De westerse jacht op efficiëntie in het land van de glimlach (lezersinzending)

Wie de reacties onder het artikel over “veel winkelpersoneel in Thaise warenhuizen” leest, ziet al snel dat de azijn die dag inderdaad in de aanbieding was. Een schijnbaar eindeloze stroom van westerse gepensioneerden klaagt steen en been over de overvloed aan personeel in de Thaise winkelcentra. Het is een fascinerend schouwspel: mensen die bewust naar Zuidoost-Azië verhuizen, maar er vervolgens briesend van frustratie weglopen omdat de lokale cultuur zich niet schikt naar de wetten van de westerse managementboeken.

De online vluchtroute

Meerdere reageerders, waaronder Roger, Johnny en Jonas, beschrijven hoe ze zich “achtervolgd” voelen in de winkelgangen en vluchten daarom uit pure wanhoop naar hun laptop om online te bestellen. Ze ergeren zich mateloos aan de overijverige verkopers die hen direct een koelkast willen aansmeren of hen subtiel richting het duurste product in de stelling loodsen.

Wat deze kritische consumenten echter volledig over het hoofd zien, is de economische realiteit achter die opdringerigheid. Deze medewerkers staan daar niet om de westerse bezoeker te treiteren; ze proberen simpelweg te overleven en hun gezin te onderhouden. In een systeem waar het basisloon minimaal is, zijn ze volledig afhankelijk van kleine verkoopbonussen. Het westerse ego reageert hierop met een boycot, terwijl een beetje basisempathie — en het opvolgen van het advies om simpelweg strak door te lopen met een vriendelijk “No, thank you” — het ‘probleem’ in twee seconden oplost.

De angst voor gezichtsverlies versus de taalbarrière

Dan is er de diepe frustratie over het befaamde “No have”. Lenthai en Donaat storen zich eraan dat medewerkers soms niet adequaat reageren, de weg niet weten of simpelweg ontkennend antwoorden, terwijl het product er wel ligt. Reageerders zoals Ginette en Ruchuda leggen de vinger wel op de juiste plek: dit is geen onwil, maar een directe uiting van de taalbarrière en de diepgewortelde angst voor gezichtsverlies.

In plaats van begrip te tonen voor een laagbetaalde kracht die de Engelse taal niet machtig is , eisen de critici feilloze westerse productkennis. Ook de woede dat een medewerker van merk A niets weet van merk B getuigt van een totaal gebrek aan inzicht in het “shop-in-the-shop”-systeem. Je vraagt de caissière van de Albert Heijn toch ook niet naar de voorraadstatus van de lokale Etos, puur omdat ze onder hetzelfde dak zitten?

De droom van de ‘Polder-Supermarkt’

Het absolute hoogtepunt van deze westerse superioriteitsreflex komt van Greta. Zij stelt voor om als manager hardhandig in te grijpen: telefoons verbieden, fors snijden in het personeelsbestand en de winkel dwingen te functioneren zoals onze eigen Albert Heijn. Tony doet daar nog een schepje bovenop door de banen als “nutteloos” te bestempelen.

Het is de ultieme ironie. Men verhuist naar een land dat bekendstaat om zijn hoffelijkheid, aanwezigheid en gastvrijheid, om vervolgens te eisen dat de winkelvloer wordt omgebouwd tot een kille, onderbezette woestenij waar je — net als in Nederland of België — kilometers moet dwalen om überhaupt een overwerkte medewerker te vinden.

Do in Rome as the Romans do

Gelukkig is er nog een klein geluid van rede te horen. PeterV merkt terecht op dat deze overbezetting een maatschappelijke functie heeft: het houdt mensen aan het werk en houdt het systeem overeind. TonJ slaat de spijker definitief op de kop met de klassieke wijsheid: “Do in Rome as the Romans do”.

De volle Thaise winkelvloer is een reflectie van een cultuur waarin aanwezigheid, status en harmonie zwaarder wegen dan de stopwatch van de westerse accountant. Wie daar niet mee om kan gaan en liever door lege, efficiënte gangen dwaalt zonder menselijk contact, hoort inderdaad thuis achter een computerscherm — of gewoon terug in de polder.

Ingezonden door Nok