Ik had Ploy al vier berichten geschreven en weer gewist. Het laatste begon met de vraag waarom ze niets liet horen. Daarna zag ik onder mijn vorige bericht opnieuw staan dat ze het om 22.43 uur had gelezen. Een vraag naar de ontvangst was dus moeilijk vol te houden.
Mijn Vlaamse vriend had me uitgenodigd voor koffie bij Jomtien. Hij liet me vertellen hoe Ploy steeds later had gereageerd en uiteindelijk helemaal niet meer. Toen ik hem vroeg of ik haar nog eens moest schrijven, wilde hij eerst weten wat ik met een antwoord zou doen.
Ik zei dat ik haar miste. Dat wist ze al, merkte hij op. Hij vroeg wat ik haar kon bieden als ze terugschreef dat zij mij ook miste. Ik dacht aan het geldprobleem met Krit, de scheiding en alles wat ik nog niet wist, maar geen van die gedachten was een antwoord op zijn vraag.
‘Ge moet niet bij haar gaan aankloppen alleen om te kijken of ze nog opendoet,’ zei hij.
Dat vond ik streng. Pas toen ik naar huis liep, begreep ik waarom hij het zei. Ik had Ploy verteld dat ik niet op haar ging wachten. Toch keek ik iedere ochtend of zij nog op mij wachtte. Met die onzekerheid had ik haar inmiddels vaak genoeg lastiggevallen.
Thuis schreef ik haar een lang bericht. Niet het keurige betoog waarin ik nogmaals uitlegde waarom ik afstand had genomen, al had ik dat eerst geprobeerd. Ik schreef dat ik haar onder druk had gezet om haar huwelijk en het geldprobleem op te lossen, terwijl ik zelf geen besluit nam. Ik miste haar nog steeds, maar begreep dat zij daar niet steeds iets mee kon. Als ze wilde antwoorden, wilde ik graag horen hoe zij nu naar ons keek.
De volgende ochtend reageerde ze. Ik bleef met mijn koffielepel in mijn hand bij het aanrecht staan terwijl ik las.
Ploy schreef dat ze niet boos was, omdat ik had getwijfeld. Zij had zelf ook redenen gehad om voorzichtig te zijn. Wat haar pijn had gedaan, was dat iedere stap rond Krit voor mijn gevoel iets leek te moeten bewijzen. Ze wilde haar zaken regelen voor Fah en zichzelf, niet om een nieuwe kans bij mij te verdienen.
Daarna schreef ze dat ze me miste, maar voorlopig geen contact over ons wilde. Ze had rust nodig om te ontdekken wat zij wilde, zonder dat mijn volgende bericht om een antwoord vroeg. Als ze klaar was om me te spreken, zou ze zelf iets laten horen.
Ik had om duidelijkheid gevraagd en die gekregen. Toch las ik haar bericht nog twee keer, op zoek naar een zin die meer hoop gaf dan de rest. Die stond er niet. Ik antwoordde alleen dat ik haar had begrepen en liet het daarbij.
Die avond ging ik met May eten. We hadden de afspraak al gemaakt toen ik haar bij de brievenbussen tegenkwam, en ik was blij dat ik niet alleen thuis zou zitten. In het visrestaurant aan Jomtien Beach koos ze een tafel onder een ventilator die met moeite bleef draaien. May kende de serveerster, vroeg welke vis die middag was gebracht en bestelde vervolgens minder dan ik van plan was geweest. Volgens haar kreeg je aan zee vanzelf te veel eten als niemand je tegenhield.
Het was gezellig, tot we over Bram begonnen. May wist al dat hij volgende week kwam en vrijgezel was. Ik vertelde dat hij drieënhalve week bleef en flink wilde uitgaan. Over de rekening van een van zijn geplande avonden maakte ik een grap: Bram was vermogend genoeg om er niet van te schrikken, ik misschien niet.
May legde haar lepel neer. Ze vroeg wat voor bedrijf hij had gehad en of hij vaak in Pattaya kwam. Daarna vroeg ze of ik een foto van hem had. Ik liet er een zien op mijn openbare Facebookpagina, van ons tweeën voor een café in Breda. Bram stond erop vermeld. May keek even, glimlachte en gaf me mijn telefoon terug.
Even later vertelde ze over een restaurant met livemuziek waar Bram volgens haar plezier zou hebben. Ze kon voor donderdag een tafel regelen, als hij wilde. Ik zei dat ik het hem eerst zou vragen. May vond dat vanzelfsprekend en begon over de vis, die intussen koud werd. Bij het afrekenen betaalde ze haar helft.
Ik ging naar huis met een prettig gevoel over de avond en een minder prettig gevoel over dat ene moment aan tafel. May had al bij onze koffieafspraak belangstelling voor Bram getoond. Nu ik over zijn geld had verteld, had ze er een datum bij gezocht. Ik kon haar niets verwijten over het noemen van zijn vermogen; dat had ik zelf gedaan.
De volgende ochtend stuurde Bram zijn programma. Hij bleef drieënhalve week, maar de eerste twee weken waren al bijna helemaal gevuld. Club Mirage stond ertussen, naast etentjes, een dag Bangkok en avonden waarvoor hij alleen namen had genoteerd die mij niets zeiden. Mijn naam stond achter meer afspraken dan goed was voor mijn conditie. Bram noemde de derde week zijn rustperiode. Ook daarin stonden al drie avonden gemarkeerd.
Ik ging die middag naar de sportschool en twee dagen later opnieuw. Na een half uur stevig wandelen op de loopband kon ik nog normaal praten, wat ik als vooruitgang beschouwde. De trap naar mijn condo bewees daarna dat ik mijn vooruitgang bescheiden moest houden.
Bij mijn derde bezoek vroeg de jongen achter de balie waarvoor ik trainde. Ik vertelde dat een vriend uit Nederland op bezoek kwam. Hij keek naar mijn sportschoenen en wenste me succes met een ernst die ik niet geruststellend vond.
In de kleedkamer zag ik op mijn telefoon een bericht van May. Ze had bij het restaurant geïnformeerd en kon donderdag nog een tafel krijgen. Of Bram mee wilde? Ik typte dat ik hem nog niet had gesproken, maar voordat ik het verstuurde, verscheen er een bericht van Bram.
‘Is May jouw buurvrouw? Ze heeft me gisteren geschreven.’
Ik ging op het bankje zitten. May had Bram gevonden via de foto die ik haar had laten zien. Dat kon ik haar moeilijk kwalijk nemen; zijn naam stond erbij. Maar Bram schreef erachteraan dat zij voor donderdag een tafel had geregeld. Ze had gezegd dat ik graag wilde dat ze elkaar ontmoetten.
Ik had gezegd dat ik het hem zou vragen. May had het antwoord alvast voor me ingevuld.
Bram stuurde nog een bericht. Hij vond een etentje met haar prima, maar begreep uit mijn stilte dat er iets was. Hij wilde weten hoe goed ik May eigenlijk kende.
Voor ik antwoordde, keek ik naar haar vraag op mijn scherm. ‘Of Bram mee wilde?’ stond er nog altijd, alsof ze hem niet allang zelf had gevraagd.
Wordt vervolgd.
Ingezonden door Nico