Dagboek van een Thailandganger (deel 31) – Een vrouw die uit een ander leven lijkt te komen

Nee, ik ben niet van mijn stoel gevallen. Maar het scheelde niet veel.

Voor me stond een vrouw van een adembenemende schoonheid. Zo iemand die je normaal alleen in een glossy reclamefolder of op een billboard voorbij ziet komen. Een uitstraling van klasse, elegantie en vanzelfsprekend zelfvertrouwen. Alles aan haar riep: onbereikbaar! Een vrouw uit een ander leven dan het mijne.

Er schoot een lichte paniek door me heen. Dit was een vrouw ‘out of my league‘. Zo eentje waar je van droomt, maar waarvan je tegelijk weet: dit is niet voor mij weggelegd.

“You are Nico, right?” herhaalde ze met een glimlach. Pas toen kwam ik weer een beetje bij zinnen.

“Yes, I am,” stamelde ik. Ze gaf me geen wai, maar een hand. Dat vond ik opvallend. Misschien westers opgevoed? Of gewoon gewend aan buitenlandse omgangsvormen?

“Sit down, please,” zei ik, en probeerde mijn stem weer wat stevigheid te geven. “Can I order some drink for you?”

“Yes, please. A cola light is okay for me.”

“Sorry I’m a little bit late,” voegde ze eraan toe. “There were some issues at home, and the traffic was slowly.”

“No problem at all. I enjoy being here.” And now even more, dacht ik erbij.

Langzaam zakte de eerste schrik weg en kwamen mijn hersenen op gang. Gek genoeg mengde zich een vaag gevoel van teleurstelling met de opwinding. Deze vrouw… ze is te mooi, dacht ik. Iemand als zij zal wel een lange lijst aan eisen hebben. Financiële stabiliteit, een zeker uiterlijk, status misschien. En ik? Ik ben gewoon Nico. Geen veteraan in de liefde, geen rijke farang met een kast van een huis op een heuvel.

Misschien was het een vooroordeel. Maar naïef ben ik niet meer. Ik weet inmiddels hoe de hazen lopen in Thailand. Toch besloot ik het niet mijn avond te laten verpesten. Ik zat hier nu toch, en zelfs een paar uur in gezelschap van zo’n vrouw was op zich al bijzonder.

Het gesprek kwam wat langzaam op gang. De gebruikelijke vragen: hoe lang al in Thailand, wat vind je leuk aan Naklua? Beleefd, maar niet persoonlijk.

Na een halfuurtje dacht ik: Nico, je moet iets anders proberen. Dit wordt anders zo’n beleefd avondje dat je weer snel vergeet.

Dus ik gooide het over een andere boeg.

“Mag ik je iets persoonlijks vragen?” begon ik voorzichtig. “Ben jij nu op zoek naar een relatie met een buitenlander?”

Ze glimlachte, keek even weg, en zei toen: “Ja, misschien wel. Met Thaise mannen is het tot nu toe geen succes geweest. Het wordt tijd om eens iets anders te proberen.”

“Wat zoek je dan in een man?” vroeg ik, nieuwsgierig.

“Dat hij trouw is,” zei ze zonder aarzelen. “Dat is bij Thaise mannen vaak een probleem. Tenminste, bij de mannen die ik heb gekend.”

“Niet alle buitenlandse mannen zijn trouw hoor,” zei ik, een beetje provocerend.

Ze lachte. “Nee, dat weet ik. Maar erger dan bij Thaise mannen kan het haast niet.”

Ze was duidelijk gekwetst in het verleden. Er zat verdriet in haar ogen, heel even. En ik dacht: Waarom zou je in hemelsnaam vreemdgaan als je zo’n vrouw naast je hebt?

Toen besloot ik er nog een schepje bovenop te doen.

“Zie je in mij een potentiële partner?”

Ze lachte wat verbaasd. “Jij bent wel heel direct, Nico,” zei ze. “Maar eerlijk? Ik heb goede dingen over je gehoord van mijn vriendin in Pattaya. Dus misschien wel, ja.”

“Maar denk je dat ik jou genoeg kan bieden?” vroeg ik, bijna ongemerkt mijn eigen onzekerheid op tafel leggend.

“Wat bedoel je precies?”

“Nou… je bent prachtig. Echt. Dus ik ga er automatisch van uit dat je hoge eisen hebt.”

Ze zuchtte. “Dat denken veel mannen. Maar weet je? Dat is ook juist waarom het voor vrouwen zoals ik soms lastig is. Mannen durven niet, of denken dat we allemaal diva’s zijn. En ja, natuurlijk heb ik eisen. Maar ik wil gewoon iemand die goed is voor me.”

Ze somde op: geen roker, geen overmatige drinker, verzorgd, beleefd, respectvol, goed met kinderen en dieren.

Ik vroeg zachtjes: “Heb je kinderen?” Haar gezicht betrok. “Nee, helaas niet,” stamelde ze. En keek wat verlegen naar de grond.

Ik voelde haar kwetsbaarheid; dat raakte me. Tot nu toe had ze niets gezegd wat mij kansloos maakte. Misschien zat er dus toch iets in.

“Je wilt het dus een kans geven?”

Ze knikte. “Misschien. Maar hoe lossen we dat praktisch op? Vroeg ik haar. Ik woon in Naklua, en jij in Chiang Mai.”

“Ik ben de komende twee weken druk,” zei ze, “maar daarna kan ik misschien een paar dagen naar Pattaya komen. Dan zie ik mijn vriendin ook weer eens. Wat denk je daarvan?”

“Dat lijkt me een goed idee,” zei ik oprecht opgelucht.

We wisselden telefoonnummers uit, WhatsApp en Line ID. Daarna kletsten we nog wat, dronken ons glas leeg. Ze stond op, glimlachte, en gaf me een korte, maar warme omhelzing.

“Tot ziens, Nico. I see you in Pattaya.”

Toen liep ze weg. Gracieus, lichtvoetig. Meerdere mannen draaiden zich om toen ze langs liep. En ik? Ik zat daar en vroeg me af wat er nu net precies gebeurd was.

Het voelde alsof ik per ongeluk in een hoofdstuk van iemands anders roman was beland. Maar ik schreef dit verhaal zelf. En dit hoofdstuk, hoe het ook verder gaat, was er een die ik niet snel zou vergeten.

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico