Generatiekloof

Door De Inquisiteur
Geplaatst in Isaan, Leven in Thailand
Tags: ,
9 september 2016

In zijn oude Belgenland ging De Inquisiteur hoofdzakelijk om met leeftijdgenoten. Ja, daar was natuurlijk de familie met de grootouders, oudere ooms en tantes, er waren vriendelijke buren, die een stuk ouder waren, in je stamkroeg kwamen ook wel wat late vijftigers en ouder. Doch het voetbalmilieu bracht mee dat de echte vrienden en kennissen hoofdzakelijk generatiegenoten waren of iets jonger. 

Zo ook de onderlinge relaties van al die mensen, hun partners waren bijna zonder uitzondering zowat van dezelfde leeftijd. Dat was gewoonweg zo, De Inquisiteur dacht daar verder niet over na.

Integendeel, wanneer er dan toch eens iemand een veel jongere partner had was die direct onderwerp van plaatselijke roddel en grappen.

Wanneer De Inquisiteur wat ouder werd, zeg maar zo rond de vijfendertig, werd ook zijn uitgangsleven wat beperkter. Hippe discotheken en andere etablissementen die hoofdzakelijk late tieners en jonge twintigers aantrokken werden nog maar nauwelijks gefrequenteerd, je werd daar aanzien als een oude snoeper, op het perverse af. Tot De Inquisiteur in Thailand kwam.

Tijdens zijn eerste vakanties merkte hij dat hij helemaal niet scheef bekeken werd wanneer hij het aandurfde om een trendy discotheek binnen te stappen. Jong en oud zaten daar samen, zonder problemen. Zowel Thaise mensen als buitenlanders. Hij zag ook veel koppels met grote leeftijdsverschillen en gezien zijn westerse brainwash vond hij dat in het begin maar niks, zonder er echter verder op in te gaan.

Toen De Inquisiteur in Thailand ging wonen kwam dat helemaal boven, jong en oud mixen hier zonder ophef te veroorzaken, ook vele Thai hebben vaak een veel jongere partner. Tijdens feestjes, tambuns en andere gelegenheden zitten alle generaties door elkaar heen, maken samen plezier. Natuurlijk hangen tieners soms wel eens wat vaker bij elkaar, maar toch, minder dan in de westerse wereld.

De Inquisiteur genoot van het feit dat hij af en toe nog eens een stapje in de hippe uitgangswereld kon zetten, vond het leuk om jonge mensen te observeren in hun euforie, hij werd er nooit over aangesproken. Veel van zijn nieuwe vrienden hadden een jongere partner en leefden samen zonder problemen. Hierdoor begon De Inquisiteur zijn mening toch een beetje te herzien aangaande dit soort relaties, hij had er een minder vreemd gevoel meer bij, hij aanvaardde.

Voor zichzelf echter dacht hij dat dit nooit mogelijk zou zijn, neen hoor, niks voor hem….

En toen kwam liefje-lief in zijn leven. Vanaf het eerste moment dat De Inquisiteur haar zag was hij verkocht. Dit was, althans in zijn ogen, de mooiste der aarde. Die glimlach, die rij witte tanden, dat lange haar, die lichaamsbouw. En was ze nog vriendelijk en grappig ook. Hij werd er door aangetrokken als een mot naar een kaars. Betrapte zichzelf erop dat hij zijn uitstap-gewoontes automatisch veranderde, daar waar hij voorheen zijn stamkroeg zowat drie maal per week frequenteerde ging dat zachtjesaan naar dagelijkse bezoekjes. Was hij, puur uit zelfkastijding, toch naar een andere kroeg getrokken, bleef hij daar niet meer plakken, na een tweetal biertjes kon hij zich niet bedwingen en ging terug naar de stamkroeg. De aanwezige lolbroeken konden de pot op, die moesten maar zonder hem verder poolen.

Doch De Inquisiteur had twee problemen.

Het eerste probleem was dat hij haar veel te ouderwets benaderde, langzaamaan, niet als een ‘sexpat’. Maar er waren kapers op de kust, veel. Die weinig scrupuleus waren, snel meer wilden. Die zelfs onderling weddenschappen hielden van wie haar als eerste kon veroveren.

Zijn tweede probleem was haar leeftijd, ze was tweeëntwintig jaar jonger….

Het eerste probleem ging als vanzelf weg, liefje-lief had een boon voor De Inquisiteur en kon helemaal niet tegen dat vrouwonvriendelijk gedrag van andere kapers die haar snel vanachter de kassa van de Brass Monkey bar wilden halen. Ze ging niet mee. Ze wachtte gewoon op De Inquisiteur die stilaan ook de pooltafels links liet liggen en dicht bij haar ging zitten aan de toog. Urenlange gesprekken, grappen, veel <pak waan>. Beetje bij beetje werd de relatie wat intiemer, zei het enkel verbaal.

Door die gesprekken smolt ook De Inquisiteur zijn tweede probleem een beetje weg, haar leeftijd.

We hadden goeie gesprekken, ze was onderhoudend, las dagelijks kranten en andere, hield van sport, ze was van veel op de hoogte. En toen liefje-lief besloot om speciaal voor hem haar job als kassierster op te geven om gewoon te gaan bedienen was het hek helemaal van de dam, ze kon nu rustig bij De Inquisiteur komen zitten, moedigde hem aan bij de poolcompetitie, en we konden heel af en toe er even van tussen om te gaan dineren, om een stapje in de wereld te zetten.

Maar toch. Wat zou het oude thuisfront zeggen, wat met de familie, de oude vrienden ? Die zouden daar westers eng op reageren dacht De Inquisiteur en dat stoorde hem. Ook bij de uitstappen naar het strand of andere, zag De Inquisiteur de westerse toeristen denken van, hier heb je er weer eentje….

Maar de wederzijdse liefde overwon, De Inquisiteur zette door. Ook al omdat hij links en rechts, bij de iets intiemere vrienden, wat ging praten. Die hem gerust stelden – doe wat je hart je ingeeft, je leeft maar een keer, je zal gelukkig zijn. En dat werd De Inquisiteur ook, alhoewel het lang duurde voor hij over dat vervelende gevoel van het leeftijdsverschil heen was.

Doch snel werd duidelijk dat wanneer je een veel jongere partner hebt, je een heel andere instelling moet krijgen. En dan bedoelt De Inquisiteur niet alleen het leuke fysieke bedwerk. Een mid-dertiger denkt aan de toekomst, zit niet stil. Het lief wil vooruit, eindelijk begint haar leven in de goede plooi te vallen. Gedaan met minderwaardige, onderbetaalde jobs die ze moest aanvaarden wegens armoede thuis. Verbannen naar Bangkok om in de bouw te moeten gaan werken. Nadien naar de fabriek in Sattahip met twaalfuur shifts. Dan een klein louche farang-restaurant met handtastelijke klanten.

Nu was ze terug verenigd met haar dochter die ze tien jaar lang onder de hoede van de grootmoeder had moeten laten, en die ze gemiddeld slechts vier keer per jaar kon zien. Had ze haar eigen huis, een tuin en iets waar ze allang van droomde: een job zonder afhankelijk te zijn van andere mensen, hoe klein de shop ook is. Ze kan nu eten wat en wanneer ze wil, ze hoeft geen overdreven sexy kledij meer te dragen want haar Isaanse inborst vindt dat eigenlijk stuitend. Kan ze eindelijk, wanneer nodig, nuttige dingen kopen. Kan ze aan haar plicht voldoen, eigen aan haar cultuur: haar familie steunen. Meer nog, nu, na ongeveer drie jaar hier te wonen met De Inquisiteur, weet ze dat ze een stabiele relatie heeft, ze hoeft niet altijd over eieren te lopen. Kan en mag ze al eens uitschieten zonder te moeten vrezen dat haar partner gewoonweg uit haar leven verdwijnt.

De Inquisiteur was zich van dat alles wel bewust doch had daar in het begin wel wat problemen mee.

Hij zat al negen jaar in Thailand, early retired zoals de Engelsen dat zo mooi noemen. Zalig met weinig verplichtingen. Geen problemen rond het hoofd was zijn motto. Biertjes drinken, gaan stappen, poolen, motorfiets huren en op pad, boottochten maken op zee, uitstappen naar al die mooie bestemmingen die Thailand heeft. Lekker huisje met klein tuintje, twee poezen waar hij weinig last maar wel veel plezier van had.

Nu kwam hij terug in de draaimolen van verplichtingen. Huis bouwen, tuin aanleggen, winkel bouwen. Aan de relatie werken zo dat er een goede balans zou komen. Plots een tiener in huis. Die naar school moest, brengen en ophalen op vaste tijden. Die je wil aanmoedigen, initiatief leert nemen.

Honden die je moet verzorgen, eerst eentje van straat, dan een tweede, nu zelfs vier puppy’s erbij.

Leuk maar werk.

Hobbywerk in de tuin werd anders: er moest resultaat komen, in casu, de bomen moeten vruchten dragen, de groenten moeten eetbaar worden. Heel wat anders dan wat siergoed en gras onderhouden, mislukte dat, niets aan de hand. De Inquisiteur wou terug een vijver, bouwde die zelf, maar kon de koi’s vergeten. Daar moet eetbare vis in, <pla nin>. Die zijn mooie waterplanten opvreten….

In Isaan gaat er steeds wel wat stuk. Het lief blijft zuinig aan leven, dus snel wat nieuw kopen? Geen sprake van, eerst proberen te herstellen mijn schat. Verbeteringen aanbrengen aan huis en winkel. Een kraantje hier, een afdak daar. Goederen aanhalen voor de shop, drie maal per week want we willen vers.

Doch stilaan kreeg De Inquisiteur daar plezier in. Eindelijk dingen te doen, niet, op zijn Vlaams, ‘op zijn plat gat zitten’. ‘s Ochtends wakker worden en weten wat er te doen valt vandaag. Zijn fysiek werd terug beter, er gingen wat kilo’s af en die komen er niet meer bij.

Terug beslissingen nemen, verantwoordelijkheid nemen.

Beiden beseffen we dat normaal gesproken De Inquisiteur als eerste zal wegvallen. Dat onderwerp gaf lastige gesprekken die we gelukkig in een open geest met elkaar konden houden. Als oudere moet je dan begrijpen dat je jongere partner, in een land als Thailand, met een probleem zit. Stel dat De Inquisiteur op zijn vijfenzeventigste weg valt. Dan is de gade er drieënvijftig. Wat moet ze dan? Een nieuwe partner zoeken kan, maar al een stuk lastiger want niet iedere farang wil in Isaan gaan wonen en een Thaise man wil ze nooit meer. Financieel terug vallen op de shop zou het minimumloon geven, een zware terugval.

Ze heeft slechts een dochter, dat wordt moeilijk om daar op te rekenen, dus kun je spreken van lage sociale zekerheid. En besefte De Inquisiteur dat hij haar moest geruststellen, haar een stuk meer zekerheid geven. Heeft hij dan ook gedaan, met beetje pijn in het hart, doch beseffende dat ze nu gerust is, en dat ze nooit meer in haar oude armoedige situatie zal geraken.

Door dat dagdagelijks leven begon De Inquisiteur het leeftijdsverschil niet meer op te merken, liefje-lief had daar sowieso geen last van. Er was balans in ons leven gekomen. We beschouwen elkaar als gelijken, De Inquisiteur schermt niet meer met zijn wijsheden omdat hij meer levenservaring heeft, het lief lacht niet meer wanneer hij klaagt over pijnlijke spieren na onhandig een boom te hebben omgehakt.

De omgeving kijkt niet op vanwege het leeftijdsverschil, iedereen vindt dat hier normaal, zeker hier in het dorp want De Inquisiteur is als één van de speciale karakters aanvaard.

Gaan we op stap, waar dan ook, heeft De Inquisiteur die schroom niet meer, ook niet wanneer er westerlingen in de buurt zijn. Hand in hand, arm in arm, wandelen we samenhorend door alles heen.

De Inquisiteur vindt het nu een verrijking om een jongere partner te hebben.


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

24 reacties op “Generatiekloof”

  1. Martin zegt op

    Top man….

  2. jack zegt op

    rudy dit is weer een mooi verhaal zoals het werkelyk is bedankt jack

  3. Janty zegt op

    Lieve Inquisiteur,

    Bedankt voor je mooie, openhartige verhaal.
    Ik zal niet ontkennen dat ik, als ik op vakantie was, wel eens gedacht heb: “Daar heb je er weer een, zo’n westerse oudere man met een jonge Thaise meid.” Hmmm, zou dat wel echt om liefde gaan? Nu zal ik niet meer zo denken. Nu weet ik beter.

  4. Gert Reeves zegt op

    hey Rudy,gij hebt wel ne geleerde naam gekregen he.
    de inquisiteur is da van de Beerschot afkomstig (haha)

    groetjes en maak er het beste van makker want het leven is al veel te kort.

  5. arnold zegt op

    dag Rudy,

    een mooi verhaal,ik heb het met aandacht gelezen.
    ben gestart met een taalcursus Thai,om beter te kunnen communiceren met een een
    online vriendin uit Bangkok,
    ze is 17 jaar jonger dan mij en werkt zoals je beschreef in een fabriek met 12-uren shiften,dit 6 dagen / week.
    Een heel lieve vrouw,ik kijk er naar uit haar te ontmoeten,

    fijne dag,

    Arno

  6. Happy man zegt op

    Geweldig verhaal en zo goed met gevoel verwoord, ik hoop dat jullie nog heel lang een gelukkig leven mogen hebben.

  7. Rene Changmai zegt op

    We want more !!!!
    We want more !!!!
    We want more !!!!

  8. Jan VC zegt op

    Oprecht verhaal. Een beetje onze geschiedenis. In België was de maatschappelijke druk bijzonder hoog. Mijn vrouw was eveneens 21 jaar jonger dan ik. De oude viezerik met zijn groen blaadje, weet je wel! We zijn intussen 6 jaar gehuwd en er kon ons beiden niets mooier overkomen zijn. We wonen nu meer dan 2 jaar in de Isaan….. Hier kijkt niemand op, integendeel! De vrienden van haar en de familie draagt ons op handen! Gelukkig zien de meeste van mijn familieleden en vrienden in België dat het ons goed gaat. Diegenen die er nu nog negatief over denken reken ik tot de categorie, jaloers en behoren niet meer tot de mensen, waar ik nog omgang mee wens te hebben.

  9. Hans zegt op

    Beste Inquisiteur,

    prachtige verhalen, het ene na het andere….heel herkenbaar.
    Ook je schrijfstijl is heerlijk, af en toe zelfs een ‘n beetje tegen het melancholieke aan maar dan op de goede manier.
    Ga vooral zo door.

  10. Cornelis zegt op

    Wat een mooi en openhartig verhaal!

  11. slagerij van Kampen zegt op

    Veel Thaise mannen zie je inderdaad ook met een jonge vrouw. Betreft dan meest welgestelde lieden. Meestal een Mia Noi. De tweede vrouw. Buitenechtelijk. Zij is bij hem omdat ze door hem onderhouden wordt. Meer nog dan hier in Europa speelt liefde in Thailand en in andere ontwikkelings landen een ondergeschikte rol. Toen ik jong was, maar zonder geld, had ik eens in een ontwikkelingsland een relatie met een eveneens jonge en zeer mooie vrouw. Trouwen, nee. Jij hebt geen geld, zei ze Toen ik zei dat geld niet alles was repliceerde zij: Jij hebt makkelijk praten. Jij hebt nooit als kind met je moeder op de markt lopen bedelen zoals ik. (Toen stond ik inderdaad met mijn mond vol tanden.) Jij weet helemaal niet wat echte armoede is.
    Ik zoek iemand die niet alleen voor mij kan zorgen maar ook voor mijn moeder. En jij hebt geen geld. Sorry, ik houd van je maar helaas. Het blijft bij een leuke tijd samen. Maar wel tijdelijk.

  12. NicoB zegt op

    Een prachtig verhaal, de belevenissen, gedachte roerselen, alles zo herkenbaar, kleine verschillen, maar het is alsof je mijn verhaal lekker soepel hebt opgeschreven. Je moet over schrijverskwaliteiten beschikken om al deze dagelijkse dingen zo op te schrijven. Complimenten.
    NicoB

  13. walter zegt op

    Fantastisch verhaal met veel overeenkomsten met mijn eigen relatie met een Isaanse vrouw.

  14. Hansest zegt op

    Beste Inquisiteur.
    Prachtig verwoord. En zo herkenbaar. Het is het eerste wat ik van je lees maar ik ga al het vorige ook beslist lezen.
    Ook ik, 71 jaar, heb na het overlijden van mijn vrouw, een Thaise lieverd ontmoet van 52 jaar. Met Kerst komt zij voor de tweede keer voor een periode naar Nederland.
    In die ruim twee jaar hebben we al zo’n 550 uur op de Skype-teller staan, en zo’n 8000 Watsapps.
    Mijn kennissen in Nederland vinden het fijn voor mij dat ik opnieuw geluk heb gevonden en accepteren het verschil in leeftijd. Vreemden op straat kijken allemaal achterom. De man zegt tegen zijn vrouw “kijk dan, die ouwe viezerik”, terwijl zijn hersenen denken “he, ik wou dat ik met die man kon ruilen”. En ik denk dan “zijn jullie maar lekker jalours” en heb dan een trots gevoel.

    Het grote probleem voor mij is dat mijn dochter steeds zegt, “ze is bijna van mijn leeftijd, het kan wel een zusje van mij zijn”. En dus leef ik al 2 jaar in een zekere onmin met mijn dochter. Maar mijn lieverd opgeven doe ik niet. Wij zijn erg gelukkig met elkaar, en zo wil ik het tot mijn einde ook houden. Het is mijn leven. En het geeft je weer een heleboel levenslust en energie. Het leven is nu niet “geven en nemen” maar “geven en terugkrijgen”. En dat is een heel gelukkig leven.

    Haar familie in Thailand ken ik bijna allemaal. Heel aardige mensen die mij volledig accepteren en in het geheel geen moeite hebben met het leeftijdsverschil.

    Ik herken dus een heleboel in jouw verhaal. En ik denk dat als ik jouw voorgaande verhalen lees, er nog heel veel herkenbaars bijkomt.

    Met dank aan de Inquisiteur, Hansest

  15. Hans zegt op

    Heel leuk om te lezen. Een mooi en eerlijk verhaal. Ook leuk om het hele verhaal te lezen van kennismaking tot waar jullie nu staan.
    En ik denk dat je niet de enige bent met een soortgelijk verhaal.
    Er wonen legio “farangs” in de Isaan die nu zo wonen als jij. Die hebben ook die balans gevonden die jij nu hebt met je vrouw. Dat heeft tijd nodig. Maar belangrijk is dat je zelf ook een zinnige invulling geeft aan je eigen leven anders wordt het al snel saai lijkt me. Dan wordt je een mopperfarang die s’morgens met lotgenoten al om 10 uur s’morgens op het klaag- en zeurbankje zitten met een Singhabier in hun hand. Dat is wel het laatste wat ik zou willen. Ik loop dan ook altijd met een grote boog om dat bankje heen. Leeftijdsverschil? Ik moet er niet aan denken dat ik omgang heb met een vrouw van mijn eigen leeftijd, daar voel ik met nog veel te jong voor. Ben inmiddels 60 jaar maar als ik in Thailand ben sta ik nog steeds 2 avonden in de week de moonwalk te doen op de dansvloer. Leve de eeuwige jeugd en een jongere vriendin draagt daar zeker aan bij. Ik wens je nog een jarenlange evenwichtige balans toe in het gemoedelijke dorpje waar je woont. Wel vraag ik me soms af en als je nou niet voldoende financiële middelen had gehad om een huisje te bouwen, een winkeltje te openen, was ze dan ook bij je gebleven?
    En die vraag geldt eigenlijk voor alle farangs die nu in Thailand wonen. Hans

  16. Paul zegt op

    Inderdaad een relaas van een herkenbare situatie, weliswaar niet de mijne, ik leef nog in België met een Belgische vrouw “van mijn leeftijd”. Dat van “viezerik met een jong blaadje” stuit me behoorlijk tegen de borst! Maar de wereld is de wereld, en wie ben ik om richtlijnen te geven…zong Boudewijn de Groot net niet “Meisje van zestien” op de radio? Let it be…f

  17. TvdM zegt op

    Zeer herkenbaar. Ik vond het voorheen ook maar niets, een oude vent met een jong vrouwke. Het is mij nu ook overkomen, 20 jaar leeftijdsverschil. Maar levenservaring waar veel ouderen niet aan kunnen tippen. Wij wonen in Nederland, mijn volwassen kinderen accepteren haar, goede vrienden ook. Haar dochter van 8 jaar is onlangs bij ons komen wonen, wel even wennen. Haar vriendinnetjes vragen met enige twijfel of ik haar papa ben, qua leeftijd zou ik de opa kunnen zijn. We kunnen er om lachen, ik zeg vol overtuiging dat ik de papa ben.

  18. Dullers zegt op

    Wat een prachtig verhaal !
    Ik vind me hier volledig in terug. Zo herkenbaar.
    Kan niet wachten op je volgende stuk.

  19. Lung addie zegt op

    Zeer mooi geschreven, zoals gewoonlijk, doch enkele kanttekeningen. Liefje-lief, zoals de Inquisiteur haar noemt, weet dat ze niet bevreesd hoeft te zijn voor de toekomst als haar “zoetje-zoet” zijn hoofd neerlegt. Indien jullie nog niet officieel gehuwd zijn zal dit er uiteindelijk wel eens moeten van komen. Dan weet liefje-lief gegarandeerd zeker dat ze recht heeft op “pod kasian”, of anders zou zijn de enige zijn welke dit niet zou weten. Het weduwenpensioen bedraagt ten slotte tussen de 3 en 4 maal het huidige minimum inkomen van een Thai. Ze heeft reeds een riant stuk grond, een huisje met shop en annex bar en daar het weduwenpensioen bij. Liefje-lief zal een rijke dame zijn als ze ooit alleen komt te staan, iets wat wij hopen nog heel lang op zich zal laten wachten. Daar is tenslotte niets mis mee want ze heeft goed voor de farang gezorgd gedurende zijn leven en verdient dit zonder twijfel.
    Dat de Thais niet spotten met groot leeftijdsverschil tussen farang en Thaise vrouw. Vergeet dat maar gauw. Ga eens dicht bij genoeg bij hen zitten als je ergens komt. Laat het zeker niet blijken indient je Thais verstaat en probeer dan de conversatie een te volgen. Je zal snel weten waarover het gaat en hoe vaak je het woord farang kei en poejing nong zal horen. Maar goed, niets van aantrekken is dan de boodschap.

  20. Slagerij van Kampen zegt op

    Het zijn juist meestal niet de mannen die zich eraan storen, maar de vrouwen. Zo kreeg ik eens te horen van een vrouw: Wat doe jij met een Thaise? Dat heb jij toch niet nodig? Het zij meestal van die lelijke mannen die zon Thaise hebben. Mannen jaloers? Waarom? Iedere man die naar Thailand gaat kan met een jong ding terugkomen. Daar hoef je je niet eens voor in te spannen. Je hoeft er zelfs je haar niet voor te kammen als je dat tenminste nog hebt.

  21. freddie zegt op

    Weer mooi stuk. Inquisiteur is wel één van de weinige oude(re) farangs-met-een-jonge-vrouw waarvan ik denk dat hun relatie blijvend is. Van de overgrote meerderheid ben ik zeker dat het altijd op een sisser uitdraait. Tenslotte draait het altijd en overal om geld en zekerheid : een jonge Thaise die met een oude farang aanpapt, doet dit uit zelfbehoud en voor een ‘rijk’ bestaan, weg van de armoede, en niet uit pure liefde. Uitzonderingen niet te na gesproken dus. Leeftijdsgenoten, of wanneer de Thaise vrouw slechts enkele jaren jonger is hebben eenzelfde kans op een geslaagd, blijvend huwelijk als in het Westen. Toen ik mijn toenmalig Thais lief uitlegde dat ik helemaal niet rijk was, maar ook geen arm dutske, bracht dat geen verandering in haar aanvaarden en liefhebben van mij. Ik was van bij ‘t begin zeer duidelijk en open in alles. En zo moet het zijn, toch ? Twee aanmerkingen op hetgeen Inquisiteur schreef : hand in hand lopen doen Thaise vrouwen niet, enkel wanneer ze ergens zijn waar niemand hen kent, op vakantie bv. Maar terwijl mijn vrouw en ik altijd in België hand in hand liepen op straat, heeft ze hier de schroom om dat niet te doen in ons dorp, waar iedereen haar kent. Ik heb me daar bij neergelegd, maar vind het jammer. Secundo : zorgen voor de zekerheid wanneer de farang komt te overlijden is toch eenvoudig : als je getrouwd bent, dan trekt je Thaise vrouw als weduwe haar weduwepensioen, wat neerkomt op ongeveer 80 procent van je gezinspensioen, dus een aardig bedrag, zodat je haar met een gerust hart kan achter laten. Klinkt cru, maar zo is het toch.

  22. Jan Doedel zegt op

    Kijk, er zijn ook Belgische en Nederlandse jonge vrouwen die op een vader figuur vallen. Maar dat zijn er maar heel weinig. Als ik zo in Thailand rondneus lijkt het wel of jonge Thaise vrouwen massaal op farang vader figuren vallen! Of zou het toch ook een beetje om het geld gaan? Te meer omdat ze toch minder vaak op oudere Thaise mannen lijken te vallen. Bij de meeste Thai Thai huwelijken die ik ken is het leeftijds verschil gering zo is mij opgevallen. “Normaal” naar onze maatstaven dus. Is er toch een groot verschil dan heeft de Thaise man macht en geld. Vaak een mia noi trouwens. Dit geeft te denken wat betreft de motieven.
    En hoe gaat zo een jongere vrouw om met het leeftijdserschil?
    Mijn moeder was 10 jaar jonger dan mijn vader.
    Tegen mij zei zij eens: Ik heb dat leeftijdsverschil eigenlijk altijd gevoeld.
    Zou het bij een Thaise eigenlijk anders zijn? Dream on, or wake up!

  23. Rob V. zegt op

    Weer een mooi verhaal Inquisiteur, en zoals iemand hier boven schreef “herkenbaar maar niet de mijne”. Leeftijdsverschil blijft een populair onderwerp waar al vaak over geschreven is, ook nu weer dus hou ik het kort: als twee mensen maar oprecht tevreden/gelukkig en eerlijk zijn. De mooiste relatie is in mijn ogen een die primair om liefde gaat, waarbij beide partners hun wederhelft op nummer 1 zetten als aller belangrijkste. Maar elke relatie is anders, als een koppeltje samen gelukkig is om voor elkaar te zorgen, prima toch? Liefde of houden van kan ook groeien, kan ook afsterven. Veroordeel niet.

    Wees gelukkig met je schat, en jouw schat met jou. Geniet van elke dag, besef ook dat elke dag de laatste kan zijn. En de oudere partner hoeft niet de eerste te zijn die de ogen sluit. Een nare ziekte of ongeluk kan ons alle treffen. Ook mijn lief en ik , zij drie jaar ouder dan ik, hadden gedacht samen oud te worden maar dat geluk was ons niet gegund. Wees bedacht voor het noodlot en heb lief met heel je hart. Glimlach, geniet, leef. Ik wens ieder het allerbeste toe.

  24. Sjaak S zegt op

    Toen een jaar of tien geleden mijn vorige huwelijk al op de afgrond stond, had ik een leuke Thaise jonge vrouw leren kennen, waarmee ik een paar maanden een verhouding had. Uiteindelijk besloot ik toch voor mijn kinderen en huwelijk te kiezen en wilde met haar de verhouding beëindigen. Ik zei tegen haar dat ik dit hoofdzakelijk voor mijn kinderen deed, maar ook omdat ons leeftijdsverschil te groot was. Zij was 21 en ik was al over de veertig. DAT kon zij nou niet begrijpen! Haar moeder vertelde haar altijd dat een oudere man de beste keuze was.
    Ik ben inmiddels getrouwd met een heel lieve vrouw, die 16 jaar jonger is dan ik en ik merk dat verschil nauwelijks. En die vriendin van toen? Die was een jaar later getrouwd, heeft twee kinderen en woont in Kroatië… en het leuke ervan is dat we nog steeds (mijn vrouw weet ervan) via email contact hebben…..


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website