Moordzaken uit de porseleinkast (deel 2)

Door Ingezonden Bericht
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
7 april 2018

Nadat ik, na een aantal keren, was uitgekeken geraakt op het Miami Hotel en het onvriendelijke Chinese management, verhuisde ik naar de Crown in soi 29 op Sukhumvit. How low can you go. We spreken over 1995. De vorige eeuw dus.

De Crown

De Crown werd ook door Chinezen gerund. Het was (is?) een peeshotel, waar je aan twee kanten kunt inrijden en je auto achter een gordijn kunt parkeren. Op de begane grond waren ‘shorttime’ kamers, zonder ramen, maar aan alle muren en het plafond spiegels. Ik heb daar eenmaal in geslapen, toen de kamers op de bovenverdieping allemaal vol waren. Met jetlag en zonder daglicht raak je je besef van tijd helemaal kwijt.

Als ‘ouwe hippie’ had ik meer met eenvoudige hotels en guesthouses, dan met sterren hotels. Maar als afvoerputje van de samenleving scoorde de Crown tamelijk hoog. In de afgeleefde coffeeshop, waar een blind paard geen schade kon aanrichten, zaten altijd twee politieagenten met de Chinezen te gokken. Zodra ze hun geld kwijt waren, stapten ze op de motor, waarschijnlijk om wat bekeuringen uit te delen, want ze waren meestal vrij snel weer terug om verder te gokken.

Onder de gasten bevonden zich regelmatig drugsverslaafden. Het personeel verkocht hen heroïne en andere drugs, waarna ze de politie tipte, die vervolgens binnen viel en de klanten wat geld kwam afpersen. De dope kreeg het personeel dan weer terug. Een win-win situatie. Dit even om de sfeer te schetsen.

Overdag ging ik vaak op bezoek bij vrienden, die in Soi Sri Bumpen, een zijstraat van Soi Ngam Dupli. Het buurtje was vroeger een backpackers omgeving. Wel bekend van het Malaysia Hotel, dat tijdens de Vietnam oorlog veel werd bezocht door Amerikaanse militairen voor R&R doeleinden.

Later werd het een hippie hotel en het was na de renovatie erg in trek bij onze homofiele medemens. Inmiddels was de buurt overgenomen door ladyboys, hoeren, pooiers en andere criminelen, die hun werk vonden op Patpong. Gezellig.

De Boston Inn

Een van mijn vrienden woonde in de Boston Inn. Ook van Chinese eigenaren, maar ernstig verwaarloosd en waarschijnlijk gekraakt. Of er nog elektriciteit was, weet ik niet, maar in ieder geval geen water. Hij had een mooie kamer op de begane grond (de enige verdieping, die nog in gebruik was) met een badkuip. Daar heb je weinig aan, als er geen water is. Er was achter het gebouw nog wel een zwembad en een tappunt om emmertjes voor het doorspoelen van de wc te halen.

In dezelfde straat was een café annex guesthouse, waar we vaak een biertje gingen drinken. De tent werd gerund door een Belg (laten we hem Gaston noemen), die naast bier ook andere verdovende middelen verkocht. Dit alles onder toezicht van de politie, die in een kamer achter het café een paar gokkasten exploiteerde.

De zaak werd een beetje penibel, toen in een van de kamers een overleden junk werd aangetroffen, die een overdosis had genomen. Gaston werd gewaarschuwd, dat dat niet nog een keer moest gebeuren, want dat hij dan in de problemen zou komen. Toen dat enige tijd opnieuw gebeurde, hebben ze om die reden het lijk versleept naar beneden en onder een stapel kartonnen dozen gelegd, in een zijstraat.

Hoe en waarom Gaston werd opgepakt en, na enige tijd in de gevangenis te hebben verbleven, het land werd uitgezet, weet ik niet. Misschien nog een lijk? Driemaal is scheepsrecht. Ik kwam hem een paar jaar geleden tegen, toen hij met vakantie in Pattaya was. Oude verhalen uit de sloot gevist. Hij werkte inmiddels in Antwerpen, in de haven en het ging goed met hem.

Resort Lolita

Ik weet niet hoe het in de rest van Thailand gaat, maar op Koh Samui kregen bij erfeniskwesties de meisjes (en de jongens, die niet wilden deugen) het land aan het strand. Dat was niets waard. Daar groeide behalve kokospalmen niets. De populaire jongens kregen de vruchtbare plantages in het binnenland. Inmiddels is het strandland een vermogen waard, als gevolg van het toerisme.

Zodoende had Lo een enorm stuk grond aan zee in Maenam verworven. Toen het toerisme opkwam, bouwde ze een aantal eenvoudige houten bungalowtjes. Aan een toerist werd gevraagd welke naam ze voor het resort zou kiezen. Omdat ze Lo heette, lag de de naam Lolita voor de hand. Niet bekend met de dubbele betekenis en de roman van Nabokov (1955) werd de naam van het resort dus Lolita.

Het resort liep als een tierelier en Lo, die nauwelijks de lagere school had afgemaakt, werkte zich drie slagen in de rondte van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Oude bungalows werden afgebroken en nieuwe, luxere gebouwd. Er werd veel verdiend en ze werd, als ze naar de bank was geweest, door de directeur van de bank thuisgebracht. Een goede klant zeker.

Kerstdiner

In 1999 was ik er op bezoek, bij vrienden die daar logeerden. Mijn vrouw en ik werden door Lo uitgenodigd voor het kerstdiner met zang en dans. Omdat wij in Lamai logeerden en niet met een slok op ‘s avonds laat op de brommer naar Lamai terug wilden rijden, bood Lo ons een (gratis) bungalowtje aan om te overnachten.

De volgende morgen bij het ontbijt ontmoetten we een wat oudere vrouw, die bij ons aan tafel kwam zitten. Ze heette Marian de Gariga (waarschijnlijk haar artiestennaam). Ze bleek een succesvolle componiste van muziek. Voornamelijk reclamedeuntjes, zoals: ‘Een lepeltje Completa in je koffie, maakt je koffie heel kompleet.’ Ook maakte ze tunes voor Radio Veronica.

Ze was door een en ander behoorlijk bemiddeld geworden. Marian was uitgekeken op Nederland en wilde zich op Samui vestigen en mede door een goede kennis, Hans Vermeulen (Sandy Coast), in Maenam terecht gekomen, waar Hans woonde. De broer van Lo had wel een stukje land in de aanbieding. Aangezien je als buitenlander geen land op je naam kunt krijgen, waren er twee mogelijkheden. Een lease contract van 30 jaar of het oprichten van een company. Aangezien je bij een company constructie als buitenlander maar 49% van de aandelen mag hebben, had je (toen in ieder geval ) zes of zeven Thaise medeaandeelhouders nodig voor de overige 51%. Meestal werd dat geregeld door een advocaat, die wat personeelsleden als mede-eigenaar ronselde.

Marian vertelde een verward verhaal over mensen, die haar daarbij zouden helpen. Een Duitser, maar die vertrouwde ze niet echt en een Nederlander, die vaker met dat bijltje had gehakt. Ik vond het een tamelijk troebel verhaal en waarschuwde haar voor criminelen en oplichters.

Aangezien ik zelf ook op zoek was geweest naar een stuk land en/of huis op Samui, had ik zoveel horrorverhalen gehoord, dat ik heel achterdochtig was geworden. Ze sloeg de waarschuwing in de wind. Toen ik haar zei dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten en als je niet uitkijkt, je zo van de weg wordt gereden, antwoordde ze lachend: ‘Ik sta mijn mannetje wel.’

Zes maanden later werd ze vermoord en in een deken gerold, dicht gebonden met elektriciteitsdraad, gevonden in haar tijdelijke woning. Waarschijnlijk was het plan haar in zee te dumpen, maar werd ze gevonden, voordat plan kon worden uitgevoerd.

Heel snel werd de behulpzame Nederlander B. gearresteerd. Hij ontkende, maar reed wel in haar auto en had met vervalste handtekeningen drie miljoen baht van haar bankrekening gehaald. Volgens B. was dat geld om materialen te kopen, voor de bouw van haar huis. Of B. de moord heeft gepleegd, medeplichtig was en/of Thaise handlangers had, is nooit boven water gekomen. Hij werd veroordeeld tot 7 jaar gevangenisstraf, die hij moest uitzitten in Surat Thani.

De zoon van Marian, die geen zin had zich in een Thais wespennest te steken, deed afstand van zijn rechten. Wat er met het geld en overige bezittingen is gebeurd, weet ik niet, maar ik heb zo mijn vermoedens.

Jaren later

Jaren later las ik op internet een verhaal over deze zaak. Een Nederlandse dominee, die Nederlandse gevangenen in buitenlandse gevangenissen bezoekt, had zich voor het karretje van B. laten spannen, want B. was onschuldig en erg zielig. Dominee had een idealistisch advocatencollectief in Nederland ingeschakeld, om te proberen de zaak te heropenen of om te proberen hem de straf in Nederland te laten uitzitten.

Hoe dat verder is verlopen, weet ik niet. B. moet inmiddels al weer jaren op vrije voeten verkeren. Ik hoop wel, dat ze hem definitief de toegang tot Thailand hebben ontzegd.

Ingezonden door Porseleinen Olifant (Pseudoniem) 


» Laat een reactie achter


12 reacties op “Moordzaken uit de porseleinkast (deel 2)”

  1. loe zegt op

    Interessante verhalen van de Porseleinen olifant.
    Daar zou ik er nog wel meer van willen lezen
    Altijd gek geweest op geschiedenis 🙂

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  2. henry zegt op

    Ken ook zo een paar verhalen uit de jaren 70

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  3. Rob V2 zegt op

    Vroeger,(1990) vroeg de taxichauffeur altijd: hotel Crown ? Soi 29 of Soi 6. Er was ook een Crown hotel in Soi 6 Sukhumvit road. Crown Soi 6 werd ook gerund door Chinezen. Het was verder wel een net en goedkoop hotel.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Hans Massop zegt op

      Ken ze maar al te goed. Het hotel in soi 6 heette officieel het Sukhumvit Crown Hotel en dat in soi 29 het Crown Hotel. Was volgens mij van dezelfde eigenaren of familie, want het Sukhumvit Crown Hotel had geen zwembad en als je dan wilde zwemmen kon je naar het Crown Hotel in soi 29. Ben er vaak heen gelopen want van 1989 tot 2005 zat ik vaak in het Sukhumvit Crown Hotel. En dan na het zwemmen in soi 29 vaak nog even daar die inderdaad afgeleefde coffeeshop in. Het Sukhumvit Crown Hotel in soi 6 had ook jaren zo’n uitermate afgeleefde coffeeshop, maar die is ergens rond 2003 gerenoveerd. Het Sukhumvit Crown Hotel bestaat nu nog steeds maar heet tegenwoordig het S6 Sukhumvit Hotel. Ben er vorige week nog langs gelopen en het is de laatste decennia nauwelijks iets veranderd. Of het Crown Hotel nog bestaat, onder welke naam dan ook, weet ik niet. Zal er eens gaan kijken wat er zich nu bevindt op die plek. In de soi aan de overkant van soi 29, ergens achteraan in een zijsteeg, zat het 27 Hotel, en dat was zelfs nog meer louche dan het Crown Hotel! Ben er vorig jaar nog eens wezen kijken en het stond er nog steeds! Het zag er zelfs nog bouwvalliger uit als toen, hetgeen mij destijds nauwelijks mogelijk leek. Alle genoemde hotels hadden bij de locals een slechte naam. Er zouden boze geesten zitten vanwege alle mensen die overleden waren in deze hotels. Ze hadden ook alledrie gemeen dat de politie zich er wel prima thuis leek te voelen….

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
    • Vincent Maria zegt op

      Wat betreft de twee Crown hotels op Sukhumvit en het Miami hotel, management was niet chinees zoals hier beweerd wordt. Gewoon Thai management, dwz Thai mensen van chinese afkomst, net zoals het meeste zakenvolk in Bangkok en ook in andere steden in Thailand. Meestal in Thailand geboren en tweede, derde of meerdere generaties voorheen van chinese afkomst.
      Ik kende gedurende de VN oorlog persoonlijk de eigenaar van Crown Soi 29 en hij was zeker niet meer chinees dan de andere zakenmensen in Bangkok.
      Tussen haakjes ook het Grace hotel, Nana, Federal (Soi 11), Honey (Soi 19) waren vroeger allemaal gebouwd om de US GI op R & R in Bangkok gedurende de VN oorlog te huisvestigen, om maar niet te noemen al die hotelletjes op New Petchburi road. Van de laatst genoemde bestaan er veel niet meer.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
      • loe zegt op

        De Thais denken wel, dat ze het land van de ”free” zijn, maar ze zijn allang
        gekoloniseerd door de Chinezen.
        Wat maar weer blijkt uit het verhaal van Vincent.
        De Chinezen hebben de macht in Thailand, hoewel ze de Sinawata familie
        tijdelijk hebben weg gejaagd 🙂

        VA:F [1.9.22_1171]
        Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
        • Rob V. zegt op

          Tot aan de 19de eeuw stond Thai voor een select groepje: mensen die voldoende sociale status hadden. Dit tegenover hen die primitief leefden in de natuur. Later ging het verwijzen naar ‘vrije mensen’ die dus geen slaaf (Chat) of dienstbaar waren (de Phrai in het Sakdina systeem, Thai feodalisme). Een Thai sprak ook centraal Thais en hing het Thervada Boeddhisme aan, dit tegenover de primitieve animistische mensen uit het bos.
          Tot aan de 19de eeuw werdt Thai gebruikt om naar de hogere klassen te verwijzen. Pas in de 19de eeuw gingen ook de Lao (isaan) etc onder het begrip Thai vallen mits ze voldoende status hadden. Er volgde een agenda om iedereen Thai te maken, ook minerheden al had je onder de Thai de ‘echte Thai’ en de minderheidsgroepen die niet aan het ideaalplaatje voldeden. Alle Thai zijn gelijk maar sommige wat meer dan anderen. De regionele verschillen bestaan nog steeds en op de Lao isaaner wordt ook nog steeds neer gekeken.

          VA:F [1.9.22_1171]
          Waardering: +1 (obv 1 stem)
  4. Maryse Miot zegt op

    Een beetje eng maar heel onderhoudend! Ga door met vertellen Porseleinen Olifant!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  5. Marijke Bakker zegt op

    Interessante verhalen. Smaakt naar meer.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  6. Joop zegt op

    Ook hallo allemaal,

    Crown Hotel Sukhumvit Soi 29….welke ouwe reiziger is daar vroeger geen vaste gast geweest…wij kwamen daar sinds 1980 en altijd naar tevredenheid.

    We hebben daar veel mensen( backpackers alsook andere bezoekers leren kennen ) wil uiteraard geen namen noemen alhoewel ik wel heel benieuwd naar een kunstenaar die daar altijd in de tachtiger jaren vertoefde.

    Dus bij deze….Sjoerd…. als je nog bestaat….je achternaam laat ik achterwege…..groetjes van mij…jij wilde altijd sjekkies draaien van mij….veel gelachen aan het zwembad daar….

    joop

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  7. loe zegt op

    Ja….Sjoerd Bakker. Ik zou niet weten waarom je zijn achternaam niet zou kunnen noemen.
    Hij bestaat nog steeds,
    Sjoerd is een bekende Amsterdamse kunstenaar, die prachtig werk maakt. Zelf heb ik twee
    litho’s, met Thaise afbeeldingen, aan de muur hangen.
    Sjoerd zat daar grote delen van het jaar. Hij had een vaste, grote hoekamer als atelier ingericht.
    Als hij in Amsterdam was, werden zijn spullen ”op het dak” opgeslagen.
    Hij heeft een tijd in Noord Thailand gewoond, toen hij een relatie met Tukya had.
    Hij zei dan altijd: ”Ik heb een gemenngd bedrijf. Ik doe de kunst en zij de varkens :)”

    Ook Ko van Kessel heb ik daar leren kennen. Die twee samen was een mooi stel.
    Helaas is Ko ons ontvallen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  8. stevenl zegt op

    “Ik weet niet hoe het in de rest van Thailand gaat, maar op Koh Samui kregen bij erfeniskwesties de meisjes (en de jongens, die niet wilden deugen) het land aan het strand. Dat was niets waard. Daar groeide behalve kokospalmen niets. De populaire jongens kregen de vruchtbare plantages in het binnenland. Inmiddels is het strandland een vermogen waard, als gevolg van het toerisme.”

    Voor zover ik weet was dat overal zo, in ieder geval ook op Phuket.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website