Heb je een kleinkind of stiefkind op een Thaise school, dan herken je het beeld misschien. Een kind dat ineens geen zin meer heeft om te gaan. Dat het stil wordt aan tafel, of maandagochtend buikpijn heeft. Vaak is het niets. Soms is het pesten.
In september 2025 ondervroeg het Department of Health Service Support ruim 41.000 kinderen en jongeren van 7 tot 25 jaar. Van hen zei 65,5 procent ooit gepest te zijn. Dat is geen incident meer, dat is de norm. En het gebeurt niet in een verlaten steegje, maar op het schoolplein, meestal door de eigen vrienden.
Wat telt hier als pesten
Bovenaan de lijst staat niet slaan, maar schelden op iemands familie: 41 procent kreeg ermee te maken. Daarna spotten met uiterlijk of karakter (38 procent), iemand ongewenst achtervolgen of te dicht op de huid zitten (30 procent) en pas dan het fysieke werk, schoppen, slaan, duwen (28 procent).
Opvallend is wie het doet. In bijna driekwart van de gevallen is de dader een vriend of klasgenoot, niet een aparte bullebak. En in 83 procent gebeurt het op school. Dat schelden vaak via de ouders gaat, is trouwens iets wat een Nederlandse leraar niet meteen als pesten zou herkennen. In Thailand raakt het hard: je moeder beledigen is zowat het ergste wat je iemand kunt aandoen.
Wat het met een kind doet
Hier wordt het menens. Van de gepeste kinderen dacht 29 procent, ruim een op de vier, eraan om zichzelf iets aan te doen. Lees dat nog eens. Niet een handjevol probleemgevallen, maar een op de vier van iedereen die gepest wordt.
De rest van de gevolgen liegt er ook niet om. Ruim zes op de tien kinderen voelden zich beschaamd. Meer dan de helft was kwaad of wilde wraak. De helft was gewoon op, leeg, uitgeput. Dat zijn geen kinderen die even een rotdag hebben. Dat zijn kinderen die iets meedragen.
En bedenk hoe zoiets sluipt. Een kind dat elke ochtend hoort dat het lelijk is, dat zijn moeder niets waard is, dat niemand naast hem wil zitten, gaat dat op een dag geloven. Niet met een klap, maar langzaam. Het trekt zich terug. Het praat minder. Het verzint buikpijn, dan hoofdpijn, dan niets meer, want er wordt toch niet geluisterd. Tegen de tijd dat een volwassene doorheeft dat er iets grondig mis is, is het kind al maanden verder in zijn eentje.
Dat is de reden om dit serieus te nemen. Niet omdat pesten nu eenmaal niet hoort, dat is een schoolplakkaat. Maar omdat de cijfers zeggen dat een deel van deze kinderen niet meer wil leven. Daar helpt geen poster tegen.
Wie het vaakst wordt uitgekozen
Kinderen die anders zijn, of anders lijken, zijn vaker de klos. Een onderzoek uit 2013 in vijf provincies liet zien dat leerlingen die zichzelf minder mannelijk of vrouwelijk vonden ruim anderhalf keer zo veel geweld meemaakten. Voor wie zich als homo, lesbisch of trans ziet, lag de kans ook hoger. De cijfers zijn oud; de richting zal niet veel veranderd zijn. En het wringt, want Thailand staat te boek als tolerant tegenover lhbti. Op het billboard misschien. Op het schoolplein niet altijd.
Ook kinderen van gemengde afkomst, de luk khrueng, vallen op, en niet altijd prettig. Bewonderd in reclames, uitgekozen op het plein. En kinderen met ADHD of angst blijken volgens Thais medisch onderzoek vaker slachtoffer. Precies de kinderen die het toch al zwaarder hebben, krijgen er dit bovenop.
Tweede ter wereld, dat klopt niet meer
Je leest soms dat Thailand wereldwijd op de tweede plaats staat qua pesten. Dat getal komt uit 2018 en duikt sindsdien overal op. In de recente overheidsmeting komt die ranglijst niet terug. Bij cyberpesten zit Thailand met 41 procent net boven het wereldgemiddelde van 39 procent, meer niet. Wie het land wil neerzetten als koploper, leunt op een verouderd cijfer. Dat hoeft ook niet. De echte cijfers zijn erg genoeg.
Wat scholen eraan doen, en wat niet
Hier zit het pijnpunt. Thailand heeft geen stevige landelijke antipestwet en geen verplicht programma zoals het Finse KiVa dat internationaal vaak als voorbeeld geldt. Wat er gebeurt, hangt af van de school. De ene directeur zet in op aandacht en empathie, zoals een school in Buriram, de andere doet weinig tot er iets ernstigs gebeurt.
En dan volgt de aandacht meestal na een incident, niet ervoor. Deskundigen pleiten voor een aanpak waarin leraren, ouders en buurt samen optrekken, met opvang voor kinderen die vastlopen. Op papier staat veiligheid voorop. In de praktijk reageert de school vooral als het al te laat is. Voor een kind dat nu op de rand zit, is dat te weinig en te traag.
Dus als je een kind op een Thaise school hebt, reken dan niet op het systeem. Let zelf op de stille signalen: het kind dat niet meer wil, dat zich terugtrekt, dat op maandag buikpijn heeft. Vraag door, ook als je een raar antwoord krijgt. Dat ene gesprek, waarin een kind eindelijk mag zeggen wat er speelt, doet meer dan welke ranglijst ook.
Bronnen: The Nation, Bangkok Post, PLOS One, Equitable Education Fund, ministerie van Volksgezondheid (สบส.)
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond23 september 2026Een vouwbare iPhone kost in Thailand meer dan een jaar minimumloon
Schengenvisum23 september 2026Nieuwe Schengenvisumregels kunnen Thaise reizigers meer kosten en gemak brengen
AOW23 september 2026Kabinet stelt vereenvoudiging van 21 AOW-leefvormen voorlopig uit
Achtergrond23 september 2026Video: Johan van Laarhoven kreeg 103 jaar cel in Thailand en vertelt zijn kant van het verhaal
Zelf mee gemaakt met mijn dochter toen ze 14 was.
ze is half thai en werd in de klas gepest en het ging van kwaad tot erger.
We kwamen hier pas achter toen mijn vrouw bij iemand hoorde dat ze niet vaak naar school ging.
ze vertrok in school kleren verruilde die bij vrienden.
van school hadden we nooit vernomen dat ze niet kwam opdagen.
goed gesprek gevoerd met mijn dochter en toen kwam alles naar boven.
het pesten gebeurde voornamelijk in de klas.
ze gaf de moed op naar dat tot 2 keer toe haar gemaakte huiswerk was verdwijnen.
eerste keer hele schrift en 2e keer bladzijde verwijderd.
ze vertelde het aan de lerares maar die geloofde haar niet.
de lerares gaf haar openlijk in de klas weer een 0 voor niet gemaakte huiswerk.
uiteraad met veel gelach ontvangen door de pesters in de klas.
we zijn op school gaan praten en ze is van klas veranderd.
de lerares was zich uiteraard van geen kwaad bewust.
maar heeft juist met haar opstelling het pesten gestimuleerd.
ze is er uit eindelijk sterker uitgekomen en heeft het plezier in leren terug gekregen.
Herkenbaar verhaal en die van ons is ook 14. Zit in Bangkok op zo’n ouderwetse school waar stampen, stampen en bek houden de standaard is en waar de ietwat vrij opgevoede puber nogal tegen aanschopt.
Wat niet zoveel verteld wordt is dat veelal de leerkrachten in het eerste jaar van een nieuwe school juist de aanstichter zijn tot pesten. Gaan ze in een klas bij de kennismaking achternamen of uiterlijkheden belachelijk maken.
Zelfs bij inschrijving meegemaakt dat ze het halfbloedje niet slim vond!! Ik kon het niet nalaten om te zeggen dat dit juist de reden is dat een kind op school zit, om iemand slimmer te maken of in ieder geval te laten interesseren om te gaan leren hoe om te gaan met de transitie van veilige kleuterschool naar de boze wereld.
Het is dat hij het volkslied kent en de traditionele danskunst kan uitvoeren want anders was hij allang van school gestuurd. Iedere week zijn er leerkrachten die dreigen dat hij niet op deze school verder kan alleen maar omdat hij niet onderdrukt wil worden.
Woorden en verweer horen geen pijn te doen, maar bij Thaise leerkrachten die gewend waren om fysiek iemand de les te leren blijft het een lastig verhaal.
Thailand houdt graag het idee in ere een boeddhistisch vreedzaam land te zijn. Maar de dagelijkse praktijk laat anders zien. Het legale en illegale wapenbezit in Thailand is relatief hoog in vergelijking met andere Aziatische landen, wat incidenteel leidt tot heftige schietpartijen, onder meer bij rivaliserende studentengroepen of incidenten op publieke plekken. Wat gisteren gebeurde is er een voorbeeld van. De jonge dader vond in het huis van zijn grootouders een wapen en veel munitie.
Maar er is veel ander geweld: net als in veel andere landen vormt huiselijk geweld en gender-gerelateerd geweld een aanzienlijk maatschappelijk probleem, waarbij organisaties en experts stelselmatig oproepen tot strengere wetshandhaving en laagdrempelige hulp. De onderwereld en drugshandel (met name illegale doorvoer van methamfetamine of yaba vanuit buurlanden) gaan gepaard met gewapende confrontaties. Hoewel de criminaliteit in grote steden zoals Bangkok structureel daalt, blijft online en georganiseerde fraude een continue zorg.
Pesten op scholen is in Thailand een zeer ernstig en diepgeworteld maatschappelijk probleem. Volgens data van de Thaise gezondheidsdiensten en het ministerie van Volksgezondheid behoort Thailand wereldwijd zelfs tot de landen met de hoogste percentages gerapporteerd pestgedrag onder jongeren. https://www.nationthailand.com/blogs/news/general/40055193 Zie ook:
https://www.nationthailand.com/news/general/40069515
We hebben een neef in de familie die vorig schooljaar aan de universiteit gestart is.
De tweede week van het schooljaar is hij thuis gekomen met een blauw oog, een gescheurde lip en een kapotte bril.
Hij was gevallen … zei hij …
En nee, hij is absoluut geen vechtersbaas, eerder een timide stille jongen. Een aantal weken later hebben we opgevangen dat hij gewoon slachtoffer was van een ontgroeningsritueel. Dit gaat hier blijkbaar nogal eens gepaard met veel geweld waar slagen en verwondingen heel normaal zijn.
Vrouw’s neefje zat toen nog op school, in de klas werd gevraagd wat ze later wilde zijn/doen.
Vol eerlijkheid zei hij dat hij dood wilde zijn. Tja dan krijg je de lach reactie van klas.
Echter hij meende dat. Hij leeft nog steeds, moest sinds kort voor leger verschijnen (oproep).
Op de een of andere manier zit hij nu bij monniken ! OK, ga me er niet in verdiepen.
Ik hoop voor hem dat het hem allemaal goed doet. Weg uit huiselijk gebeuren en meer zelfstandig, want het zit in het huiselijk gebeuren.
Bruin zijn in Thailand is ook niet goed. Word je anders behandeld, immers bruin, dan is je werk laag.
Zelfs mijn vrouw was/is hier gevoelig voor en haar baan was alles behalve laag en eenvoudig.
Kan je nagaan, volwassenen ! Ik heb haar toen gezegd, zeg maar in zo’n geval “ik heb een blanke man en hij houdt van mijn bruine huid ! ” Weet niet of ze het ooit gebruikt heeft.
Pesten in Nederland, gebeurt ook. Mijn zoon had een besnijdenis nodig, dus anders uitziend daarna.
Op een gegeven moment had hij geen zin meer in zwemmen van school. We waren super verbaasd.
Zelf zei hij verder niets (was nog echt jong), geen zin meer.
Totdat het kwartje bij me viel, besnijdenis en zwemmen. Werd dus gepest hiermee.
De vrouw heeft gesprek met school gehad (kon ik zeker aan haar over laten) , waarna mijn zoon weer zin kreeg in zwemmen.