De energiemaker – deel 2 (lezersinzending)

Hij opende zijn lunchpakketje. Een zakje rijst, een handvol garnalen, wat gebakken varkensvlees en… een boterham met pindakaas. Hij was gek op boterhammen met pindakaas.

Ooit had hij op zijn (oude) televisie een filmpje gezien van een kleine jongen die op een bruggetje ergens in het noorden van Nederland een boterham met pindakaas zat te eten. Later zou die jongen een grote schaatswedstrijd winnen, zelfs tot tweemaal toe. Hij had op zijn telefoon opgezocht waar Nederland lag; het kikkerlandje was bijna niet te vinden. Ook had hij opgezocht wat voor schaatswedstrijd het was: het bleek een wedstrijd te zijn over zo’n tweehonderd kilometer en die langs 11 steden voerde. Hij wist dat water in ijs veranderde als het kouder werd dan 0 graden. Dat had hij vroeger op school geleerd. Maar om water over een afstand van 200 km in ijs te veranderen, moest het wel behoorlijk koud zijn. Hij kon het zich niet voorstellen.

Aan de wedstrijd deden duizenden mensen mee en er keken nog eens honderdduizenden langs de kant. Als je die wedstrijd kon winnen op een boterham met pindakaas, dan moest dat toch wel goed spul zijn. Die gekke Nederlanders toch, die konden met duizenden tegelijk over (weliswaar bevroren) water lopen. In zijn land was dat tot dusver niemand gelukt, zelfs geen monnik.

De vorige avond was hij met zijn nieuwe televisie naar de winkel teruggegaan. De verkoper had de tv onderzocht, maar er was niets mis mee. Het kon zijn dat de man met het oranje hoofd onder een of ander apparaat had gelegen, wat je huidskleur deed veranderen. Hij had over een hoogtezon, een gezichtsbruiner of zoiets gesproken. Een apparaat dat je huidskleur deed veranderen; wat moest hij zich daarbij voorstellen? Een ding met een aantal knopjes, elk knopje voor een andere kleur. Dan zou het best wel eens kunnen dat de man met het oranje hoofd op een verkeerd knopje had gedrukt. Hij had dan wel een dik hoofd en een grote mond, maar hij was er niet van overtuigd dat dat hoofd gevuld was met hersens.

Over huidskleur gesproken: elk jaar kwamen vele duizenden mensen uit  westerse landen (hij noemde ze fallangen) naar Thailand om daar de gehele dag aan een strand te liggen om “bij te kleuren”.  Mannen met een hangbuik met zulke omvang dat je je afvroeg of ze überhaupt een zwembroekje droegen. Ook de vrouwen hielden van ‘bij kleuren’. Zij droegen veelal  minuscule bikinietjes, en het vreemde was: hoe kleiner, hoe duurder. Minder textiel voor meer geld.

Na de vakantie keerden ze terug naar huis, gegrild en doorbakken als een verbrand varkenslapje. En als ze ’s avonds naar het nieuws keken en een reportage zagen over donkere mensen (veel lichter dan henzelf) die hun vaderland probeerden te ontvluchten omwille van een oorlog of wat voor reden dan ook, dan kon je hun gekanker en gevloek buiten op straat horen. Misschien was het wel een bewijs dat te lang in de zon liggen kanker kon veroorzaken.

Ook was hij wat meer over de man met het oranje hoofd te weten gekomen. Hij bleek de president van Amerika te zijn. En met ‘drill baby drill’ bedoelde hij, dat er in de wereld meer naar olie geboord moest worden. Er moesten meer jaknikkers komen en hij was goed bezig, want zijn hele kabinet bestond al uit jaknikkers.  De radertjes in zijn hoofd waren op volle toeren beginnen te werken. Meer olie betekende dat er minder zonne-energie nodig was en dat betekende weer dat zijn baan op het spel stond. Hoe kon iemand in godsnaam zo dom zijn.

Hij was geboren en getogen in een klein, arm dorpje op het platteland. De laatste 50 jaren was er veel veranderd. Vroeger had bijna niemand een auto of een airco. Nu hadden veel dorpelingen dat wel. Elk jaar liep de energierekening op. En dan had hij het alleen nog maar over het kleine dorpje waar hij woonde. Laatst was hij in Bangkok geweest; daar kon je letterlijk over de auto’s lopen. Wolkenkrabbers, airco’s, liften, straatlantaarns, miljoenen lichtjes als het donker werd, lampen en ander energievretend spul.

Hij had eens satellietbeelden gezien van het aantal vliegtuigen dat elk moment van de dag in de lucht was. Elk puntje was een vliegtuig. Het leek wel een sterrenhemel tijdens een heldere nacht. Ook had hij beelden gezien van het aantal vrachtschepen op de oceanen. Hetzelfde, alleen maar stipjes, elk stipje een schip. Er waren duizenden steden in de wereld en overal hetzelfde. Het land, de lucht en de zee waren verzadigd. Waar zou dat eindigen?

Een ding was zo klaar als een klontje voor hem: als de man met het oranje hoofd zijn zin zou krijgen, dan zouden de problemen in de toekomst snel vele malen groter worden. De wereld zou stikken in zijn eigen smurrie.

Terwijl ik op weg 2077 naar Surin reed, dacht ik na over de zorgen van de energiemaker. Hij was een eenvoudig, gelukkig mens, tevreden met zijn leven en werk. Maar ik kon zijn gedachten wel volgen. Het was een proces van miljoenen en miljoenen jaren geweest om alle olie, gas en steenkool te vormen. En wij, de mens, stookten dat allemaal op in nog geen 200 jaar. Het was toch logisch dat dit gevolgen voor de wereld zou hebben, dat het warmer werd, dat het klimaat veranderde.

Toch zijn er mensen die dat ontkennen, zoals de man met het oranje hoofd. Je hoeft bij jezelf alleen maar na te gaan wat er de laatste 50 jaar is veranderd. Hoe we van energiegebruikers energievreters zijn geworden. We mogen niet meer tevreden zijn, we moeten steeds meer hebben, we moeten kopen en nog eens kopen. De economie moet groeien; stilstand is achteruitgang. We worden doodgegooid met reclame en andere nepinformatie. Als je geluk hebt, zie je tussen de reclameblokken soms wat nieuws. Mijn moeder zei ooit: reclame maakt de mensen niet dom, het maakt de mensen oerdom, en ik denk dat ze gelijk heeft.

De energiemaker ging maar eens aan het werk. Hij pakte zijn stoel en verplaatste hem naar een plekje in de schaduw. Dat had hij toch weer mooi voor elkaar. Hij ging zitten en deed een dutje.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Henk