Wat er met je gebeurt als niemand je lichaam ophaalt
Je woont al jaren in Thailand. Misschien alleen, misschien ver van je familie in Nederland. Je vraagt je weleens af wat er gebeurt als je op een dag niet meer wakker wordt en er niemand in de buurt is die je kent. Wie regelt het dan? En wie betaalt?
Voor duizenden mensen hier is het antwoord een stichting die je waarschijnlijk nog nooit hebt gezien. Poh Teck Tung heet ze. Ze bergt de doden die overblijven, bewaart hun botten en cremeert ze pas jaren later, allemaal tegelijk. Ook mensen zoals jij horen daar soms bij, zonder dat iemand het weet.
Een monnik die lijken opraapte
Het begon met een Chinese monnik, Tai Hong, die eeuwen geleden doden opraapte die anders langs de weg bleven liggen. Zijn idee reisde mee met Chinese migranten naar Thailand. In 1937 groeide dat uit tot de Poh Teck Tung Foundation, opgericht door twaalf zakenlieden die doodskisten uitdeelden en onbekende doden begroeven.
Vandaag ken je de stichting vooral van de reddingsbrigades. Je ziet hun busjes bij ongelukken, vaak eerder dan de ambulance. Ze bergen gewonden, maar ook wie het niet heeft gehaald.
Wat er met een naamloze dode gebeurt
Wie ongeïdentificeerd of onopgeëist binnenkomt, wordt niet zomaar weggewerkt. De vrijwilligers nemen vingerafdrukken, maken foto’s en sturen alles naar een forensisch lab. Daarna gaat het lichaam de grond in, meestal voor zo’n drie jaar.
In die jaren kan een familielid zich nog melden. Gebeurt dat niet, dan blijft de dode van de stichting. Pas dan komt de crematie in beeld, en zelfs die laat nog jaren op zich wachten.
Bijna 4000 doden in een jaar
In 2015 groeven vrijwilligers 3890 lichamen op om ze schoon te maken en op te slaan. In datzelfde jaar verzamelde de stichting bijna 4000 doden. Verkeersslachtoffers, mensen zonder papieren, arbeidsmigranten die ver van huis stierven.
Die aantallen zeggen iets over wie er in Thailand door de mazen valt. Niet iedereen heeft een familie die belt, een werkgever die navraag doet, een buurman die iets merkt.
Tandenborstels, bladgoud en een medium
Om de zoveel tijd wordt een hele begraafplaats geruimd. Dat heet Lang Pa Cha, een ritueel dat via Chinese migranten uit de Song-dynastie hier terechtkwam. Het gebeurt elk jaar ergens in Thailand, verspreid over de 77 provincies, georganiseerd door een handvol stichtingen.
Vrijwilligers graven de botten op en wassen ze met tandenborstels en theewater. Een medium bepaalt of de dode een man of een vrouw was. Daarna krijgen de schedels bladgoud, en gaan ze op twee aparte brandstapels, één voor de mannen, één voor de vrouwen. Naast sommige lichamen leggen ze bankbiljetten.
De baby die te goed bewaard was
Op een begraafplaats in Rayong had bijna twintig jaar niemand geruimd. Zo’n duizend doden. Tussen maart en mei ruimden vrijwilligers de plek leeg. Daar lag ook Bibeam, twee maanden oud, gestorven in november 2023. De tempels wilden haar niet cremeren, te jong, zeiden ze. Dus werd ze begraven, in hetzelfde vak als de onbekenden.
Toen ze werd opgegraven, bleek haar lichaampje opvallend goed bewaard. Ze mocht mee in de ceremonie, boven op de vrouwenbrandstapel. Haar moeder liep drie rondjes langs de pyres en boog. “Nu voelt het compleet,” zei ze.
Waarom vrijwilligers dit doen
Je zou denken dat niemand vrijwillig maandenlang schedels staat te poetsen. Toch melden ze zich, jaar na jaar. Voor veel Thai is dit merit making, goede daden die je eigen lot lichter maken. Eén vrouw doet het al twintig jaar. Ze begon als vrijwilliger en bleef, omdat het haar iets gaf wat ze moeilijk kon uitleggen.
Het klinkt macaber, en dat is het ook een beetje. Toch krijgen die naamloze doden aan het eind meer zorg dan sommige mensen tijdens hun leven.
En als jij het bent
Nu de vraag die je waarschijnlijk het meest bezighoudt. Kan dit een farang overkomen? Ja. Het systeem kijkt niet naar je paspoort. Sterft een buitenlander en meldt zich binnen dertig dagen niemand, dan mag de overheid het lichaam cremeren, samen met andere onopgeëiste doden.
In de praktijk gebeurt dat zelden. Meestal belt een ambassade je familie, of duikt er iemand op die de rekening regelt. Want het draait al snel om geld. Een sobere crematie kost vanaf zo’n 5000 tot 30.000 baht, omgerekend grofweg 130 tot 800 euro. Je lichaam laten overvliegen naar Nederland is een ander verhaal: reken op 150.000 tot ruim 400.000 baht, zo’n 3900 tot 11.000 euro. Wie dat niet geregeld heeft, laat die keuze aan anderen over.
Je hoeft je hier niet druk over te maken. Maar het is wel iets om te regelen nu je nog kan. Een testament, een contactpersoon, geld apart voor je uitvaart, en iemand hier die weet wie er gebeld moet worden. Dan bepaalt niet de dertigdagenklok wat er met je gebeurt.
Bronnen: Reuters, Ancient Origins, Malay Mail
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado20 juli 2026Wat er met je gebeurt als niemand je lichaam ophaalt
Achtergrond20 juli 2026Wie verdient aan jouw ligbedje? De verborgen economie van het Thaise strand
Expats en pensionado20 juli 2026Een chauffeur in Thailand: wat kost het en wat wordt er van je verwacht
Kort nieuws20 juli 2026Thailand nieuwsoverzicht maandag 20 juli 2026