Heb je een kleinkind of stiefkind op een Thaise school, dan herken je het beeld misschien. Een kind dat ineens geen zin meer heeft om te gaan. Dat het stil wordt aan tafel, of maandagochtend buikpijn heeft. Vaak is het niets. Soms is het pesten.
In september 2025 ondervroeg het Department of Health Service Support ruim 41.000 kinderen en jongeren van 7 tot 25 jaar. Van hen zei 65,5 procent ooit gepest te zijn. Dat is geen incident meer, dat is de norm. En het gebeurt niet in een verlaten steegje, maar op het schoolplein, meestal door de eigen vrienden.
Wat telt hier als pesten
Bovenaan de lijst staat niet slaan, maar schelden op iemands familie: 41 procent kreeg ermee te maken. Daarna spotten met uiterlijk of karakter (38 procent), iemand ongewenst achtervolgen of te dicht op de huid zitten (30 procent) en pas dan het fysieke werk, schoppen, slaan, duwen (28 procent).
Opvallend is wie het doet. In bijna driekwart van de gevallen is de dader een vriend of klasgenoot, niet een aparte bullebak. En in 83 procent gebeurt het op school. Dat schelden vaak via de ouders gaat, is trouwens iets wat een Nederlandse leraar niet meteen als pesten zou herkennen. In Thailand raakt het hard: je moeder beledigen is zowat het ergste wat je iemand kunt aandoen.
Wat het met een kind doet
Hier wordt het menens. Van de gepeste kinderen dacht 29 procent, ruim een op de vier, eraan om zichzelf iets aan te doen. Lees dat nog eens. Niet een handjevol probleemgevallen, maar een op de vier van iedereen die gepest wordt.
De rest van de gevolgen liegt er ook niet om. Ruim zes op de tien kinderen voelden zich beschaamd. Meer dan de helft was kwaad of wilde wraak. De helft was gewoon op, leeg, uitgeput. Dat zijn geen kinderen die even een rotdag hebben. Dat zijn kinderen die iets meedragen.
En bedenk hoe zoiets sluipt. Een kind dat elke ochtend hoort dat het lelijk is, dat zijn moeder niets waard is, dat niemand naast hem wil zitten, gaat dat op een dag geloven. Niet met een klap, maar langzaam. Het trekt zich terug. Het praat minder. Het verzint buikpijn, dan hoofdpijn, dan niets meer, want er wordt toch niet geluisterd. Tegen de tijd dat een volwassene doorheeft dat er iets grondig mis is, is het kind al maanden verder in zijn eentje.
Dat is de reden om dit serieus te nemen. Niet omdat pesten nu eenmaal niet hoort, dat is een schoolplakkaat. Maar omdat de cijfers zeggen dat een deel van deze kinderen niet meer wil leven. Daar helpt geen poster tegen.
Wie het vaakst wordt uitgekozen
Kinderen die anders zijn, of anders lijken, zijn vaker de klos. Een onderzoek uit 2013 in vijf provincies liet zien dat leerlingen die zichzelf minder mannelijk of vrouwelijk vonden ruim anderhalf keer zo veel geweld meemaakten. Voor wie zich als homo, lesbisch of trans ziet, lag de kans ook hoger. De cijfers zijn oud; de richting zal niet veel veranderd zijn. En het wringt, want Thailand staat te boek als tolerant tegenover lhbti. Op het billboard misschien. Op het schoolplein niet altijd.
Ook kinderen van gemengde afkomst, de luk khrueng, vallen op, en niet altijd prettig. Bewonderd in reclames, uitgekozen op het plein. En kinderen met ADHD of angst blijken volgens Thais medisch onderzoek vaker slachtoffer. Precies de kinderen die het toch al zwaarder hebben, krijgen er dit bovenop.
Tweede ter wereld, dat klopt niet meer
Je leest soms dat Thailand wereldwijd op de tweede plaats staat qua pesten. Dat getal komt uit 2018 en duikt sindsdien overal op. In de recente overheidsmeting komt die ranglijst niet terug. Bij cyberpesten zit Thailand met 41 procent net boven het wereldgemiddelde van 39 procent, meer niet. Wie het land wil neerzetten als koploper, leunt op een verouderd cijfer. Dat hoeft ook niet. De echte cijfers zijn erg genoeg.
Wat scholen eraan doen, en wat niet
Hier zit het pijnpunt. Thailand heeft geen stevige landelijke antipestwet en geen verplicht programma zoals het Finse KiVa dat internationaal vaak als voorbeeld geldt. Wat er gebeurt, hangt af van de school. De ene directeur zet in op aandacht en empathie, zoals een school in Buriram, de andere doet weinig tot er iets ernstigs gebeurt.
En dan volgt de aandacht meestal na een incident, niet ervoor. Deskundigen pleiten voor een aanpak waarin leraren, ouders en buurt samen optrekken, met opvang voor kinderen die vastlopen. Op papier staat veiligheid voorop. In de praktijk reageert de school vooral als het al te laat is. Voor een kind dat nu op de rand zit, is dat te weinig en te traag.
Dus als je een kind op een Thaise school hebt, reken dan niet op het systeem. Let zelf op de stille signalen: het kind dat niet meer wil, dat zich terugtrekt, dat op maandag buikpijn heeft. Vraag door, ook als je een raar antwoord krijgt. Dat ene gesprek, waarin een kind eindelijk mag zeggen wat er speelt, doet meer dan welke ranglijst ook.
Bronnen: The Nation, Bangkok Post, PLOS One, Equitable Education Fund, ministerie van Volksgezondheid (สบส.)
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Expats en pensionado7 augustus 2026Praktische informatie over de nieuwe locatie van de Nederlandse ambassade in Bangkok
Opinie7 augustus 2026Wie oud wordt verandert in Den Haag steeds vaker van burger in kostenpost
Nieuws uit Thailand7 augustus 2026Zeven doden bij schietpartij op middelbare school in Nonthaburi
Gezondheid7 augustus 2026Je medicijnen en pillen mee naar Thailand: wat mag wel en wat niet?