Thailand lezersvraag: na 10 jaar soulmates van de ene op de andere dag kille radiostilte: wie herkent dit?
Beste lezers,
Ik deel mijn verhaal hier volledig anoniem (mijn e-mailadres is bekend bij de redactie, maar mag absoluut niet online). Mijn doel is niet om gal te spuwen, want ik draag mijn ex-partner nog altijd een warm hart toe. Ik hoop via jullie reacties en ervaringen beter te begrijpen wat hier is gebeurd, want ik blijf achter in totale verbijstering.
Een fantastische basis (2015 – 2022)
In 2015 ontmoette ik haar in Bangkok. Ik deed een rondreis en zocht bij het Ibis-hotel een gids; dat werd zij. Ze werd mijn private driver en gaandeweg groeide er iets prachtigs. De eerste zeven jaar hadden we een lange-afstandsrelatie. Ik reisde regelmatig naar Thailand en we ontdekten de wereld samen.
Zij paste totaal niet in het ‘standaardplaatje’ dat sommigen van Thaise vrouwen hebben. Ze kwam uit een goed milieu (haar familie heeft een goedlopend metaalbedrijf), ze was afgestudeerd in Finland en sprak zeer goed Engels. We waren echte soulmates, genoten van reizen door Europa, Turkije en Marokko, en besloten uiteindelijk samen te gaan wonen. We legden onze liefde officieel vast in een geregistreerd partnerschap. Ze was lief, zorgzaam, zeer intelligent en bijzonder. Ze deed er bovendien alles aan om in Nederland goed te integreren: ze haalde haar Europese rijbewijs en was intensief bezig met de MVV-cursus, waarvan ze de eerste examens al succesvol had afgerond.
De spirituele wereld en de omslag
Er was één aspect waar ik destijds mijn vraagtekens bij had, maar niet te zwaar aan tilde: ze was zeer sterk spiritueel georiënteerd en gaf ook coachingsessies. Ze hield mij bewust buiten die specifieke wereld. Omdat alles verder fantastisch liep, maakte ik me geen zorgen. De band met haar eigen familie was overigens zeer matig, maar haar band met de spirituele- en coachingwereld — inclusief de vriendinnen die daarbij hoorden — was juist extreem sterk.
Tot begin dit jaar. Zij was in Thailand vanwege haar zieke moeder. Plotseling belde ze me op met een ijskoude mededeling: ze bleef in Thailand, zonder mij. Ik was volledig in shock. Nog geen veertien dagen later volgde er een harde natrap via WhatsApp: ik zou haar hebben belemmerd in haar ontwikkeling in Thailand. Ze eiste dat het partnerschap werd ontbonden.
De paradox en de stilte
Ik heb direct stappen ondernomen om de ontbinding in gang te zetten. Maar sindsdien laat ze werkelijk niets meer horen. Niet naar mij, niet naar de notaris en niet naar de advocaat die ik inmiddels heb moeten inschakelen. Ik ben nu gedwongen om een eenzijdige ontbinding via de rechtbank af te dwingen. Het is een bizarre paradox: ik moet nu juridisch strijden tegen de vrouw die ik nog altijd mis en die ik nog elke dag een warm hart toedraag.
Ik probeer mijn leven op te pakken, wat doordeweeks lukt, maar in de weekenden slaat de eenzaamheid genadeloos toe. De prachtige herinneringen houden me op de been, maar de vragen blijven malen.
Mijn vragen aan de community
De totale ommezwaai ondanks integratie: Hoe kan iemand die zó hard investeert in een toekomst in Nederland (MVV, rijbewijs) bij aankomst in Thailand ineens álles moeiteloos achter zich laten?
De invloed van de spirituele community: Is het herkenbaar dat een hoogopgeleide partner onder invloed van een spirituele/coaching-omgeving (en de bijbehorende vriendinnen) ineens radicaal breekt met haar ‘Westerse’ leven en kiest voor een compleet nieuw pad in Thailand?
De beschuldiging van ‘belemmering’: Is de omslag (“je belemmert mijn ontwikkeling”) een vaker gehoord argument binnen deze specifieke spirituele kringen om een abrupte breuk voor zichzelf te rechtvaardigen?
De totale radiostilte: Waarom kiest iemand die zo intelligent en communicatief is voor volledige stilte, zelfs richting advocaten en notarissen? Wordt dit gedrag versterkt door de Thaise cultuur van conflictvermijding, of is dit typisch voor de spirituele bubbel waarin ze leeft?
Ik lees jullie inzichten en vergelijkbare ervaringen heel graag in de reacties.
Met vriendelijke groet,
Anoniem
Redactie: Heb je zelf een vraag aan de lezers van Thailandblog? Gebruik het contactformulier.
Helaas, weer een triest verhaal over een relatie die na jaren plotseling en zonder duidelijke reden eindigt. Het plotseling verbreken van alle contact — ook wel ghosting genoemd — laat de achterblijver vaak verward en gekwetst achter in een complexe situatie door een mix van cultuur, spiritualiteit en psychologie. Ik ga de tijd en moeite nemen om van mijn kant mijn gedachten over een kwestie als deze eens te ordenen, met het verhaal en de vraag als bovenvermeld als richtlijn. Zonder AI!
Beste Anoniem, naar mijn idee ga jij de jouw gezochte afsluiting (closure) mogelijk nooit van haar krijgen. De eenzijdige ontbinding via de rechtbank is nu de enige logische en noodzakelijke stap om zelf verder te kunnen. Ik raad je aan om te stoppen met jammeren, en over te gaan ot de orde van jouw eigen dag. per slot van rekening heeft jouw ex dat ook gedaan.
De vraag doemt op: is het te begrijpen? In de Thaise cultuur is het behoud van harmonie en het vermijden van gezichtsverlies extreem belangrijk.
1-Directe confrontaties worden zoveel mogelijk uit de weg gegaan.
2-Een moeilijke boodschap, zoals een relatiebreuk, wordt vaak omzeild door simpelweg te zwijgen.
3-Voor een ‘farang’ voelt dit als een kille radiostilte. Voor haar kan het een manier zijn om ‘confrontatievrij’ afstand te nemen.
4- Binnen spirituele kringen wordt vaak gesproken over “persoonlijke groei” en het loslaten van “negatieve energie” of “belemmeringen”.
5- Als haar omgeving haar heeft overtuigd dat de westerse relatie haar spirituele ontwikkeling in de weg staat, kan dit de abrupte breuk verklaren.
6- En ‘last but not least’ en misschien wel het meest frappante: haar loyaliteit lag mogelijk meer bij haar nieuw gevonden community dan bij haar partner.
Het argument dat de partner de ander “belemmert in haar ontwikkeling” is een veelgehoord mechanisme binnen specifieke coaching- en spirituele bubbels. Dit type taalgebruik stelt iemand in staat om een ingrijpende beslissing voor zichzelf te rechtvaardigen zonder emotionele verantwoording te hoeven afleggen. Het frame van ‘persoonlijke groei’ maakt het makkelijker om schuldgevoel af te schudden en een relatie van 10 jaar in één klap te herdefiniëren als een obstakel.
Let wel: de vrouw ging terug naar Thailand vanwege haar zieke moeder. Een crisis in de familie, zoals een ernstige ziekte, kan iemand dwingen om zijn hele leven te heroverwegen. Dit kan hebben gezorgd voor een plotselinge herwaardering van haar eigen cultuur, land en familiebanden. De druk van de integratie in Nederland viel hierdoor mogelijk in één klap weg.
Het bezoek aan Thailand vanwege een zieke moeder is vrijwel zeker de katalysator geweest. Hoe westers georiënteerd of hoogopgeleid iemand ook is (zoals een studie in Finland), de fysieke hereniging met het thuisland, de familie en de eigen spirituele vriendenkring trekt een zware wissel op de identiteit. Binnen die vertrouwde omgeving vervaagt de motivatie voor een ingewikkeld integratietraject in Nederland (zoals het halen van het rijbewijs en de MVV-examens) razendsnel.
Waarom de totale stilte? Zelfs advocaten en notarissen krijgen geen reactie. Dit wijst op een volledige mentale blokkade of bewuste struisvogelpolitiek, omdat het ondertekenen van officiële documenten haar dwingt om de breuk en de realiteit onder ogen te zien. Door alle communicatie te negeren, sluit ze zich af voor de pijn, schuldgevoelens en de administratieve rompslomp van haar ‘oude leven’.
Ten overvloede: dat zij zelfs de notaris en advocaat negeert, wijst op een extreme vorm van ‘ghosting’ die versterkt wordt door culturele patronen van conflictvermijding. In de Thaise cultuur is het vermijden van directe confrontatie en gezichtsverlies diep geworteld. Als iemand besluit dat een situatie ‘voorbij’ is, wordt communicatie soms volledig afgesloten om de confrontatie met de gemaakte schade te ontlopen. Je gaat niets meer van haar horen noch zien! Hou Thaise kranten bij. De Thai in het algemeen is bikkelhard! Ook (zo nodig lethaal) fysiek geweld als ‘problem solving’ of als ‘coping’ is aan de orde van de dag.
DE Thaise cultuur bestaat niet, Thijs. Elk individu heeft zijn/haar eigen karakter, normen, waarden en gebruiken.
Op verschillende vlakken kunnen er overeenkomsten zijn, maar op andere (grote) verschillen.
Maar ik ben het in grote lijnen wel met je eens.
Kan het zijn dat Anoniem dacht een soulmate te hebben terwijl zij zich volledig wegcijferde?
Was zij het altijd met hem eens? Nooit een discussie of ruzie?
Als zij zichzelf volledig wegcijferde bij Anoniem, is de kans groot dat zij dat in haar nieuwe omgeving ook doet. Persoonlijke groei zal zij daar dan ook niet doormaken.
Iemand die geneigd is zichzelf volledig weg te cijferen, zal lange tijd volledig zelfstandig en onafhankelijk door het leven moeten gaan om er achter te komen wie hij/zij zelf is en werkelijk wil.
Dan denk ik toch dat jij je vergist, want DE Thaise cultuur bestaat wel degelijk. Op Thailandblog wordt er dagelijks gewag van gemaakt. Het zit ‘m niet alleen in hoe en wat men kookt en eet, (zie de vele voorbeelden op Thailandblog) hoe en wat men bouwt (zie de immens populaire serie “Huizen kijken”) , hoe en wat men aan gedragingen uiting geeft (lees komende dagen maar eens een paar online-kranten en verbaas je hoe verschillend Thaise gedragingen zijn): het gaat om hoe en wat Thai mensen motiveert. Geef zelf het antwoord maar.
Jouw benadering is die van de academische wereld. Die heeft het over grote gemeenschappelijke delers. Op Thailandblog is er vaker een grote discussie over hoe het fenomeen Cultuur te duiden. ‘Hofstede’ wordt dan aangehaald. Zie: https://www.thailandblog.nl/cultuur/thais-persoonlijkheid-gedrag/ en https://www.thailandblog.nl/?s=cultuur&x=46&y=7 Maar dat staat ver van het dagelijks leven af.
De Thaise cultuur wordt zeer zeker voor een groot deel bepaald door wat tussen mensen aan verschillen opgemerkt dient te worden, bijvoorbeeld de ervaringen van @Anoniem. Komen die ervaring niet ook in NL/BE/EU voor? Natuurlijk. Maar er zal anders naar gehandeld worden.
https://www.thailandblog.nl/cultuur/hoe-je-als-nederlander-overleeft-in-de-thaise-cultuur-directheid-inruilen-voor-geduld/
Naar mijn idee wordt kritiek op gedrag van Thai mensen veel te vaak gebagatelliseerd en mag het cultuur-component niet genoemd worden. Gelukkig dat Thailand zelf steeds meer bewust wordt van een groot aantal zaken in hun ‘cultuur’, zoals de geïnternaliseerde neiging conflicten met wapengeweld af te doen.
https://www.bangkokpost.com/thailand/general/3299925/jealous-adult-son-stabs-shoots-mothers-boyfriend
https://www.bangkokpost.com/thailand/general/3299337/former-mp-arrested-after-pao-president-slain
Als er dé Thaise of dé Nederlandse cultuur zou zijn en er dé Thaise persoon zou zijn, dan suggereert dat dat zo’n beetje alle Thai dezelfde kenmerken, gedrag enzo hebben. En dat is juist niet waar. Zo zal bijvoorbeeld Thaise advocaat zal (meestal) meer gemeen hebben met een Nederlandse advocaat dan met een kneuterboertje ergens in een uithoek van het land.
Boeken zoals die van Hofstede betogen dat als je een kenmerk pakt, bijvoorbeeld “bij irritaties, boosheid dit stilhouden (totdat de bom ploft)”, uit een telling zou kunnen blijken dat 60% van de Thai elke frustratie inslikt, 20% enkele hints dropt en 20% direct verbaal opmerkt dat niet content zijn. Dat geeft aan dat de kans groot is dat een Thai niks zegt, maar ook dat je niet mag aannemen “die persoon daar is een Thai, die gaat zeker zijn mond houden”. Nee, dat weet je niet, je weet alleen dat de kans groter is. En gezien er een miljoen gedragingen en kenmerken zijn, kun je niet op voorhand zeggen hoe een Thai of Nederlander aan kenmerken zal vertonen. Alleen dat de kans groter of kleiner is dat Thai dit of dat kenmerk heeft. Tot je hem leert kennen en weet welk gedrag hij of zij als individu heeft.
Buiten dat, kenmerken veranderen ook als reactie op een andere omgeving. De meeste Thai eten geen brood of tosti als ontbijt. Een Thai die naar Europa verhuisd leert daar de ontbijtcultuur kennen (even buiten dat niet elke Nederlander op dezelfde manier ontbijt). Die Thai gaat een croissantje in de ochtend met een glasje vers sap misschien waarderen. Het kan zijn die Thai in Nederland soms, regelmatig, vaak zo gaat ontbijten. Verhuist die Thai terug naar Thailand, misschien niet meer, misschien nog steeds zo.
Kortom, je moet heel erg oppassen met gedrag te verklaren uit cultuur, zo van “tja, typisch Thais, zo doen ze dat”. Karakter, opleiding, opvoeding, woonomgeving en weet ik niet wat meer spelen allemaal mee. En als Anoniem zo hoor, was zijn vriendin niet iemand die zich op vele/meeste gebied gedroeg zoals “de gemiddelde Thai”. Nu beschrijft Anoniem niet hoe zijn vriendin in Nederland omging met frustraties en meningsverschillen. Als ze daar ook totale stilte gaf, dan is dat deels een verklaring waarom Anoniem nu ook niks hoort. Hij kaart aan dat er een extreme omslag was. En dat laat zich lastig verklaren, zeker niet iets wat plat te slaan is tot “tja, zo zijn de Thai”. Cultuur speelt mee maar je kunt het niet als enkele en simpele antwoord geven.
Ik hoop dat Anoniem uit de diverse reacties de informatie kan halen die voor hem de puzzelstukjes in elkaar doen vallen. Al blijft het bij vermoedens als je het mij vraagt totdat hij uit de eerste of tweede hand ooit nog eens hoort wat er hier speelt/speelde.
Natuurlijk bestaat er een Thaise cultuur. Kijk maar eens goed om je heen. Cultuur is een zeer breed begrip, waarbinnen de tastbare, materiële vorm van menselijke creativiteit en geschiedenis. In TH te zien aan bouwstijlen, etc. Mij maak je niet wijs dat een tempel hetzelfde eruit ziet als een kerk of moskee. Ze dienen eenzelfde doel, vallen binnen de benaming “cultuurgoed” , maar wijzen op totaal verschillende vaak onzichtbare zaken zoals normen, waarden en tradities. Ik geloof verder niet dat de TH cultuur bij benadering ook maar iets gelijkenis heeft met die van NL.
Gemini denkt daar anders over Beste Thijs.
Het antwoord is dat deze tekst vrijwel zeker door AI (zoals ChatGPT) is gegenereerd, maar met sterke menselijke sturing en nadere bewerking.
Mag hoor, laat berichten ook regelmatig herschrijven, maar de ontkenning zegt meer over de schrijver in dit onderwerp als het verdrietige probleem voor ‘Anoniem’.
Ik denk trouwens dat ‘ghosting’ meer een gebrek is bij de diverse ontvangers als bij diegene die het uitdraagt.
De diverse vrouwen op dit blog blijven schijnbaar ook maar het liefst op de achtergrond.
Het is inderdaad een radicale omslag die plotseling is gekomen. Ze had het met jou van te voren moeten bespreken dat ze alleen verder wilde op haar spirituele pad. Maar de aantrekkingskracht was te sterk voor haar om tegen de stroom op te zwemmen. Haar nieuwe leven bevat het oneindige universum waarin ze als een stalende ster schittert.
Uit ervaring weet ik dat je niets meer van haar zal horen. Je zal de situatie moeten accepteren zoals die is. Ik wens je veel sterkte, moed en vertrouwen.
“Wat mij opvalt, is dat je het leeftijdsverschil niet noemt.
Ze was erg spiritueel ingesteld en gaf coachingsessies. Daarnaast had ze een zieke moeder, een sterke band met haar Thaise vriendinnen (waardoor ze ook daar beïnvloedbaar was) en kwam ze uit een rijke familie.
Ik vermoed dat ze bij jou in een bubbel leefde en dat iemand haar dat op een gegeven moment haarscherp duidelijk heeft gemaakt: dat de investering in haar nooit bedoeld was om uiteindelijk met een buitenlander in Europa te gaan wonen.
Zomaar een gedachte hoor, want wie ben ik tenslotte?”
Thai staan veel rationeler in hun besluiten. Ze nemen een besluit, voeren dit uit, communiceren daarover weinig of niet en gaan verder op het nieuwe pad. Communiceren doen ze daarover weinig om zelf niet emotioneel te worden, en om duidelijk te maken aan de achtergelaten partner dat het definitief is, dat hij de nieuwe realiteit beter meteen aanvaardt en dat hij zich beter richt op zijn nieuwe toekomst, i.p.v om te kijken,
“Up to you” is ook zo een Thaise gewoonte. Je tracht je partner mee te betrekken in een besluit en zij antwoordt je met een droge “up to you”. Wij Westerlingen zien daar een gelatenheid in. Zij wensen niet tegen te spreken en aanvaarden je besluit. Zoiets als : “Als jij iets wil, dan hoef ik daar toch niets tegen in te brengen. We zien wel wat de nieuwe situatie oplevert.”
Een nieuwe situatie doet ons Westerlingen vaak protesteren in een poging om terug te keren naar de oude situatie. Thai aanvaarden snel de nieuwe situatie en gaan verder en zetten het van zich af.
@anoniem
“Ik heb direct stappen ondernomen om de ontbinding in gang te zetten.” Dit doet een Thai niet. Gewoon verder gaan in het leven. We zien wel wat we daar later mee doen, of juist niet doen.
Helemaal niet eens met wat je zegt: “Thai staan veel rationeler in hun besluiten.” In tegendeel. Heel het verhaal van @Anoniem getuigt er juist van dat het besluit is genomen op basis van emotionele redenen. Maar daar gaat het volstrekt niet om. Wat @Anoniem zo verwart is het feit dat zijn partner zonder ook maar één woord van uitleg weg blijft.
Na 10 jaar samenleven je eigen partner, aan wie je al die tijd de indruk hebt gegeven diens soulmate te zijn en met wie je vanwege je liefdesrelatie op allerlei manieren verbonden bent, niet meenemen in welk soort besluit dan ook, is voor mij een zwakte tot en met!
Alle verklaringen over hoe Thais cultureel het wel niet is via een ‘up to you’ de ander in het ongewisse te laten, of hoezeer het gedrag van de partner de Thaise mentaliteit toont, (met een maipenraai is alle verantwoordelijkheid weg te vagen: “Gewoon verder gaan in het leven. We zien wel wat we daar later mee doen, of juist niet doen.”) is naar mijn idee grote klets. De partner van @Anoniem is gewoonweg te laf – ik herhaal: te laf- om op volwassen wijze zich te laten aanspreken op wat en hoe zij verder wil met haar leven. Op zich al vervelend genoeg: een partner die opeens een andere richting uit wil. Maar kom dan wel gewoon uitleggen wat je beweegt en welk besluit je hebt genomen.
Dit niet aansprakelijk willen zijn, eigenlijk: niet durven zijn- dat alles is wel Thai-eigen: weglopen voor consequenties van eigen gedrag! Je kunt het zo mooi praten als je wilt: het is en blijft een immens slechte eigenschap. Ik kan daar tientallen voorbeelden van geven, en ik ben absoluut niet de enige in!
Aan dat Up to you erger ik me al mijn ganse huwelijk te pletter. Heeft volgens mij vooral te maken met gemakzucht. Ik moet kiezen en als het tegenvalt van wat ik heb gekozen dan valt haar niks te verwijten want het was mijn keuze. Dus mijn partner kan nooit echt iets fout beslissen. Als ik vraag om haar mening of keuze is dat niet opdat ik dat Absoluut Wil dan wel om haar mening over mijn keuze en eventueel een aanvulling goedkeuring en of een afkeuring. Je verwacht op dat moment een argumentatie en niet een gelaten antwoord waar je niks aan hebt. Maar Thai hebben niet echt een grijze zone…het is zwart of wit. Je merkt heel goed dat ze in discussie gaan en of kritisch zijn nooit hebben meegekregen. Ik merk dat er in de schooltjes op het platteland nooit ook echt naar de mening van de leerlingen wordt gevraagd. De leraar spreekt en iedereen luistert zonder een vraag te stellen …..Een vraag wordt alleen gesteld door de leerkracht daar geef je dan een antwoord op maar nooit hoorde ik een leerling vragen naar hoe of wat en zeker niet waarom.
Inderdaad. Hier idem. Het schijnt bijvoorbeeld dat ik altijd het vertier moet uitzoeken op een mooie dag. Niet kritisch? Juist wel! Als het tegenvalt wat ik heb uitgezocht ben ik de sigaar. Tickets boeken naar Thailand? Wanneer boeken schat? “Up to you” Later “Je hebt de terugvlucht precies tijdens Songkran geboekt. Weet je zoiets dan nog steeds niet na al die jaren?” “Zoek dan in vredesnaam samen met mij een ticket uit dan hoef je niet achteraf met kritiek te komen” En zo gaat het bij alles. Interessant zou het zijn te weten of het overal zo gaat. Dat afschuiven van beslissingen gaat zo ver dat als Thaise vrouwen hier in Nederland, al 15 tot 20 jaar hier, hun partner verliezen ze hulpeloos naar de administratie staren. Er moet dan hulp komen van Nederlanders om de dingen te regelen. Alleen terug in Thailand lijken ze plots het “up to you” te vergeten en het reis progamma zelf ter hand te nemen=80 procent familie bezoek en 20 procent strand. Gelukkig is dit laatste ook veranderd met de jaren. Zeg ik nu: laten we 2 maand naar Vietnam gaan dan is het nu ook “Up to you” Prima!!!!!!!!!
Een groot deel van haar leven heeft ze nooit met jou gedeeld.
Na tien jaar is het voor haar ineens voorbij, en je weet niet eens wat haar echte beweegredenen zijn.
Dat zegt genoeg.
Iemand die zo handelt, is niet eerlijk en niet stabiel.
De enige persoon die hier echt antwoord op kan geven is natuurlijk jouw vriendin. Maar afgaande op jouw beschrijving zoek ik dit minder in ‘het Thai zijn’ en meer in de hoek van contacten inmet de spirituele- en coachingwereld. Totale afzondering met mensen buiten een extreme geloofswereld, zoals ook bij sektes voor kan komen.
Waarom ik dat denk? Natuurlijk ken ik verhalen van Thaise personen die abrupt vertrokken en nooit of vele jaren niets van zich lieten horen, met onbekende bestemming vertrokken. Maar eigenlijk ging daar altijd allerlei open en verborgen conflict aan vooraf. Dus een patroon van ruzie, onmin, verschillen in mening die flink botsen. Dat kan gaan over geld, werk, de kinderen/familie, gedrag (een partner die redelijkerwijs of door extreme jaloezie bijvoorbeeld overspel vermoed bij de ander: “zit hij/zij al weer te flirten met…!!”) enzovoort. Frustraties die niet uitgesproken/geuit zijn kunnen dan opbouwen en plots tot uitbarsting komen. Maar dan heb je nog steeds een knallende ruzie, agressie of dergelijke als resultaat voordat iemand van de ene op de andere dag van de aardbodem verdwenen is. Misschien kan dat zo zijn als Anoniem zo’n scenario nooit heeft opgemerkt of dat ons niet vertelt, maar beiden lijken mij niet voor de hand te liggen als Anoniem niet extreem roze glazen op had en dus min of meer blind was.
Anoniem zegt niet wat voor spirituele wereld het hier om gaat. Moet ik daarbij aan kaartleggen (tarrot?) en hogere machten denken? Een extreme vorm van geloof (christelijk, boeddhistisch, ….) of eem combinatie van hogere machten en geloof? Als ze in een soort van sekte achtige groep zit dan kan ik mij zo voorstellen dat de andere leden in die groep niet zitten de wachten op sceptische/ongelovige buitenstaanders. En dat dit spirituele meer en meer belang heeft gekregen met wellicht de situatie rondom haar moeder als trigger die dit deed doorslaan, dat ze zelf onder indirecte of directe druk/invloed dacht “ik moet kiezen: mijn partner of mijn spirituele wereld”. En dat die keuze dus spijtig genoeg gemaakt is in jouw nadeel.
Wie weet had ze het idee er niet met je over te kunnen praten (omdat.. tja, hoe ze jou zie, zichzelf ziet en/of de andere leden uit die groep? Geen idee). Maar okay, dat hakt ze die knoop abrupt en uit het niets door. Waarom ze daarna niks meer laat weten om de relatie formeel ook netjes te eindigen, daar durf ik echt weinig over te zeggen. Ik denk niet dat dit is “vanwege de Thaise cultuur, dat ze jou niet wil kwetsen”. Immers leek in zo goed als alle opzichte een rationele, slimme vrouw die niet extreem vasthield aan “tja, ik ben Thai, en de Thai doen dat zo” (en dat zou nog eerder een makkelijk (zelf) excuus zijn, *de* Thaise cultuur bestaat niet). Ik kan niet anders bedenken dan dat ze dat spirituele pad is ingeslagen en het als noodzakelijk ziet (uit zichzelf of de groepsdruk) dit abrupt te doen en alle contact met degene buiten dat spirituele wereldje/groep achter zich te laten. Omdat… dat een gevaar of slechte invloed zou kunnen zijn wellicht, bekeken vanuit “onze groep gaat boven alles”.
Kortom: ik zie dit meer als iets dat meer door haar persoonlijkheid komt en geschiedenis/levenspad (het belanden en zich steeds verder verdiepen in het spirituele wereldje, dat haar dierbaar is en steeds belangrijker is geworden), met natuurlijk vast ook wat invloeden van ‘het Thai zijn’. Maar hoe dan ook, als ik aanneem dat Anoniem geen grote zaken over het hoofd heeft gezien of verzwegen, en ze inderdaad totaal opgegaan is in een extreem spiritueel iets, eigenlijk een cult, dan verwacht ik niet dat ze daar op korte termijn plots ook weer uit komt. En dus niks zal laten horen totdat ze eventueel in de loop van de tijd botst met de cult. Jij kunt dan hoe triest en moeilijk ook, weinig anders doen dan de deur openhouden. Kalm aangeven via mail, telefoon, chat, familie en vrienden van haar dat jij diep ontdaan ben, maar geconfronteerd met hoe de zaken er voor staan dit formeel correct af wil handelen. En dat een respons van haar, direct aan jou of via via wenselijk is. Meer dan kun je denk niet doen.
Hopelijk lukt het je de formele punten op te lossen, ook als jouw partner niet meewerkt met de door haar gewenste beëindiging van de relatie. En sterkte met het verwerken van een plots einde aan een prachtige relatie.
Maak dat mijn gehele leven al mee, plotselinge veranderingen.
Waarom, geen idee. Enige vaststaande factor, ik die het ondervind, ligt aan mij?
Het maakt niet uit hoe goed je ook bent of doet. En praten over problemen, geen enkele vrouw wil dat.
Is gewoon een fabel en heeft geen zin.
Vorig jaar veraste mijn Thaise vrouw zich met een gedrag, kort gezegd asjemenou.
Ik heb het de 5 maanden uitgezongen, echter op het eind wilde ik GRAAG naar huis.
En dat na totaal 10 jaar. Corona tijd was een breker, geen bezoek Thailand.
De situatie voor mij is nu zo, wil ik nog wel terug gaan naar haar?
Er deden zich bizarre situaties voor, wat mijn mind setting echt veranderde.
Ik tracht te leven met imperfecties, want er is in de tijd wel meer gebeurt, echter er zit een eind aan.
En vorig jaar was de negatieve topper.
Event vooraf, ze is met vervroegd pensioen gegaan. Je zou denken positief, echter niets is minder waar.
We verschillen 8 jaar in leeftijd. Meno pauze? Echte keiharde moodswings, geen idee.
We hebben nog steeds dagelijks contact, echter het is moeilijk, bemerk ik.
En soms floept ze zomaar eruit “je straft me”. Dan moet ik oppassen niet te te exploderen.
Ik heb het allemaal verteld, praten, wat echt niet helpt.
HEt is en blijft een vrouw. Alleen ladyboys en/of homoseksuelen kunnen mi met vrouwen echt praten en dat ben ik niet.
Er zijn zat dingen om me heen, om me te verwonderen over relatie breuken.
Ik ben niet de enige, heb ik ooit gedacht, die dat mee maakt.
Talloze, bij mezelf en anderen.
Anoniem, welkom bij de wonderbaarlijke wereld van relaties. Accepteer dat het gebeurd is en ga verder.
Het is niet anders.
12 jaar bij mijn Nl vrouw, kids en je denkt het gaat goed. Tot de dag , dat je vrouw zomaar zegt:
“Ik wil scheiden”
Asjemenou, dat gebeurt gewoon. Ik heb aardig wat college gesproken met zelfde probleem. Dat hielp me wel. Want je moet bepaalde gedachtegangen sterk onder drukken.
Het leven na scheiding, bracht een rare carousel waarop ik draai. Nooit gedacht dat mijn leven zo zou zijn. Echter het gebeurt, de flow of life.
Het kan zomaar verkeren, NIETS is zeker.
Hartelijk dank voor al jullie inhoudelijke reacties en de tijd die jullie daarvoor hebben genomen!
De reacties zijn behoorlijk eenduidig: een doorstart zit er niet meer in. Dan resteert helaas de eenzijdige ontbinding, welk proces inmiddels al loopt, en voor mij het verwerken van het verdriet.
Ik erken ten volle: je kunt en mag nooit iemand bezitten. Echter, als je daadwerkelijk tien fantastische jaren met elkaar hebt gehad en dat vervolgens eindigt met één telefoontje, blijft dat voor mij moeilijk te bevatten. Dát zag ik echt niet aankomen.
Toch blijft Thailand mij boeien en zal ik niet schromen daar terug te keren. De mensen, de cultuur, het landschap en de natuur, maar ook de schrille contrasten tussen luxe shoppingmalls en de aaneenschakeling en enorme variatie aan kleine winkeltjes blijven mij fascineren.
Gelukkig ben ik door wat er is gebeurd niet verbitterd geraakt tegenover de Thai, noch tegenover het land. Integendeel: Thailand blijft voor mij een bijzonder land.
Anoniem
Beste Anoniem, hopelijk besef je wel dat de reacties hier varen op jouw informatie. Als jij bewust of onbewust informatie niet hebt genoemd dan kunnen reacties daar moeilijk op anticiperen. Ik heb geen idee of jouw samenvatting redelijk compleet is of dat je blind was voor bepaalde zaken/signalen of die niet hebt beschreven. Ja, met de gegeven informatie lijkt het onwaarschijnlijk dat jouw soulmate weer contact zal zoeken (tenzij… een botsing met haar familie en/of spirituele groep). Dan lijkt accepteren van een trieste situatie alles wat je rest.
Persoonlijk blijf ik het opmerkelijk vinden dat iemand van de 1 op de andere dag een punt zet achter een relatie en zou ik denken:
1) er waren signalen maar de ander ving die niet op. De signalen waren of heel subtiel (de partner cijfert zichzelf al jaren weg) of de andere partner (jij) nam alles voor lief en heeft de signalen gemist. Op een dag ontploft dan de bom, loopt het stuwmeer over.
2) jouw lief is geheel onder invloed van een persoon of groepje die haar weten te vertellen dat ze beter af is zonder jou en/of beter af is met die spirituele groep. Die groep geeft haar voor nu of vele jaren meer genoegdoening dan jij als partner voor haar kon bieden. Of ze zichzelf snel of ooit losmaakt van die groep, tja, geen flauw idee.
Als ik zo de reactie van Ed zie, zijn er ook onder zijn collega’s in Nederland best wat relaties waar volgens die mannen de vrouw plots een ander pad koos, einde relatie. Kan zijn dat die mannen blind waren voor allerlei signalen, of dat al die vrouwen zich wegcijferde of het idee hadden zich weg te cijferen en op een moment genoeg hadden. Lijkt daarmee niet iets specifieks voor de Thaise cultuur of Thaise vrouwen.
NB: degene die vaak met “up to you” te maken hebben, zelf herken ik dat niet maar ik zou dan twee routes bewandelen: 1) benadrukken dat ik de mening van mijn partner/vriend/vriendin wil horen: welke optie heeft jouw voorkeur? 2) de keuze aan de ander laten: “okay schat, zeg jij dan maar wat we gaan doen, up to you”. Na enige tijd samen kun je toch wel inschatten wat je partner aan voorkeuren heeft en anders vraag je dat of stel je hem/haar voor die keuzen. Dan kun je niet het verwijt krijgen dat jij alsmaar bepaalde en je partner zichzelf alsmaar weg heeft ‘moeten’ schrijven. Geef je partner soms de beslissende keuze: optie A of B, wat kies jij? En als dat niet lukt, laat je partner dan volgende keer het plan trekken en geef zelf aan of je daar wel/geen bezwaar mee hebt.
Dank voor je reactie!, Rob.
Jaren geleden was het onze keuze: of zij zou ‘n baan in Nederland zoeken of we zouden doorgaan met reizen, waar we allebei van genoten. Bij keuze ‘reizen’ kon zij geen inkomen genereren. Dat zou betekenen, als op enig moment de relatie spaak zou lopen wij wel ‘n mooie tijd zouden hebben gehad, maar zij zonder geld terug zou moeten naar Thailand. Dat knaagde aan mijn geweten: ik maakte geld over op haar bankrekening, waar ik niet kon aankomen. Om haar in Nederrland zo min mogelijk van mij afhankelijk te maken gaf ik haar ‘n Mini cabrio (gebruikt). Ook reisde ze enkele keren op mijn kosten naar Thailand en betaalde ik haar kleding. Let wel: in al die jaren heeft ze mij nooit ergens om gevraagd maar vond ik het leuk haar zo te verzorgen. Het was gedurende die 10 jaar dan ook echt ‘ heel grote schat. Zij was zeer zelfstandig, kon goed alleen zijn en nam mijn – toen nog levende – Rottweiler overal mee naartoe, tot zelfs het centrum van Amstterdam/zonder mijn bijzijn. Die hond heeft daardoor ‘n groot gedeelte van Nederland gezien/meerdere provincies. Ze was dan ook stapeldol op hem.
Ca. 4 jaar geleden overleed haar vader. Zij was al in Thailand maar belde mij of ik haar tijdens het begrafenisritueel wilde ondersteunen. Zij was er altijd voor mij, dus ik ben spoorslags naar Thailand vertrokken, wat zij altijd heeft gewaardeerd. Als ik anders had gehandeld, zou dat altijd aan mijn geweten hebben geknaagd.
Het meeste moeite heb ik met het abrubte telefoontje/janiari dit jaar, daarna de zovele prachtige herinneringen. Geloof me, we genoten daadwerkelijk intens van ‘t leven en van elkaar. Dan toch moet ik verder en probeer m’n rug weer te
Heel soms gaf ze aan Thailand weleens te missen.
Rob V , je bent wel kort door de bocht, ligt aan de man, vertel je.
Weet niet waar je dat op baseert. Een vrouw houdt zich stil, totdat ze omswitched, mi., een pop in the brain
Het lijkt erop dat de vrouw een switch wil maken rond de 30, weer eens wat anders, verveeld.
Vrouwen houden van een verborgen agenda.
Kan zelfs zo zijn dat je je kind nooit meer ziet. Er is een spciale groep genaamd “dwaze vaders”.
De vrouw werkt van geen kant mee aan (wettelijk) bezoekregeling. Door bv mentale druk op haar , kind aan vader mee te geven. En als vader delf je meestal het onderspit, ter voorkoming dat vrouw nog gekker wordt.
Dit weet ik uit een ervaring van collega. Had rechter mee, zelfs met politie op de stoep, maar kreeg zijn kind NOOIT mee.
Vrouw kan ook zo maar kinderen dumpen. Kende een vrouw, getrouwd met kinderen, want dat wilde ze graag, lekker huiselijk. Mis , want werd “verliefd” op baas (money). Scheiding volgde, kids eerst bij haar.
Totdat vrouw beslistte dat de kids in haar nieuwe relatie een blok aan het been waren en dumpte ze bij vaders. (ervaring van een ander en vader)
Voor mij mag je voor de vrouw opkomen, echter ik heb een geheel andere visie.
Ik hou het op verborgen agenda’s, welk opdoemen. Bij nagenoeg elke vrouw, ongeacht waar ze vandaan komt. In mijn lijstje staan 2 Nl , Antiliaans, Indonesisch, Filipijns, Thais vrouwen.
Allemaal verborgen agenda’s.
Ooit contact gehad met Thaise met 2 kids. Was nog steeds getrouwd en bleef ook getrouwd, totdat de nieuwe relatie met haar zou trouwen, zodoende was ze gewaarborgd voor onderhoud kids.
Ze was wel eerlijk dat te vertellen, maar dan houdt het voor mij op.
JA en ze sprak zowaar Engels. Farang op de wip eruit?
Ze maken hier reclame voor “second love” en laten daarbij bewust een vrouw in beeld.
Alszijnde dan dus, dat (getrouwde?) vrouwen een second love nodig hebben?
Manipulatie van de vrouw? Inbrengen van een agenda? OK mee eens kan ook voor man gelden.
Genoeg gehoord, gezien, beleefd om een andere visie te aanvaarden.
Het gaat om 2 mensen en er kan veel in gebeuren. Tja, toch weer de verborgen agenda.
Mocht je een ander exemplaar hebben gevonden, knijp dan je handjes maar dicht en geniet zoveel mogelijk. Want het kan zomaar verkeren.