Heimwee doet mijn hart verlangen….

Door Lung Jan
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: , ,
8 februari 2021

Dendermonde

Daar zit je dan… Gestrand in Dendermonde… In december 2019 keerde ik terug naar Vlaanderen om er op verzoek van en voor een in de tijd beperkte termijn, mijn in de jaren opgebouwde beroepsexpertise ter beschikking te stellen van mijn oude werkgever.

Altijd leuk wanneer men je toch nog nodig blijkt te hebben en met het vooruitzicht dat ik diverse keren naar huis, naar Isaan kon terugkeren om vrouwlief en trouwe viervoeter Sam te bezoeken, leek er geen vuiltje aan de lucht. Mijn dierbare eega zou trouwens zélf begin april overkomen voor het aangekondigde huwelijk van dochter Kaew, maar toen brak de corona-crisis uit, werd het huwelijk op de lange baan geschoven en zaten wij in lockdown. Vrouwlief en Sam in Satuek en uw dienaar in Dendermonde….

Gelukkig kan ik vanuit mijn zolderraam genieten van één van de mooiste uitzichten in dit ietwat slaperige Oost-Vlaamse stadje. Ik verblijf op een boogscheut van de historische Grote Markt en heb een fantastisch uitzicht op het imposante gerechtsgebouw en de Oude Dender die voor mijn deur stroomt. Het water van deze, sinds de middeleeuwen gekanaliseerde rivierarm, vertoont een quasi onbeperkt palet aan groentinten, die mij telkens weer doen denken aan de kleurschakeringen van de Mun, thuis in onze achtertuin in Satuek. Een spektakel waar ik nooit op uitgekeken raakte. Het enige verschil is dat je hier geen wadende of zichzelf natsproeiende olifanten zal aantreffen en in de uiterwaarden, achter de dijk zijn de wellustig in de modder wentelende waterbuffels vervangen door donzige schapen.

Alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat het water van de Oude Dender vandaag eerder donker feldgrau, om niet te zeggen bijna zwart lijkt. Een effect dat nog wordt versterkt door de kaaimuren en bomen die met een flinke laag hagelwitte sneeuw zijn bedekt. Terwijl ik deze regels schrijf wordt het diepe zwart van de waterpartij plots gebroken door lange, zilvergrijze strepen die getrokken worden door een handvol opwiekende aalschovers die laag over het water richting de Schelde vliegen. En deze vlucht doet me weer aan thuis, aan de Mun denken.

Het imposante gerechtsgebouw en de Oude Dender

In deze periode van het jaar, eind januari begin februari zit de Mun achter ons huis tjokvol met ooievaars. Waarom ze uitgerekend in deze tijd van het jaar ons met een bezoek vereren is mij een raadsel. Maar ze zijn er wel elk jaar, stipt rond deze tijd, als het ware op de afspraak. Misschien heeft het met migratiepatronen te maken. Ik weet het niet want ik ben geen ornitholoog. Wat ik wél weet is dat er van dat beeld van die massa, geduldig in het water op een hapklaar visje wachtende vogels, een sereniteit uitgaat die mij een gevoel van rust en ontspanning geeft. Ontspanning, die ik met onze verhuis naar Isaan ook doelbewust heb opgezocht. Zelfs onze herder Sam die er over het algemeen een sardonisch genoegen in schept om met een rotvaart de waterwering af te stuiven en een zandbank vol van zijn gevederde vrienden op te rennen wordt er vaak stil van…

Ik mis de jungle die echt voor onze deur, waar het smalle betonbaantje én dus de beschaving stopt, begint. Ik mis het eindeloze turen, samen met de verduldige en zachtjes voor zich uithijgende Sam op de betonnen trappen van de waterkering, over het glooiende landschap aan de overzijde van de Mun. Een bekoorlijk panorama, zelfs wanneer in de Moessontijd de dreigende wolkentorens zich plots razendsnel beginnen samen te pakken en de bliksemflitsen de net daarvoor nog azuurblauwe hemel splijten…

Long boat race op de Mun rivier bij Satuek (Piriya Gutsch / Shutterstock.com)

Ik mis de typische geluiden. Het getuf van het aftandse buitenbordmotortje van een langzaam voorbij tjokkende vissersloep. Vlakbij het gekrijs van een paar, elkaar luidruchtig achternazittende apen, in de verte het geloei van een paar van de graatmagere koeien en de buffels die door stokzwaaiende en druk gesticulerende hoeders op hun sputterende brommertjes begeleid worden in de richting van de schrale graasgronden bij de rivier. En tegen valavond drijft het geprevel van de monniken uit de kloosters in de omgeving over het geduldige water. Geprevel dat op zijn beurt weer aan flarden wordt gescheurd wanneer ‘s avonds na het werk, de mannen uit de buurt in hun ranke en snelle boten, elkaar luidkeels opjuttend met ritmisch geschreeuw, trainen voor de roeiwedstrijden, hét sociaal evenement van het jaar in Satuek. En wanneer ook dit is weggestorven en ’s nachts alleen nog de luide plons van een dikke beverrat die onverhoeds in de Mun duikt of een overvliegende oehoe te horen is, rest er alleen nog het cliché: oorverdovende stilte…

Nergens kan ik overtuigende nietsdoen dan daar. Nergens slaap ik beter en dieper. Zelfs wanneer Sam het nodig vindt om, gedreven door een onbedwingbaar oerinstinct, de occasionele huilbuien van de buurthonden te vervoegen met zijn donkere, diepe bas… Man, hoeveel zou ik ervoor over hebben om nu daar te zijn…


» Laat een reactie achter


Rating: 4.72/5. From 29 votes.
Please wait...

13 reacties op “Heimwee doet mijn hart verlangen….”

  1. Cornelis zegt op

    Geweldig beschreven, Lung Jan. Hoop dat je snel kunt terugkeren!

  2. Kris zegt op

    Beste Jan,

    Wat een mooi maar ook intriest verhaal!
    De heimwee naar uw geliefde druipt ervan af.

    Ik kan niet zeggen ‘ik begrijp wat er in je omgaat’ want ik vrees dat je het enkel KAN begrijpen als je in dezelfde situatie verkeert.

    Nu koning winter des te meer aanwezig is in het verre België hoop ik van harte dat je zo snel mogelijk kunt terug komen naar het warme Thailand. Jouw verhaal is het mooiste bewijs dat toch heel wat gelijkgezinden hun hart verloren hebben aan hun lieve Thaise echtgenote en niet meer zonder zou kunnen.

    Wees gerust Jan, je thuiskomst in de Isaan zal, na het eindeloze wachten, des ter hartelijker zijn. Hou vol!!!

  3. Freek Vermolen zegt op

    Mooi verhaal, maar waarom kom je dan niet, of heeft dat te maken met de baan die je aangeboden was?

  4. carlo zegt op

    Dit is een prachtig geschreven verhaal, gevoel ten top. Een verhaal over het koude België en het warme Thailand… Ik verkies zeker het warme.

  5. Jan van Hese zegt op

    Heel herkenbaar

  6. Jan VC zegt op

    Wat leuk je verhaal te lezen!
    Hopelijk behoor je snel tot de groep gevaccineerden en kan je zonder veel moeilijkheden terug naar je geliefde plaatsje in Thailand.
    Hou je sterk en gezond intussen!

  7. Peter Sonneveld zegt op

    Mooi geschreven Lung Jan en zo herkenbaar.

  8. Tino Kuis zegt op

    Ik kijk over mijn laptop naar de tuin die bedekt is met een dikke laag stuifsneeuw. Op de tuintafel legde ik wat zaden en de vogeltjes vliegen af en aan. Aan de andere kant van de weg zie ik drie ruiters op paarden heen en weer rijden. Mijn vier kippen schuilen in hun hok. Toch nog twee eieren vanmorgen. Ik maakte mijn dagelijkse wandeling van een uur, baggerend in de sneeuw. Sporen van reeën. Mijn drie kleinkinderen doen iets met een slee want de school is nog gesloten. Buiten is het min vier graden met een flinke wind.

    Gisteren skypte ik met mijn zoon in Chiang Mai. Hij zag er blij en gelukkig uit. Hij zag mijn foto’s. ‘Ik mis de sneeuw’, schreef hij.

    • Rob V. zegt op

      Jij als bejaarde kan lekker binnen blijven als dat je uit komt. Je woont ook mooi landelijk dus dat roept om een heerlijke wandeltocht. In de randstad is het wat minder fraai. Ik zag sneeuw en mocht daar doorheen op weg naar werk. Wel mooi zo grachten en oude huizen in de sneeuw maar van A naar B is lastig. Ben 2,5 keer langer onderweg daar nog lang niet overal de boel sneeuw of ijs vrij was.

      Zullen jij en ik even een maandje ruilen met je zoon te Chiang Mai. Ik teken daar voor beste Tino. 🙂

  9. PEER zegt op

    Lung Jan,
    Fantastisch geschreven zeg.
    Ik voel wat je bedoelt.
    Maarrrr wat let je??
    Ik had ‘tzelfde en heb op tijd m’n hielen gelicht in Brabant.
    Die 2 wkn quarantaine zijn me voorbij gevlógen.
    Welcome back in Isarn.

  10. Wil van Rooijen zegt op

    Heerlijk geschreven,
    zalig gelezen…

  11. fred zegt op

    Ik heb dat ook beleefd gedurende 7 maanden. Door omstandigheden ook daar gestrand want ja niemand kon verleden jaar in Maart voorspellen dat dat gedoe al meer dan een jaar zou duren.

    Toen het mogelijk werd om op basis van huwelijk weer te keren heb ik de koe bij de horens gevat en ben aan de papiermolen begonnen. Die quarantaine moest ik er bijnemen maar vond ik uiteindelijk best meevallen wat lectuur een laptop en het is zo voorbij. Ik herinner me wel de stress vooraf…..nieuw visum aanvragen….documenten scannen naar mijn vrouw…ambassade bezoek x 2…aanvraag COE testen PCR. Maar ben nu supergelukkig dat ik het heb gedaan. Die quarantaine kostte me dan wel 1200 euro maar anderzijds spendeer je ook gedurende 2 weken geen enkele Baht. Uiteindelijk heb ik ook gans mijn leven gewerkt en het is voor zulke (onverwachte) uitgaven dat een mens toch een spaarpotje heeft aangelegd.

    Als ik nu die barkoude ellende hoor en lees over dat land waar ze dat virus maar niet onder controle krijgen dan voel ik me hier de koning te rijk….lekker weer…..relax….geen toeristen….weinig of geen corona toestanden….Ook ik slaap hier 10 X beter als in België waar ik meer en meer wordt geplaagd door existentiële angsten…..Ben dus ook van plan om me hier binnen korte tijd definitief te vestigen. Buiten een een paar goede boezem vrienden mis ik niks in België. Heb geen kinderen en omzeggens geen familie meer.
    De samenleving wordt er steeds harder en ruwer en de dienstverlening gaat er met rasse schreden op achterruit. Ik hou ook een pak meer van die Boeddhistische manier van leven en denken alsook die rustige mentaliteit van laat anderen met rust. Ook het simpele eenvoudige bestaan in de Isaan trekt me. Een mens heeft hier nog geen brievenbus…..noch een huisbel. Je hond kan nog alleen een wandeling gaan maken.
    Een lichaam dient hier om van te genieten en niet om af te beulen. Mea Culpa kent men hier niet…Men probeert je ook het leven zo makkelijk mogelijk te maken. Maak iets niet nutteloos ingewikkeld als het ook makkelijk gaat. En dan heb je nog de levenskost .Hier heb je toch (nog) een pak meer voor je geld.
    Wie zich hier eenmaal heeft genesteld is volgens mij te verknocht om zich weer te kunnen aanpassen aan de westerse rat race en mentaliteit in het algemeen. Ik zou me ook niet meer goed voelen bij een westerse vrouw….Ze laten me gewoon koud.
    Mocht men me morgen verplichten van weer voor altijd naar België te gaan wonen zak ik binnen de 2 maanden weg in een diepe depressie .Als somberman is Thailand voor mij een openbaring gebleken.
    Ieder jaar paar weken daar eens gaan hallo zeggen tegen wat vrienden lijkt me meer dan voldoende. Maar dan wel alleen in de zomer.

  12. Joop Don zegt op

    Ja echt he , je bent niet de enige . Ik en meerdere met ons hebben deze mijmeringen . Succes , hou je goed en blijf gezond ,

    Gr Joop


Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website