()

In Thailand horen megaprojecten bij bijna elke regering. Ze worden gepresenteerd als motor voor economische groei, als lokmiddel voor investeerders en als bewijs dat het land vooruit wil. Van het investeringsplan van 2 biljoen baht onder Yingluck tot de Eastern Economic Corridor onder Prayut en de Land Bridge onder Srettha: de ambities waren telkens groot.

Toch blijft bij zulke plannen vaak dezelfde vraag hangen. Leveren ze genoeg op, wie profiteert ervan en wat kosten ze aan natuur, leefomgeving en belastinggeld? Vijf projecten laten zien hoe groot de kloof kan zijn tussen politieke belofte en uitvoering in Thailand.

1. Dawei moest Thailand toegang geven tot de Indische Oceaan

De diepzeehaven en speciale economische zone van Dawei lagen niet in Thailand, maar in Myanmar. Toch zag Bangkok het project jarenlang als strategisch belangrijk. Het begon in 2008, toen het Thaise bouwbedrijf Italian-Thai Development een concessie kreeg. Later moest Dawei uitgroeien tot de grootste speciale economische zone van Zuidoost-Azië, met een haven, zware industrie, staalproductie en een energiecentrale.

Voor Thailand was vooral de ligging aantrekkelijk. Via Dawei zou vracht van de Indische Oceaan naar de Zuid-Chinese Zee kunnen gaan zonder omweg via de Straat van Malakka. Maar politieke instabiliteit in Myanmar maakte het project onvoorspelbaar. Thailand en Japan trokken zich uiteindelijk terug. In 2025 stapte Rusland in met plannen voor havenontwikkeling, energie en hightechindustrie, met steun van de militaire regering in Myanmar.

2. Hogesnelheidstrein Bangkok-Chiang Mai verloor prioriteit

De hogesnelheidslijn Bangkok-Chiang Mai moest de eerste echte Shinkansen-lijn van Thailand worden. Het traject van 668 kilometer werd samen met Japan voorbereid en verdeeld in twee fasen: Bangkok-Phitsanulok en Phitsanulok-Chiang Mai. De route telde twaalf geplande stations, waaronder Bang Sue, Don Mueang, Ayutthaya, Phitsanulok, Lampang en Chiang Mai.

Volgens JICA kostte het project in 2017 ruim 276 miljard baht. In 2021 werd dat bedrag bijgesteld naar bijna 262 miljard baht. Toch kwam de lijn niet van de grond. Japan wilde wel technologie leveren, maar niet meefinancieren. Onder minister Suriya Jungrungreangkit verschoof de aandacht naar het Thais-Chinese hogesnelheidsproject. Thailand geeft inmiddels meer prioriteit aan dubbelspoorlijnen.

3. Thaise brug van 900 miljard baht bleef een studie

Tijdens de coronaperiode stelde Pailin Chuchottaworn een groot brugproject voor dat de Eastern Economic Corridor moest verbinden met het zuiden van Thailand. De investering werd geraamd op ongeveer 900 miljard baht. De brug zou 80 tot 100 kilometer lang worden en lopen richting Phetchaburi of Prachuap Khiri Khan, aan de westkant van de Golf van Thailand.

Het idee was om de economische groei van de EEC verder te verspreiden naar de westkust en het noorden van Zuid-Thailand. De regering liet een voorlopige haalbaarheidsstudie goedkeuren en vroeg het EEC-bureau het plan te onderzoeken. Daarna stokte het. Het project werd nooit concreet beleid en verdween uit de praktische uitvoeringsagenda.

4. Kunstmatige eilanden moesten Bangkok beschermen tegen zee en overstromingen

Het zogenoemde Pearl Necklace-project kreeg in 2024 veel aandacht nadat Thaksin Shinawatra sprak over nieuwe infrastructuur om Bangkok en omliggende provincies tegen overstromingen te beschermen. Het idee werd later uitgewerkt door Plodprasop Suraswadi van Pheu Thai. Hij stelde een keten van kunstmatige eilanden in de binnenbocht van de Golf van Thailand voor.

Aanvankelijk ging het om negen eilanden, elk ongeveer 50 vierkante kilometer groot, op ongeveer een kilometer uit de kust. Ze zouden samen een waterbarrière vormen, met poorten die open en dicht konden. Tegelijk konden de eilanden worden ontwikkeld als slimme steden, toeristische zones of energieprojecten met wind en zon. Particuliere investeerders zouden concessies kunnen krijgen, mogelijk voor 99 jaar. Ondanks de belangstelling onderzocht geen enkele instantie het plan verder.

5. Pak Bara strandde op natuur, toerisme en lokaal verzet

De diepzeehaven van Pak Bara in Satun was bedoeld als internationale handelspoort aan de Andaman-kust. Het project paste in het oude landbrugconcept tussen de Golf van Thailand en de Andamanzee. In 2017 wees de overheid Pak Bara aan als belangrijk project om de zuidelijke economie te versterken en scheepvaartroutes te verkorten.

Maar de weerstand was groot. Lokale bewoners en natuurbeschermers vreesden schade aan het kwetsbare mariene ecosysteem, waaronder Tarutao Nationaal Park, Mu Ko Phetra Nationaal Park en het zevenkleurige koraalrif bij het Jabangkanaal. Pak Bara is bovendien een opstappunt naar Ko Lipe en belangrijk voor kustvisserij. Door maatschappelijke druk werd het project opgeschort. Tot vandaag is er geen bouw gestart.

Thailand blijft grote plannen maken om logistiek, handel en infrastructuur te versterken. Maar Dawei, Bangkok-Chiang Mai, de Thaise brug, de Pearl Necklace en Pak Bara tonen hoe snel megaprojecten vastlopen zodra politiek, geld, natuur en lokale belangen botsen. De vraag rond de nieuwe Land Bridge is daarom opnieuw: plan of werkelijkheid?

Bron: The Nation

Hoe leuk of nuttig was deze posting?

Klik op een ster om deze te beoordelen!

Gemiddelde waardering / 5. Stemtelling:

Tot nu toe geen stemmen! Wees de eerste die dit bericht waardeert.

Omdat je dit bericht nuttig vond...

Volg ons op sociale media!

Het spijt ons dat dit bericht niet nuttig voor je was!

Laten we dit bericht verbeteren!

Vertel ons hoe we dit bericht kunnen verbeteren?

Over deze blogger

Redactie
Redactie
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant is er gebruikgemaakt van ChatGPT als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

1 reactie op “Vijf Thaise megaprojecten die ooit stranden door kosten, politiek en verzet”

  1. BertP zegt op

    Die plannen worden vaak gemaakt door mensen/politici die banden hebben met de bouwwereld.

    0

Laat een reactie achter