Dagboek van een Thailandganger (deel 58) – De derde stoel

Halverwege de rit van Suvarnabhumi naar Pattaya stuurde Bram me een bericht: ‘Hotel geannuleerd.’ Ik dacht eerst dat er iets mis was gegaan met zijn reservering. Een minuut later schreef hij dat hij voorlopig bij May bleef slapen. Ze konden het zo goed met elkaar vinden dat hij geen reden zag om nog naar zijn hotel te gaan. ‘Nu zijn we buren,’ voegde hij eraan toe.

Toen ze aankwamen, stond ik op de gang. May liep voorop met haar autosleutels en Bram trok zijn koffer achter zich aan. Hij zag er na de lange vlucht opmerkelijk wakker uit. Ik kreeg een omhelzing, een belofte om de volgende ochtend koffie te drinken en nog geen minuut om te vragen hoe zijn reis was geweest. Daarna gingen ze de deur naast de mijne binnen.

Op mijn keukentafel lag het programma dat Bram voor zijn eerste twee weken had gemaakt. Er stonden avonden tussen waarop ik me werkelijk verheugde. Ik had zelfs vaker getraind om hem een beetje bij te kunnen houden. De eerste avond kon ik alvast van het programma schrappen.

Tegen middernacht hoorde ik ze lachen. Later kwam er muziek bij, het schuiven van iets zwaars en een reeks geluiden die door de muur opmerkelijk goed te volgen waren. Ik zette mijn ventilator harder en verhuisde uiteindelijk met een kussen naar de bank. Het hielp net genoeg om te slapen, zolang ik mezelf niet afvroeg of Bram zijn koffer al had uitgepakt.

De volgende ochtend wachtte hij op me bij een koffiezaak in Naklua. Zijn overhemd was schoon, zijn haar niet helemaal in orde. Hij bestelde een grote ijskoffie en vertelde dat hij weinig had geslapen. May had hem al tijdens de rit laten lachen, en over de nacht sprak hij met nog meer enthousiasme. Hij zei dat hij nog nooit zo’n wilde vrouw in bed had gehad.

Ik wilde daar geen bijzonderheden over horen. Bram zag mijn gezicht en grijnsde, maar hij hield niet op over haar. Ze was spontaan, kende Pattaya goed en had hem zonder omhaal een plek aangeboden om te slapen. Toen ik vroeg of hij zijn hotel misschien toch achter de hand wilde houden, herinnerde hij me eraan dat hij altijd een andere kamer kon boeken. De niet-terugbetaalde eerste nacht leek hem eerder te amuseren dan te ergeren.

Mijn waarschuwing over May kende hij al. Ik herhaalde dus niet het verhaal over haar belangstelling voor zijn geld en het bericht waarin ze mijn naam had gebruikt. Ik zei alleen dat ik het nogal snel vond om na één autorit bij haar in te trekken. Bram gaf me gelijk dat het snel was. Daarna zei hij dat hij er juist daarom zin in had.

Pas toen hij vertelde dat May graag mee wilde op onze stapavonden, voelde ik hoezeer ik op tijd met hem alleen had gerekend. Bram zag geen bezwaar. Zij wist volgens hem waar we moesten zijn en kon zelfs iets regelen voor Club Mirage. Ik zei dat ik haar liever niet bij iedere avond had. Bram wilde er niet meteen een probleem van maken en stelde voor later te kijken. We dronken onze koffie op, maar het gesprek kwam niet meer terug bij de plannen waarover we elkaar vanuit Nederland zoveel berichten hadden gestuurd.

Die middag zocht ik mijn Vlaamse vriend op. We liepen een stuk samen en gingen zitten toen hij bij een bankje kwam dat hij de laatste tijd vaker gebruikte. Hij luisterde naar mijn verhaal zonder de gebruikelijke opmerkingen over Bram en May. Alleen toen ik vertelde hoe ik de eerste nacht op mijn bank had doorgebracht, trok hij even met zijn mondhoek.

Hij vroeg welke avond ik het liefst met Bram wilde doorbrengen. Vrijdag, zei ik. Dan zouden we naar Club Mirage gaan, een plek waar Bram het al weken over had. Mijn vriend vond dat ik Bram precies dat moest vertellen. Niet opnieuw waarschuwen voor May, maar zeggen dat ik vrijdag met hem alleen op pad wilde.

‘Ge zijt kwaad op haar,’ zei hij, ‘maar hij heeft zijn hotel zelf afgebeld.’

Dat wist ik. Toch had ik Bram opgehaald willen zien worden, met hem willen eten en plannen willen wijzigen omdat we samen iets leukers bedachten. In plaats daarvan had hij vanaf de luchthaven een nieuw plan gemaakt waarin ik pas de volgende ochtend voorkwam. Mijn vriend liet me dat zeggen en vroeg daarna of ik ook boos zou zijn geweest wanneer Bram bij een oude kennis was gaan logeren. Ik antwoordde niet meteen.

Thuis belde ik Bram. Ik zei dat hij zelf moest weten hoeveel tijd hij met May doorbracht, maar dat ik niet met haar mee wilde op onze stapavonden. Als hij haar ergens bij wilde hebben, konden zij samen gaan. Vrijdag wilde ik graag met hem alleen naar Club Mirage.

Bram vond dat prima. Hij zei dat hij zijn tijd tussen ons zou verdelen en vrijdag met mij meeging, zonder May. Over de rest van de week zouden we nog praten. Ik had gekregen waar ik om vroeg, maar moest even wennen aan het idee dat onze vakantie nu in afzonderlijke avonden werd verdeeld. Bram leek dat verschil niet te voelen. Voor hem was er alleen meer te doen.

Later ging ik naar beneden om iets te eten te halen. Bij de liften kwam May me tegemoet met haar telefoon in de hand. Ze vertelde opgewekt dat ze voor vrijdag een tafel bij Club Mirage had geregeld, voor drie personen. Bram had haar eerder over die avond verteld en ze dacht dat het handig was alvast te reserveren.

Ik bleef staan. Nog geen uur geleden had Bram beloofd dat wij vrijdag samen zouden gaan. May kon dat niet weten als hij het haar niet had verteld. Ik vroeg wanneer ze de tafel had geboekt. Dat was die ochtend geweest, zei ze, ruim voordat ik Bram had gebeld. Ze keek naar mijn gezicht en voegde eraan toe dat ze de reservering kon aanpassen als hij iets anders wilde.

Daar had ik het bij moeten laten en Bram moeten bellen. In plaats daarvan zei ik dat ze zich wel erg snel in zijn vakantie had genesteld. Eerst haalde ze hem op van de luchthaven, daarna sliep hij bij haar en nu regelde ze ook onze avonden. May wees erop dat Bram haar zelf had gevraagd of ze mee wilde. Toen ik zei dat ze precies wist hoe ze hem enthousiast moest krijgen, verdween haar glimlach.

Ik bracht zijn geld ter sprake. Dat was de opmerking waar ik al sinds ons etentje mee rondliep, hoewel ik het zelf was geweest die haar erover had verteld. May herinnerde me daaraan en zei dat ik Bram niet voor haar hoefde te beschermen. Als ik een probleem had met wat hij had beloofd, moest ik met hem praten.

Ze wilde langs me heen naar de lift, maar ik bleef nog een keer vragen wat ze van Bram verwachtte. Mijn stem klonk harder dan ik bedoelde. May zette een stap achteruit en zei dat haar privéleven mij niets aanging. Als ik haar opnieuw bij de liften zou tegenhouden en zo tegen haar sprak, zou ze het melden bij de beheerder.

Ze stapte de lift in. Ik stond nog bij de knoppen toen de deuren dichtgingen. Pas buiten, bij het eetstalletje, bedacht ik dat May me een eenvoudige uitweg had gegeven: de tafel voor drie kon worden aangepast. Ik had haar niet gevraagd dat te doen. Ik had liever verteld wat ik van haar vond.

Met een zak rijst en kip liep ik terug naar mijn condo. Mijn telefoon trilde vlak voordat ik de lift bereikte. Het bericht kwam van Bram.

‘May zegt dat je haar in de gang hebt bedreigd. Wat is er gebeurd?’

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico