Het is 5.55 uur, net was het 5.30 uur, de tijd dat ik altijd wakker wordt, wanneer de Thaise dag aanbreekt met hanengekraai en mensen die op hun brommer naar hun werk gaan. Ik werd wakker uit een droom, die zo bijzonder was dat ik hem wil opschrijven (ik weet nooit dat ik droom, wakker worden uit een droom gebeurt me hooguit eens per jaar).

Ik ben in mijn wooncomplex in Wijchen, een anti-kraak bewoond renovatie gebouw dat als verzorgingstehuis heeft gediend. Ik ga alle deuren langs en vraag of ik binnen mag komen voor een praatje. Dat is achteraf niet vreemd, want in dat complex ben ik huismeester.
Na een paar gesprekken, die over van alles gaan, literatuur zelfs, voegen sommigen zich bij me en zitten we met zijn vieren gezellig en geanimeerd te praten. Dan wordt ik wakker. Misschien komt de droom door een belevenis die ik 4 uur geleden had.

Ik word wakker van de karaokemuziek uit de straat, zoals ik daar altijd van wakker wordt in dit hotel. Maar nu had ik mij voorbereid, en was al om 6 uur gaan slapen, zodat ik al 7 uur geslapen heb. Wel met een diazepammetje, die in Laos vrij te koop zijn, zonder recept.
Terwijl ik me anders lig te ergeren aan de herrie (je hoort wel 3 zangers of zangeressen door elkaar, want er zijn misschien wel 50 karaokebars in Pattaya), beluisterde ik met plezier “Rolling on a river van Creedence en Whiskey in the jar”, erbarmelijk gezongen maar er was vast plezier daar. Ik besloot de straat op te gaan, kijken wat er met me zou gebeuren. Meestal word ik chaotisch van die chaos, maar je weet maar nooit. Ik was van plan na een uur weer naar bed te gaan, als de herrie luwt kan ik nog een paar uur slapen.
Bovendien had ik dorst, en bood deze kamer geen flesje water. Wel 2 glazen (waaruit je van alles. kan opmaken) en een asbak, die je elders nooit aantreft, maar bordjes no smoking. En dat je niet in de kamer mocht koken. Hier kon alles. Dus ook op mijn benzinebrander water heten voor m’n haarwas, want dat met koud water moeten, nee, da’s niks.

Toen ik mijn deur open deed en de galerij op ging naar de trap, hoopte ik dat die vrouw daar weer lag, zoals ze daar om half 6 die avond lag. Haar gordijn stond een stukje open, ik zag dat ze tv keek, en naar me keek. Ze leek me nogal mooi. Zou ze beroeps vrouw zijn? En ja, daar lag ze weer, of nog? Ik keek naar binnen en gebaarde wat, waarop ze naar de deur kwam en open deed. We stonden een minuut of wat te praten, tot me dat gepraat in die deuropening ging tegenstaan, en vroeg: gaan we bij mij of jou binnen verder praten? Niet dat ik zo’n vlotte vent ben, maar dit land verandert mij soms totaal, en het valt altijd goed..

Afijn, Ik werd binnen uitgenood, en ze ging weer op bed liggen. Er stond een stoel, waarop ik maar plaats nam. Ze had een jurkje aan met schouders bloot, ze had een tattoo van schouder tot onder het jurkje, dus haar borst. Mijn ogen vraten haar bijna op, zo mooi, terwijl ze van een afstand eigenlijk een gewone Thaise was. Het praten met tv aan was moeilijk, dus ik vroeg of het geluid uit kon. Het was een film met twee Russische onderschriften. Ik vroeg of ze Russisch sprak, maar ze legde uit dat ze zomaar wat keek, omdat je overal wel van leerde, wat misschien haar hart raakte, waarbij ze haar hand naar haar borst bracht.

Was ze hier voor werk? Ze deed iets in de ICT, maar wat begreep ik niet. Haar Engels was wat Thais, ik kon veel niet volgen.
Ik ging vertellen hoe mijn dag begonnen was, en ik als een verzopen kat in Pattaya was aangekomen, de chauffeur van de songthaew mij verkeerd had afgezet en ik toch nog een dikke kilometer moest lopen naar m’n vertrouwde “ Little Court”. Wat bof ik toch met die motortaxi die me de eerste keer hierheen bracht, terwijl al die anderen me taxeren op: die zal wel tussen de gogo-bars een kamer nemen.

Ik was om 4 uur opgestaan, mijn spullen ingepakt. Tent bovenop (die vrij snel daarna twee keer van m’n rugzak viel, en ik toen maar heb laten liggen: dit avontuur was niet voor herhaling vatbaar) en ben gaan lopen, tot schaarse straatlantaarns me de weg naar het stationnetje hadden gewezen. Eigenlijk meer een stukje perron waar je kon uitstappen. Er bleek toch een hokje te zijn waar ik kon wachten want het was al weer een uur of 2 zachtjes aan het regenen. Eerst kwam er een goederentrein aan, die natuurlijk niet stopte. Even over half 8 kwam dan het treintje waar ik op hoopte, en bracht me naar het eindpunt Kaeng Khoi, waar het intussen met bakken op de lucht kwam. Ik had 20 minuten voor de trein naar Bangkok, dus stortte me de straat in, waar niemand zin had even een bordje eten voor me te maken. Men bleef onder de luifel of wat ook maar schuilnis bood, slechts mensen in de rijkdom van een paraplu waagden zich de straat op. Dus door naar de markt die overdekt was, hopend op de heerlijke pie die ik daar eerder gegeten had.
Niet dus, maar toch een heerlijke Pat Thai. Voor een kwartje, in een bakje, dat dit keer niet van foam, maar van karton was, maar wit en zo dun dat het foam leek. Daarna volgde een fantastisch demonstratie van vaderlandsliefde: een geüniformeerde man die met de ene hand zijn paraplu vasthield, en met de andere de Thaise vlag langs de mast omhoog trok

Ik wilde Bangkok vermijden op weg naar Pattaya, , maar, i.v.m de regen en de onzekerheid en zo, toch maar doorgereden tot Hua Lampong, over of ondergestapt in de metro, daar wist ik de weg nog wel naar Ekkamai, het busstation waar zowat elk kwartier wel een bus naar Pattaya gaat.

En zo kwam ik hier. Hoewel dit verhaal nog wel langer kon zijn als ik de avond ,of de dag daarvoor, er bij zou nemen. Over de wanhoop, een plekje in de schaduw te vinden, overmand door hitte, en daarna benauwd door de onweershoosbui: de angst over wat er van mijn tablet, mijn camera, mijn dagboek over zou blijven.

Maar intussen keek de vrouw even naar het raam, en de tv. Ik besefte dat het haar te lang ging duren, en ze zei dat ze het haatte, te praten met mensen die ze niet begreep. Dat begreep ik wel, dus ik excuseerde mij en nam afscheid van een prachtige, boeiende, directe en zeer intelligente vrouw, die mij weer duidelijk maakte hoe anders de Thai in elkaar zit. Intuïtief, associatief. En ook dat ze het woord haat gebruiken voor alles wat hen tegenstaat.

Ingezonden door Rob


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

16 reacties op “Lezersinzending: Ik word wakker na de vreemdste dag in mijn leven”

  1. Cornelis zegt op

    Een vreemd verhaal over de vreemdste dag: ligt het aan mij dat ik er, na tweemaal lezen, nog steeds weinig van begrijp?

    • Khun Peter zegt op

      Nee, dat ligt niet aan jou.

      • De Inquisiteur zegt op

        OK. Nu weet ik dat ik niet de enige ben.

  2. John Chiang rai zegt op

    Het verhaal was nog langer geweest,als hij de avond en de dag daarvoor er bij genomen had.
    Ik denk dat deze zin voor velen het mooiste van het hele verhaaltje was,dat hij dit niet gedaan heeft.

  3. Ger-Korat zegt op

    In de laatste alinea wordt alles duidelijk. Er staat dat de vrouw hem niet begreep…en hij begreep dat ook ….
    Gelukkig dan een heldere afloop. Volgende keer geen paddestoelen eten als je een artikel schrijft denk ik dan.

  4. frans zegt op

    Zelfs met wat bier op snap ik er niets van.

  5. bart zegt op

    Beste ,

    Stoppen met diazepam 😉

  6. rob zegt op

    Ik zal trachten het artikel nog eens te lezen gedurende de avond, als ik een paar borrels op heb. Wellicht begrijp ik het dan wel….

  7. Peter V. zegt op

    Even samenvattend, kijken of ik het wel begrepen heb…

    Je hebt met een onbekende vrouw gesproken.
    Dat was de vreemdste dag uit je leven.

    The End.

  8. Fransamsterdam zegt op

    Kom kom, zo ingewikkeld is het toch niet.
    In zijn hotel loopt Rob door de gangen en raakt aan de praat met een dame waar hij wel brood in ziet, maar hij laat haar door de vingers glippen, door een oeverloos gezwam te beginnen over hoe zijn dag tot dan toe was verlopen.
    Vervolgens droomt hij dat hij in zijn eigen omgeving in Wijchen ook door de gangen aan het struinen is, zogenaamd om een praatje te maken en het leidt zelfs tot literaire discussies.
    Er woont daar in Wijchen misschien ook een vrouw waar hij wel brood in ziet, maar zijn eigen onzekerheid zorgt ervoor dat zelfs in zijn droomwereld zijn angsten er bij voorbaat al toe leiden dat ook dat op niet meer dan een gesprek uit zal draaien, mocht hij haar al vinden.
    Rob beschrijft de vrouw in het hotel als intuïtief, associatief, zeer intelligent en direct. Allemaal zaken die nou niet typisch voor Thaise vrouwen zijn, maar Rob meent dat hij lijdt onder zijn vermeende gebrek aan deze eigenschappen en ziet daardoor een scherpe tegenstelling.
    .
    Ik zou me maar geen zorgen maken en de diazepammen even laten voor wat ze zijn.
    Je moet alleen misschien iets eerder ‘doorpakken’ als de gelegenheid zich voordoet.
    Beterschap lijkt me niet nodig, wel succes!

    • rob zegt op

      Ik wist wel dat we op Frans konden rekenen voor een gedetailleerde uitleg. Chapeau Frans…..

  9. Peter zegt op

    Hmmm, heb inmiddels twee bok biertjes genomen en moet zeggen, ik snap het nog steeds niet. Lekker verder dromen, zou ik zeggen 😉

  10. rob zegt op

    Niet vreemd hoor, dat jullie het niet snappen. Het woord vreemd staat al in de kop toch? Wat ook niet vreemd is, is dat jullie er logica in willen ontdekken. Typisch mannen. Ook dat ‘brood’ in willen zien, pure projektie.Ik zag een mooie vrouw, en er ontstond een gesprek, of iets wat daarop leek.En dat doorpakken, dat laat ik liever aan Trump over.De gulzigheid die je er in kan lezen is puur fysiek. Ik voel geen enkele behoefte, wiedanook op deze basis te ‘pakken’. Zelf vond ik deze ontmoeting wezenlijk anders dan de duizenden die ik met Nederlandse vrouwen gehad heb. Om dat goed over te brengen moet je een echte schrijver zijn. Maar dan zat ik hier niet……Wel vraag ik mij stieken af, hoeveel van de stoere mannen die hier aktief zijn, er een westerse vrouw in hun huis hebben.

    • Fransamsterdam zegt op

      “Ik hoopte dat ze er weer lag. (…) Mijn ogen vraten haar bijna op.”
      En een dag later: “Ja maar de gulzigheid was puur fysiek. Dat ik met haar aan zou hebben willen pappen is pure projectie. Ik voel geen enkele behoefte.”
      Ik begin me dan toch af te vragen of de (gans normale) fysieke drang niet door angst wordt onderdrukt.

  11. maryse zegt op

    Heren, dit heet nou een surrealistisch verhaal….
    Erg leuk!

  12. Maikel zegt op

    Dank je Rob voor je mooi geschreven stukje proza, heb er van genoten.
    En Frans zijn reactie is zoals altijd ook legendarisch.


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website