‘De boog kan niet altijd ontspannen zijn’ (deel 2)

Door John Wittenberg
Geplaatst in Leven in Thailand, Reisverhalen
Tags:
15 augustus 2019

John Wittenberg geeft een aantal persoonlijke bespiegelingen van zijn reis door Thailand die eerder verschenen zijn in de verhalenbundel ‘De boog kan niet altijd ontspannen zijn’ (2007). Wat voor John begon als een vlucht, weg van pijn en verdriet is gegroeid tot een zoektocht naar zingeving. Het Boeddhisme bleek hierbij een begaanbare weg te zijn. Op Thailandblog verschijnen vanaf nu met enige regelmaat zijn verhalen.

Rijke schakeringen I

Ik ben nog steeds in Hua Hin. De zilte warme zee laat me niet los. Voor me liggen heel strategisch in een straal voor anker, vier kruisers van de Thaise marine om de koning te beschermen.

De boten zijn ‘s avonds verlicht met honderden lampen, alsof er een grote orgie gaande is. De koning, woont het grootste deel van het jaar in een bescheiden huis aan een privé strand.

Ik heb een geweldig restaurant ontdekt waar ik twee keer per dag eet. Op een hoek van een straat, aan twee kanten geen muren en twintig tafeltjes. En op straat drie keukenkraampjes op wielen. Binnen een buffet waar de drank wordt geserveerd en daarachter een rafelig gordijntje waar de vuile vaat achter verdwijnt. Ik wijs een vis aan of wat anders en zoek een strategisch plekje op. Het is een komen en gaan van prachtige mensen die hooguit een half uur gebruiken voor de maaltijd.

Zeven man personeel die uiterst efficiënt de boel runnen. Ik denk aan tante Han die, net als ik nu, ook zo lang een kostbaar terrastafeltje in beslag nam. Een kelner heeft mijn speciale aandacht; een wat morsige man, eind vijftig schat ik, met in verhouding te grote voeten die zich gedwee laten gehoorzamen. Hij heeft een doorwrocht, berustend gelaat met een stille droefenis bedekt. Hij draagt dagenlang hetzelfde schort, als een tweede huid, dat hij waarschijnlijk ook als pyjama gebruikt. Al meer dan dertig jaar in een steeds dieper wordende trance werkt hij als ober.

Heeft hij een gezin? Hoe is hij thuis? Wat zijn zijn hobby’s? Hij is niet meer jong en kwiek, maar sjokt langzaam voort en ziet wel alles in het restaurant, zonder zijn gezicht te bewegen. Zo’n kelner kom je overal ter wereld tegen, van Parijs tot Bangkok. Dit restaurant is een pracht decor. Het is alsof ik midden in een toneelstuk zit. Uren kan ik ernaar kijken. 

Rijke schakeringen II

De volgende dag heb ik ineens behoefte aan een tuin met groen. Ik heb de hele middag een zalige afternoon tea gebruikt in het Sofitel hotel, Engelse kranten gelezen en de hele middag gesnoept: scones, taartjes, cakes, sandwiches, wafels, slagroom, veel fruit en drie potten thee, nu met échte melk. Met uitzicht op een prachtige oude tuin met gesnoeide bomen in de vorm van levensgrote olifanten en opvliegende vogels. Ik waan me hier echt een koloniaal.

Ik weet zeker dat als ik voor de oorlog had geleefd, dit mijn bedroevend lot was geweest. ‘s Avonds een schattige dochter ontmoet van de legercommandant van de koninklijke wacht, waarschijnlijk een zeer respectabele functie hier. Ik heb de indruk dat het leger hier in de watten wordt gelegd in de hoop dat ze in de kazernes blijven, de Thaise bevolking heeft slechte ervaring met deze jongens. Haar vader verdient driemaal meer dan een arts, woont gratis in een villa met bediening en zo. Ze wilde me voorstellen aan die ouwe, maar dat schept mij teveel verplichtingen. Misschien een volgende keer wanneer ik in Hua Hin ben.

Terug in Bangkok nu. Het Asia hotel is vol, dus maar een ander hotel genomen. Tot mijn stomme verbazing staat er een levensgroot madonnabeeld in de lounge, waarschijnlijk het enige hotel in Bangkok met een zich duidelijk positionerende rooms-katholieke eigenaar. Ik denk nog even aan mijn Roomse vriendjes; ze zullen het prachtig vinden. Zou dit beeld een vingerwijzing Gods zijn? “John, dwaal niet teveel! Vergeet je wortels niet!”, hoor ik geniepig fluisteren. Wel, van de hele santenkraam is de madonna me nog het meest dierbaar. Ik ben vertederd, maar tegelijkertijd ook weer droevig omdat het me ook aan mijn Maria moet denken. Ik droom nog zoveel over haar, de pijn in het hart is er nog steeds, al merk ik dat de tijd steeds vriendelijker voor me is. 17 De boog kan niet altijd ontspannen zijn, door John Wittenberg

Rijke schakeringen III

Vanavond naar de tempel gegaan. Een meer dan levensgrote gouden Boeddha voor me. Ik kniel respectvol en buig drie keer met mijn handen vlak tegen elkaar en met mijn vingertoppen tegen mijn voorhoofd. Ik ga op het vuurrode tapijt zitten en zorg ervoor dat mijn voetzolen niet naar Boeddha gericht zijn (de schoenen gaan altijd uit). Daarna bekijk ik het beeld, de bloemen en andere versieringen erom heen en het prachtige plafond.

Nu sluit ik de ogen om te bidden. Ik vraag gezondheid voor mijn moeder, zusje en nichtje en voor ieder ander die ik liefheb. Voor mezelf durf ik het niet te vragen. En toch is Boeddha geen god, maar aan wie vraag ik het? Wie is Boeddha dan? Verward ben ik hierover, maar ik weet tegelijkertijd dat de oplossing in mijzelf te vinden moet zijn.

Het boeddhisme is een discipline, geen godsdienst. Het beperkt zich door slechts een weg aan te geven. De antwoorden op mijn vragen liggen in mezelf: Op mij komt het aan!

Wordt vervolgd…


» Laat een reactie achter


No votes yet.
Please wait...

14 reacties op “‘De boog kan niet altijd ontspannen zijn’ (deel 2)”

  1. Soi zegt op

    Quote: “….vraag gezondheid voor ieder ander die ik liefheb.” Da’s mooi, maar al die anderen dan?

    • john zegt op

      in de beperking tekent de meester. maar natuurlijk gun ik iedereen een goede gezondheid.

      • Alex Ouddiep zegt op

        Het Duitse gezegde is:
        In der Beschränkung zeigt sich der Meister.
        Zeigen=tonen; tekenen=zeichnen.
        Entschuldigung.

        • John zegt op

          Beste Alex,

          Dank voor de correctie. Hoe zou je het dan vertalen? In de beperking toont zich de meester?
          Klinkt niet zo mooi als in het Duits 🙂

          • Alex Ouddiep zegt op

            Letterlijk, zou kunnen.
            Je eerst afvragen wat de strekking van het gezegde is die je wilt overbrengen en dan er een uitdrukking bij vormen die de lezer begrijpt.

          • Pieter zegt op

            “In de beperking openbaart zich pas de meester”

            • John zegt op

              Dank je wel Pieter. Een fraaie vertaling.

  2. bert vos zegt op

    Waar is dat restaurant in Hua-Hin, John? Kan ik er ook eens gaan kijken.

    • john zegt op

      toen ik laatst het restaurant wilde bezoeken , kon ik het niet meer terug vinden. het spijt me bert.

  3. Hans Struijlaart zegt op

    Dag John,

    Ik heb met plezier jouw 2 stukjes gelezen.
    Je hebt een leuke manier van schrijven.
    Ben benieuwd naar je volgende verhaal.
    Heb zelf ook plannen om een keer een boekje te schrijven over Thailand.
    Ben zelf geen praktiserend boeddhist, maar het is wel de levensfilosofie die mij het meest aanspreekt.
    De meeste godsdiensten hebben het doel om jou als uniek persoon die je bent in te lijven in hun dogmatische manier van leven. In plaats dat je dichter bij God komt dwaal je er eigenlijk meer van af.
    Het boeddhisme is anders op dat punt omdat jijzelf centraal staat in je streven naar innerlijke rust. De enige weg is de innerlijke weg die jij zelf moet bewandelen, want God is altijd aanwezig in jezelf en heeft je nooit verlaten en zal hij/zij/het ook nooit doen, sterker nog hij kan dat niet, omdat hij een onderdeel is van jouw wezen. Je hoeft hem alleen maar terug te vinden diep in je zelf. Hoe je dat doet zal God worst wezen, er zijn vele wegen.
    Iemand stelde mij ooit een keer een vraag waarom ik zo graag naar Thailand ga. Mijn antwoord was: In Thailand voel ik me dichter bij mezelf of God staan> Ja maar God is toch overal, waarom zoek je hem dan niet in Nederland. Dat klopt, maar God verandert ook niet als ik naar Thailand ga, maar ik wel.
    Hans

    • john zegt op

      Beste Hans, met alle respect; ik geloof niet in God. Neemt niet weg dat ik kan begrijpen dat God voor jou heel betekenisvol kan zijn.Geweldig dat je het godsbeginsel kan paren aan het boeddhisme. Ik kan het niet.

      • John Colson zegt op

        Beste John, Als atheist is het Boeddhisme niet minder verwerpelijk dan elk ander geloof. Begrijp daarom van jouw, overigens keurig geschreven verhaal, geen snars. Of je nu voor een Mariabeeldje of welk ander christelijk beeld of voor een Boeddhabeeld mijmert maakt geen enkel verschil. Offeren voor Boeddha of voor welke ander willekeurig kerkgenootschap, verklaar mij dat verschil maar eens. Geld en echt heel veel geld is in beide gevallen ermee gemoeid. Bangmakerij en geloof is aan elkaar gekoppeld. Ongetwijfeld worden we het nooit met elkaar eens en dat mag van mij. Maar ik schaar het Boeddhisme onder geloof, want om eerlijk en met open mind door het leven te stappen heb je niemand nodig, geen God noch Boeddha.

        • harry zegt op

          Beste John ,volledig met je stelling eens.Ik blijf het zeggen , er is geen groter vergif dan religie of noem het godsdienst of geloof.

  4. Paul zegt op

    Man, man… kan jij ‘gezellig’ schrijven… Blijven doen zou ik zeggen!


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website