Het is alweer even geleden dat ik mijn vorige dagboekverhaal bij de redactie van Thailandblog inleverde. De afgelopen tijd kostte het me moeite om iets op papier te zetten dat interessant genoeg is voor de lezers. Soms gaan de weken voorbij zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurt.
Vriend Bram heeft zijn bezoek aan Thailand helaas moeten verzetten. Er waren wat privézaken tussengekomen. Jammer, want ik keek ernaar uit. Gelukkig staat er alweer een nieuwe datum gepland.
Deze week kreeg ik het nare bericht dat een vriend van mij aan kanker is overleden. Hij was al een tijd ziek. Ruim een jaar geleden kreeg hij de eerste diagnose. Eerst is er de schok, dan de hoop en uiteindelijk het verdriet. We appten en belden regelmatig, zo hield hij me op de hoogte van zijn lief en leed. Het bekende traject: chemo, chemo en nog eens chemo. Af en toe goed nieuws, meestal slecht nieuws. Mijn vriend was behoorlijk bemiddeld. Hij had vakantiehuizen in het buitenland en woonde zelf in een villawijk in Nederland. Maar geld is vrijwel waardeloos als een ernstige ziekte je treft. Dat blijkt maar weer. We hadden al afgesproken dat ik niet naar zijn uitvaart zou komen. Naar Nederland vliegen en weer terug vond hij niet nodig. Ik wilde het, hij absoluut niet, en ik moest hem zelfs beloven dat ik het niet zou doen.
Dat zijn de momenten waarop je beseft hoe ver je van een belangrijk deel van je leven af staat. Daar heb ik het soms moeilijk mee. Ik heb het heerlijk hier, maar af en toe wil je in Nederland zijn, al is het maar even. Waar ik vooral tegenop zie: opa worden terwijl ik in Thailand woon. Mijn dochter heeft sinds een tijdje een serieuze relatie en wil graag kinderen. Dat moment komt er dus een keer aan. Ik denk dat het het moeilijkste moment van mijn emigratie wordt. Je wilt je kleinkind zien, ermee spelen, zijn of haar verjaardag vieren. Ik zou dan serieus overwegen om terug te gaan. Tegelijk is dat opnieuw een grote stap, en de vraag is of ik daar gelukkig van word. Als je hart in twee landen ligt, krijg je ook hartzeer zodra je moet kiezen.
Vorige week was er veel gedoe in mijn condo. Een Duitser die samenleeft met een ladyboy, had flinke problemen. Ik zie ze af en toe op de gang of in de lift. Hij is een wat stoffige man die meestal wezenloos voor zich uit kijkt, zij een overprikkeld type dat veel aandacht vraagt. Ze kregen ruzie over geld en de Duitser belde de politie, omdat ze hem met een schaar had bedreigd. Volgens mij heeft ze ook gestoken, maar gelukkig niets ernstigs. Veel politie en ander volk in het gebouw dus. Het valt me op dat er vaak gedoe is met ladyboys, of kathoey zoals de Thai zeggen. Ondanks dit drama in het klein wonen ze nog steeds samen, want gisteren zag ik ze weer. Kennelijk accepteert hij haar gedrag. Een gevaarlijke keuze, lijkt me.
Misschien vragen sommige lezers zich af hoe het met mij in de liefde gaat. Daar kan ik kort over zijn: het staat op een laag pitje. Er is een dame die mijn aandacht trekt. Ze werkt in een restaurant waar ik regelmatig eet. Qua uiterlijk is ze gemiddeld, en toch heeft ze iets mysterieus. Een bepaalde oogopslag die me fascineert. Veel verder dan een beleefd praatje zijn we nog niet gekomen. Ik weet dus weinig van haar; misschien heeft ze al een vriend. Zover ben ik nog niet om het te vragen, en dat hoeft ook niet. Het maakt mijn bezoekjes aan het restaurant alleen maar leuker, en dat mag nog even zo blijven.
Mijn Vlaamse vriend zit een paar weken bij zijn schoonfamilie in Isaan. Er moest wat geklust worden en dat doet hij graag. Even geen avondwandelingen en geen gesprekken die altijd iets toevoegen. Dat mis ik. Maar goed, nog een kleine week, dan is hij terug.
Het is rustig in Naklua en Pattaya; zelfs de strandstoelen zijn overdag nauwelijks bezet. Ik heb te doen met de ondernemers die op dit moment weinig tot niets verdienen. Op zulke momenten besef ik dat wij westerlingen weinig te klagen hebben, met onze AOW en ons pensioen die elke maand netjes worden overgemaakt. En dat alleen omdat ons wiegje ooit in Nederland of België stond.
Eerlijk verdeeld is het niet, in deze wereld.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico