Dagboek van een Thailandganger (deel 51) – Aan de lezers die mijn leven sneller begrijpen dan ikzelf

‘Pa, ze is nog gewoon getrouwd.’

Ik telde de zin opnieuw nadat Rob me erop had gewezen dat het zes woorden waren en geen zeven. Hij had gelijk. Dat was enigszins pijnlijk, want in mijn dagboek probeerde ik uit te leggen dat mijn verstand door Ploy vertroebeld raakte. Kennelijk gold dat inmiddels ook voor eenvoudig rekenen.

De afgelopen dagen heb ik alle reacties gelezen onder mijn dagboekafleveringen. Soms deed ik dat ’s ochtends bij mijn eerste koffie, soms pas later op de dag. Bij bepaalde reacties las ik langzaam. Andere kwamen zo rechtstreeks binnen dat ik mijn telefoon even neerlegde.

Wat mij vooral raakte, was hoeveel lezers met mij meedenken. Jullie waarschuwen, moedigen aan, rekenen mee, twijfelen mee en maken soms gehakt van mijn redeneringen. De een vindt dat ik Ploy een kans moet geven, terwijl een ander me het liefst persoonlijk bij haar voordeur weghaalt. Volgens sommigen ben ik verliefd. Volgens anderen vooral een man die bang is om alleen te zijn. Een paar lezers denken dat ik wel de warmte van een relatie wil, maar niet de verantwoordelijkheid die erbij hoort.

Het ongemakkelijke is dat in bijna al die reacties wel iets zit wat ik herken.

Toch wil ik een belangrijk punt uitleggen. De gebeurtenissen waarover ik schrijf, hebben al plaatsgevonden wanneer jullie ze lezen. Mijn dagboek verschijnt later. Soms zit er maar een korte tijd tussen, soms langer. Wanneer iemand schrijft dat ik zondag vooral niet moet toestaan dat Ploy blijft slapen, is die zondag voor mij dus al voorbij. Ik zit dan niet met mijn telefoon in de hand op toestemming van Thailandblog te wachten.

Dat betekent niet dat de adviezen nutteloos zijn. Integendeel. Ze veranderen alleen niet meer wat ik op dat moment heb gedaan. Ze helpen mij wel om achteraf eerlijker te kijken naar mijn keuzes. Soms wijst iemand op iets wat ik zelf niet wilde zien. Soms lees ik een oordeel waarvan ik eerst denk dat het nergens op slaat, waarna het de volgende ochtend toch weer bij mijn koffie aanschuift.

Mijn dagboek is daarom geen verhaal waarop de lezers onderweg kunnen stemmen. Anders had ik Ploy waarschijnlijk al drie keer verlaten, twee keer teruggenomen en eenmaal samen met Krit een bemiddelingsgesprek gevoerd. Het is een terugblik op wat me werkelijk overkwam en hoe ik daar toen mee omging. Daarbij probeer ik mezelf niet slimmer, dapperder of verstandiger te maken dan ik was.

GeertP, jij hebt Ploy in je reacties steeds verdedigd. Je wees erop dat ze open tegen mij is geweest en haar problemen niet heeft verborgen totdat ik al diep in de relatie zat. Daar heb je gelijk in. Ploy heeft mij niet met een mooi verhaal naar binnen gelokt om daarna ineens een echtgenoot, dochter en schuld uit een kast te halen. Die waren vanaf het begin aanwezig. Bovendien vroeg zij mij niet om haar kamer te betalen en zocht ze zelf werk. Dat blijft belangrijk, ook wanneer andere lezers bij een Thaise vrouw met problemen meteen aan geld denken.

Jouw advies om meer op mijn gevoel af te gaan klinkt eenvoudig, maar juist daar begon mijn moeilijkheid. Mijn gevoel wilde Ploy zien. Mijn verstand zag Krit, de schuld en de familieruzies. Ondertussen wilde een ander deel van mij vooral rust. Op je gevoel afgaan is lastig wanneer dat gevoel intern met drie verschillende stemmen spreekt.

Frans T, jouw opmerking dat ik misschien wel de lusten maar niet de lasten wil, kwam harder aan. Niet omdat ik je helemaal ongelijk vond, maar omdat je iets benoemde waarvoor ik zelf keuriger woorden had gezocht. Ik schreef dat ik Ploy graag wilde, maar niet alles wat bij haar hoorde. Dat klinkt vriendelijker, maar het verschil is kleiner dan ik wilde geloven.

Je schreef ook dat ik in een cirkel lijk rond te lopen. Steeds verlang ik naar een vrouw en zodra zij een werkelijk leven blijkt te hebben, duiken mijn bezwaren op. Die constatering beviel me niet. Toch heb ik haar niet weggewuifd. Misschien zoek ik soms naar een relatie die mij uit mijn eenzaamheid haalt zonder mijn vrijheid te verstoren. Op papier klinkt dat aantrekkelijk. In de werkelijkheid bestaat zo’n vrouw waarschijnlijk alleen wanneer zij geen eigen geschiedenis, verlangens en familie heeft. Dan zoek je geen partner, maar prettig gezelschap dat na gebruik weer in een kast kan.

Zo wil ik niet zijn.

Aan de andere kant betekent bereidheid om lasten te dragen niet dat je iedere last moet overnemen. Daar ligt voor mij de grens die ik steeds probeer te vinden. Liefde vraagt iets van je, maar ze hoeft je niet automatisch tot chauffeur, geldschieter, bemiddelaar en noodopvang te maken. Zeker niet binnen enkele weken. Ik moest daarom niet alleen naar Ploy kijken, maar ook naar mijn eigen gewoonte om mij snel onmisbaar te maken.

Rob, bedankt voor je oplettendheid en je vriendelijke manier om mij op mijn rekenfout te wijzen. Je vermoeden dat ik hoteldebotel was, kwam eveneens dichter bij de waarheid dan ik toen graag toegaf. Mensen die helemaal nuchter naar een situatie kijken, bewaren geen losse oorbel op hun nachtkastje alsof het een klein familiejuweel is. Ze stoppen hem in een envelop en geven hem terug. Ik stopte hem inderdaad in een envelop, maar liet die vervolgens dagenlang liggen. Ook dat zegt iets.

Verder las ik de waarschuwingen over een relatie met een getrouwde vrouw. Sommige lezers vinden dat je daar onder alle omstandigheden vanaf blijft. Anderen wezen erop dat Krit zelf al langere tijd een andere vrouw had en dat het huwelijk van Ploy feitelijk al voorbij was. Ik begrijp beide kanten. Een officiële huwelijksband is niet zomaar een detail, maar een huwelijk kan in de praktijk ook al zijn geëindigd voordat iemand een handtekening zet.

Voor mij ging het uiteindelijk niet alleen om de vraag of het mocht. Ik moest vooral nagaan of ik in een relatie wilde stappen waarvan het vorige hoofdstuk nog niet behoorlijk was afgesloten. Krit was niet uit Ploys leven verdwenen. Fah wilde contact met hem houden en de families bleven zich ermee bemoeien. Dat waren geen morele theorieën, maar concrete omstandigheden waarmee ik iedere dag te maken kreeg.

Ook de scherpere reacties heb ik gelezen. Soms zat daar sarcasme in en soms het verwijt dat ik na vijftig afleveringen nog altijd weinig had geleerd. Mijn eerste neiging was om mezelf te verdedigen. Daarna bedacht ik dat iemand die zijn twijfels openbaar maakt, niet kan verwachten dat iedereen daar voorzichtig mee omgaat. Bovendien is er inderdaad een terugkerend patroon. Ik verlang naar verbondenheid, maar trek mij terug zodra die verbondenheid verplichtingen meebrengt.

Toch geloof ik niet dat een mens alleen iets leert wanneer hij daarna nooit meer dezelfde fout maakt. Soms zit de vooruitgang erin dat je de fout eerder herkent. Of dat je eindelijk toegeeft waarom je haar maakt. Dat klinkt minder indrukwekkend dan persoonlijke groei, maar op mijn leeftijd neem ik genoegen met kleine stappen. Bij voorkeur zonder verhuisdozen.

Wat ik jullie vooral wil zeggen, is dat ik de betrokkenheid waardeer. Ook wanneer jullie het onderling oneens zijn. Achter de reacties zitten mensen die zelf relaties, scheidingen, teleurstellingen en nieuwe liefdes hebben meegemaakt. Sommigen wonen al tientallen jaren in Thailand en herkennen situaties die voor mij nieuw zijn. Anderen bekijken mijn keuzes vanuit Nederland of België en zien daardoor juist iets wat ik hier tussen de bahttaxi’s, familieberichten en koffiezaken over het hoofd zie.

Blijf dus vooral reageren. Zeg gerust wanneer ik mezelf voor de gek houd, maar gun mij ook de ruimte om mijn eigen fouten te maken. Wat jullie vandaag lezen, heb ik gisteren al beleefd. Tegen de tijd dat iemand schrijft dat ik vooral niet naar Ploy moet gaan, heb ik misschien al bij haar voor de deur gestaan.

Of ben ik juist weggelopen.

Dat verschil staat niet in de reacties, maar in het volgende deel van mijn dagboek.

Bedankt voor de vele reacties, de lezers van Thailandblog zijn geweldig! Dankzij jullie probeer ik nog een keer 50 afleveringen te schrijven.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico