Dagboek van een Thailandganger (deel 21) – Eerste stappen op onbekend terrein…

In mijn vorige dagboekaflevering schreef ik al voorzichtig iets over mijn eerste schreden op het datingpad. Een nieuw terrein voor mij, na een lange relatiebreuk, in een land waar de codes, verwachtingen en sociale conventies toch behoorlijk anders zijn dan in Nederland. En hoewel ik mezelf niet bepaald als rokkenjager zie, moet ik toegeven dat ik wel nieuwsgierig was. Niet eens zozeer uit eenzaamheid, maar meer uit het verlangen naar een vorm van verbinding. Iemand om naast te zitten aan tafel, een gesprek te delen, een lach. Gewoon weer wat warmte voelen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Dus heb ik het erop gewaagd. Met wat hulp van mijn Vlaamse vriend, heb ik een profiel aangemaakt op een datingsite die hier populair is. Dat eerste uur scrollen voelde een beetje ongemakkelijk, bijna alsof ik in een etalage liep te gluren waar ik eigenlijk niets te zoeken had. Toch was het ook intrigerend. De meeste Thaise vrouwen presenteren zich keurig: foto bij een tempel, op het strand, met eten (natuurlijk) of een dier. Soms een beetje stijfjes, soms ontwapenend oprecht. Wat ze gemeen hebben: hun teksten. “No games, please”, “Not here for fun”, “Looking for true love”. Ze zoeken iets echts. Althans, dat zeggen ze. En ik besloot het op hun woord te geloven.

Wat mij ook opviel, was hoe vaak vrouwen expliciet vermeldden dat ze geen ladyboy zijn. “100% lady” staat er dan, of “Don’t ask if I’m a ladyboy”. Kennelijk krijgen ze daar vaak vragen over. Het zegt veel over hoe geseksualiseerd en bevooroordeeld het beeld is dat sommige mannen hebben van Thaise vrouwen. En dat is jammer, want het maakt het moeilijker om als serieuze man ook serieus genomen te worden.

Maar goed, ik swipe en selecteer. Niet op cupmaat of uiterlijk vertoon, maar op iets wat me aanspreekt. Een blik, een stukje tekst, een gevoel dat je ervan krijgt. En ik geef toe: ik heb een zwak voor vrouwen met een zachte glimlach en een beetje diepgang in hun ogen. Ik houd niet van opdringerigheid, noch van gespeelde onschuld.

Na wat ge-chat heb ik uiteindelijk met vier vrouwen echt contact gehad, waarvan ik er drie heb ontmoet. De eerste ontmoeting was… hoe zal ik het zeggen… verhelderend. De dame in kwestie zag er op haar profielfoto’s netjes uit, maar in het echt was het een ander verhaal. Ze kwam opdagen in een jurk waar weinig aan de verbeelding werd overgelaten en de gesprekken gingen al snel richting dubbele bodems. Tijdens het eten werd me duidelijk dat ze zich professioneel in het nachtleven bewoog. Ze sprak het typische bargirls-Engels: veel complimentjes, weinig inhoud. En toen ze zonder omweg voorstelde om ‘samen naar mijn condo te gaan’, wist ik dat dit niet mijn ‘cup of tea’ was. Ik heb haar vriendelijk bedankt en een taxi voor haar besteld.

De tweede ontmoeting had wat meer potentie, althans op papier. Een beeldschone dame, dat zeker. Maar het gesprek kwam niet op gang. Ze gaf korte antwoorden, keek voortdurend op haar telefoon en ik kreeg het gevoel dat ze eigenlijk liever ergens anders was. Misschien was ze verlegen, misschien was het gewoon geen klik. Hoe dan ook: ook dat hoofdstuk eindigde na één avond.

De derde dame maakte een betere indruk. Ze was lerares op een basisschool, zag er verzorgd uit, sprak goed Engels en was oprecht geïnteresseerd. Maar al snel merkte ik dat haar vragen vooral draaiden om mijn financiële situatie. “Heb je een auto?”, “Is je condo gehuurd of van jou?”, “Wat deed je vroeger voor werk?”, “Heb je een goed pensioen?” Het leek wel een intakegesprek van de Belastingdienst. En hoewel ik heus snap dat financiële zekerheid een rol speelt, voelde het alsof er vooral gekeken werd naar wat ik kon bieden en niet wie ik was. Dat schuurt.

En dan, onverwacht, gebeurde er iets heel anders. In de kleine sportschool in mijn buurt, die overigens half in elkaar stort en waarvan de helft van de apparaten het niet doet, zag ik al een paar keer een dame die me opviel. Geen overdreven sexy outfit, geen push-up, geen flirts. Gewoon een vriendelijke glimlach, een open blik. We wisselden wat blikken uit, een knikje hier, een glimlach daar. Het duurde even, maar op een gegeven moment raakten we aan de praat. Gewoon, bij het vullen van een bidon. Ze bleek aardig, zacht van toon en oprecht geïnteresseerd. We spraken af voor een kop koffie.

Dat werd een gezellig uurtje in een rustig koffietentje vlakbij. Geen vuurwerk, maar een ontspannen gesprek. Later hebben we ook samen gegeten bij een klein restaurantje in de wijk. Ze vertelde over haar werk bij een administratiebureau, haar ouders die op het platteland wonen en haar liefde voor koken. Ze vroeg me niets over mijn geld, maar wel naar mijn leven, mijn dochter, wat ik hier in Thailand zocht. En dat voelde goed. Ze had geen haast. En ik voelde voor het eerst in lange tijd weer iets wat leek op rust in mijn lijf.

Of het iets wordt? Dat weet ik niet. We hebben nog niets afgesproken en ik weet ook niet of zij iets zoekt. Misschien wil ze gewoon een vriendschap. Maar dat is ook goed. Soms is het niet het grote gebaar dat je nodig hebt, maar een klein gebaar op het juiste moment.

Wordt vervolgd, want er is veel te vertellen. Maar ik wil ook ruimte laten voor wat nog niet gezegd hoeft te worden.

Wordt vervolgd…

Ingezonden door Nico