar zitten aan een tafeltje, druk doende met de iPhone. Ze had niets in de gaten. Bovendien moet je prioriteiten stellen. Je moet natuurlijk wel vlot reageren op de Facebookposts. Als dat tot gevolg heeft dat je kinderen verzuipen, het zij zo.

Ik klim uit het water en loop naar binnen. Ik geef een korte samenvatting van wat zich afspeelde. Ying: “Waar haalt u het lef vandaan om u met mijn kinderen te bemoeien?”

In de jaren dat ik in Thailand woon, heb ik veel dingen meegemaakt die, laten we zeggen, niet gebruikelijk zijn. Ik ben ook niet zo snel sprakeloos, maar ik moet toegeven dat Ying me te pakken had, figuurlijk dan. Ying ging zelfs zo ver dat ze een of ander hotelopperhoofd erbij haalde. Daar zou ik dan verantwoording aan moeten afleggen. Het IQ van het opperhoofd was gelukkig afdoende om de absurditeit van de situatie in te zien.

Op het terrein van uitwisseling van ideeën aangaande verantwoordelijkheid waren de mogelijkheden duidelijk beperkt dat had ik wel door. Toch wilde ik aan Ying nog een laatste vraag stellen. “Als ik er niet was om de kinderen op te vissen, waren ze simpelweg verdronken. Hoe kijk je daartegenaan?”

Het antwoord was, ik verzin het niet: “Dan maken we toch twee nieuwe!”

Ondanks de aantrekkelijke kanten bedacht ik me dat ik daarbij niet ging assisteren. Ik vertrok, genoeg gezwommen voor vandaag.

Ingezonden door Peter