Een farang in Isaan (6)

Door De Inquisiteur
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
19 juli 2019

De Inquisiteur beseft het allang: je mag hier decennialang wonen – een Isaaner zijn doen en laten, en vooral zijn of haar denken, zal altijd blijven verbazen. Mogelijk is verbazen een slecht woord, het is eigenlijk meer wat ergeren. Gelukkig passen het lief en De Inquisiteur zich aan elkaar aan met respect voor ieders opinie.

Toch komen af en toe wederzijdse kleine ergernissen boven die De Inquisiteur laten nadenken. Voorheen, als er weer eens wat voorviel of wanneer bepaalde gewoontes hem uiteindelijk toch begonnen te storen, was dat vooral omdat hij alles vanuit zijn standpunt bekeek. Hoe hij was opgevoed, hoe hij het geleerd had, hoe hij zaken ervaren heeft.

Nu doet hij dat anders: De Inquisiteur gaat nadenken vanuit het standpunt van liefje-lief.

Want lange tijd bleef er wrevel over de nonchalance van het lief en haar dochter in en rond de woning – waarin ze niet alleen zijn, dat zie je in alle huishoudens hier. En ja, De Inquisiteur valt daar over: nooit wat op zijn plaats leggen, nogal summier reinigen, zaken half afgewerkt laten liggen, … . Geen Isaaner die daar wakker van ligt, De Inquisiteur wel. Doch wanneer je dit eens vanuit hun standpunt bekijkt ga je dat beter snappen.

Liefje-lief is negenendertig jaar geleden hier geboren, diep in Isaan niet zo heel ver van de Laotiaanse grens. De zeldzame foto’s die er van zijn getuigen van een zeer sobere samenleving. Mens en natuur leefden als in symbiose doch de natuur was de baas. Zij maakte rond haar tiende drie jaren van hongersnood mee, iets dat haar voor het leven tekende alhoewel ze er niet al te veel wil over praten. Ze maakte mee hoe het gezin op zoek moest naar werk elders in Thailand, eerst met vader en moeder mee, nadien enkel met haar vader want moeder bleef thuis om velden en beesten te verzorgen. En later, na het wegvallen van de vader, moest zij alleen voor extra inkomsten gaan zorgen in de bouw, in de fabrieken rond Bangkok en Sattahip. Ook hier praat ze niet zo graag over, de eenzaamheid en de heimwee is ze nog steeds niet vergeten.

Destijds woonden ze in een houten huis op palen. In de loop van de jaren wat scheefgetrokken en verzakt zodat het leek of het leefde vanwege de krakende geluiden. Een vloer van goedkoop hout op de bovenverdieping. De kieren groot genoeg zodat het vuil dat je wegborstelde er gewoon doorheen viel. De kromme houten luiken bleven meestal dicht vanwege de insecten en insluipende reptielen, voor dezelfde reden legden ze het bed of wat er moest voor doorgaan ook niet vaak open. Het was niet te vermijden dat er af en toe een schorpioen, een giftige duizendpoot of zelfs een slang daar een schuilplaats zocht. De weinige kledij die ze hadden hing er met haken omhoog via een draad die aan het plafond was vastgemaakt, er was niets wat ook maar voor wat meubilair kon doorgaan.

Het was er meestal donker maar dat gaf de enige vorm van privacy. Die duisternis en een doek die haar ligplaats met die van haar ouders -daarna ook haar broertje- scheidde. Pas later kwam er primitieve elektriciteit, en hierboven hing een enkele gloeilamp die wat licht in de donkerte bracht. En toch, eens de zon was ondergegaan kon men weinig meer verrichten omdat de lamp slechts twintig watt sterk was om het verbruik laag te houden: geen naaiwerk verrichten, geen boek lezen, niets. Televisie, telefoontjes en andere hebbedingen waren er niet. Dus ging men slapen tot de zon weer opkwam.

Op de open benedenverdieping was er geen vloer, enkel aangestampte rode aarde. Die in het regenseizoen nat en modderig werd zodat hun voeten continu vuil waren. Tijdens het droogseizoen werd het net het tegenovergestelde: kurkdroog zodat er een stoflaag op kwam die oprakelde als je rondstapte. Ze moest leren om voorzichtig en traag te gaan. Stof dat zich verzamelde op alles wat er stond en dat was veel want er werd niets weggegooid. Hun zakken rijst stonden er, zakken mest als die er waren. Een stapel klein hout en houtskool voor het vuur dat diende om te koken. Een vuur dat men tijdens de koude periodes liet branden doch wat veel rook braakte. Bij dat vuur stond wat eigen gemaakt meubilair: een klein houten schap voor het kookgerei en kruiden, een bamboe ligtafel waar men ook op at. Een stenen pot voor kookwater dat afkomstig was van het opgevangen regenwater, er was ook een handbediende waterpomp in het dorp waar men tijdens het droge seizoen terecht kon indien eigen voorraad op. Kippen, eenden, katten en honden liepen er vrij rond, die beesten waren ofwel voedsel of hadden een taak: de katten voor muizen en kleine reptielen te vangen, de honden om te waken tegen slangen en ander groot ongedierte. Seizoensgebonden stond er vaak ook een buffel met een kalf – dat beestje moest in de gaten gehouden worden wegens te kostbaar.

Toilet en douche was een klein donker hok dat een tiental meters verder stond, meestal gemaakt van bouwpuin dat men verzamelde. Onbezette muren die groen uitsloegen, een gammel dakje met openingen voor wat licht. Geen vloer, weer die aangestampte aarde zodat men met vuile voeten buiten kwam. Een kuil in de grond waar een houten plank over lag met een gat in: het toilet. Niks aangename lichaamsverzorging want enkel een vat met koud water, een gat in de muur onderaan om het water in de tuin te laten vloeien maar waardoor allerlei ongedierte naar binnen kwam. Geen lavabo, geen spiegel.

Zeep hadden ze vaak niet, te duur, haar wassen met natuurlijke middelen die ze zelf fabriceerden want shampoo kopen was helemaal uit den boze. Tandenpoetsen met een uitgerafeld stokje bamboe, gereinigd zand als tandpasta.

Kledij hadden ze weinig en werd handmatig gewassen in een teiltje, ook vaak met gereinigd zand. Aan strijken werd niet eens gedacht.

En dan komt er een farang die wil dat er zwaar gepoetst wordt. Vlaams-proper, de vloeren met water en zeep. Alle kasten, ornamenten, kaders met foto’s, … schoon te maken. Heel af en toe kasten leeg maken en reinigen, koelkast van binnen reinigen. Een farang die zeurt wanneer er rommel ligt, over kledij niet direct in de kast gehangen wordt, zaken die makkelijkheidshalve gewoon op tafels of vloer gedeponeerd worden en er blijven staan voor een paar uren, soms wel dagen.

Een farang die zich dik maakt over het feit dat de was pas gedaan wordt wanneer het echt nodig is, dat de strijk blijft liggen. Een farang die meer dan vier jaar over dat alles bleef aandringen en voor wrevel zorgde.

Tot hij snapte dat zijn lief een totaal ander verleden heeft, anders opgevoed is. Dat zij, net als hij, haar verleden niet zomaar kan uitwissen en wijzigen. Bovendien, je moet je beiden willen aanpassen. En zo komt het dat er een gulden middenweg is gevonden ten huize Inquisiteur. In haar ‘domeinen’ zoals de buitenkeuken, haar dochter’s slaapkamer en badkamer, het pomphuis waar ze haar rijst op houtskool bereidt – laat De Inquisiteur alle commentaren achterwege.

Zijn ‘territoria’ – de binnenkeuken en de bovenverdieping poetst hij zelf zoals hij dat graag heeft. En de plaatsen waar er meer tijd samen gezeten wordt doen we samen. Afwisselend volgens de bui waarin ieder is: soms ‘Isaans-nonchalant’, soms Vlaams proper. En spullen die niet direct weggeborgen worden, ach, De Inquisiteur begint die gewoonte al over te nemen. Behalve voor zijn gereedschappen.


» Laat een reactie achter


27 reacties op “Een farang in Isaan (6)”

  1. Pim zegt op

    Prachtig stukje weer, wat is eigenlijk de betekenis van inguisiteur als ik vragen mag?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  2. Rob V. zegt op

    Beste Rudi, weer mooi geschreven. Echter ben ik van mening dat je soms de verklaring van verschillen wel erg veel zoekt in ‘cultuur’. Boj sommige zaken krijg ik zelf meer het idee dat het een persoonlijk iets is, met de oorsprong in karakter, opvoeding of beiden. Tot op zekere hoogte zal het ook een generatie dingetje zijn.

    Neem het huis aan kant houden. Mijn lief kwam ook uit de Isaan en een paar jaar geboren na jouw liefje lief (begin jaren 80, ik zelf half jaren 80). Toch stond ze er op dat spullen opgeruimd werden, als iemand binnen komt moet het er opgeruimd uit zien. Alles tenminste weggestopt achter deurtjes of in bakjes en met iets van een systeem er in.

    Als ik weekend had en zij naar werk ging hier in Nederland zei ze me: ‘Rob de badkamer moet schoongemaakt worden’, dat moest dan goed schoon gepoetst worden. Gelukkig was er geen spraken van uitbuiting, zelf poetste ze net zo goed de kamers. Ik grapte dan weleens: waarom laat je me schoonmaken? Ik heb speciaal een Thaise gekozen omdat die al het huishouden kunnen doen, koken voor de man en heel veel seks, je moet goed luisteren naar mij hoor of anders stuur ik je terug!’. Zij begon dan te lachen en zei dan ‘die mannen zijn gek’ of ‘help mij of anders hăm pokpok’.

    Nu ik alleen ben laat ik spullen veel meer slingeren die even niet nodig zijn. En van dat poetsen komt ook een stuk minder. Daarvoor heb ik toch echt de dwang..uhh.. motivatie van een lieve vrouw nodig.

    En die frustraties? Het scheelt al een boel als je je eigen mening uitlegt maar een ander niet verwijt het anders te zien. We zitten allemaal anders in elkaar, mijn manier is niet persé de juiste, en zolang het niet tegen mijn eigen principes in gaat gooi ik water bij de wijn. Beetje flexibel zijn voorkomt een hoop irritatie.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  3. Daniël M. zegt op

    Wat een verhaal zeg!

    Een reisje van horror naar primitief en terug naar werkelijkheid!

    Alles zo gedetailleerd en nauwkeurig beschreven. Geen enkel detail werd volgens mij overgeslagen. Prachtige verwoordingen en zinsbouw!

    Ik was weer even weg. En nu ben ik terug…

    Het karakter van een persoon wordt voor een groot deel bepaald door externe faktoren: de omgeving, de gebeurtenissen, de ervaringen, … Soms prettig, soms zeer droevig… Het leven kan eenvoudig zijn, maar soms ook zeer moeilijk…

    Er zijn dingen waarover men zonder problemen kan praten. Maar er zijn ook dingen waarover men liever niet praat: slechte herinneringen die men niet graag bovenhaalt, gebeurtenissen die tot verlegenheid leiden…

    Er zijn vragen die onbeantwoord zijn en dat ook zullen blijven. Hoe dan ook moeten wij dat aanvaarden. Sommige mensen zullen we nooit volledig kennen. Dan komt het erop neer om met deze mensen samen te leven in de mate dat we ze kennen. Ga nooit tot het uiterste om alle vragen te beantwoorden, want dat kan leiden tot blijvende schade…

    Zo is het leven nu eenmaal.

    Leef gelukkig (samen) en veilig!

    Vriendelijke groeten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  4. Marco zegt op

    Inderdaad herkenbaar ook voor mij het is bij ons thuis een gezellige rommel af en toe.
    De tafel staat vol met allerlei etenswaren en kookgerei ook de keuken raakt steeds voller maar ik maak me er niet dik om er zijn wel andere dingen om je over op te winden.
    Mijn vrouw is 42 en ook uit Isaan heeft dezelfde achtergrond en dingen meegemaakt.
    Het is daarom dat ik wel eens boos wordt als je leest hoe op dit blog regelmatig nogal negatief over Isaanse vrouwen wordt gesproken.
    Dit meestal door figuren die zich niet verdiepen in de achtergrond of die niks ernstigers hebben meegemaakt dan een auto die niet start.
    Zij hebben het dan over zakgeld geven aan vrouw of vriendin want ze kunnen niet met geld omgaan of ze zijn niet te vertrouwen enzv.
    Ik zou zeggen “what you give is what you get”
    Maar als het bier maar koud is en niet te duur en de dames gewillig en natuurlijk ook niet te prijzig is alles goed.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +8 (obv 8 stemmen)
  5. Tino Kuis zegt op

    Een boeiend verhaal weer, Inquisiteur. De manier waarop jullie de situatie hebben aangepakt is ook heel mooi. Het is een win-win oplossing. Polderen noemen we dat in Nederland.

    Het heeft natuurlijk allemaal weinig te maken met de Isaan op zich maar veel meer met de sociaaleconomische toestand van de bewoners, naast allerlei persoonlijke factoren. In de 30 jaar dat ik huisarts was in Nederland en er nog veel huisvisites werden gemaakt zag ik het hele spectrum van absolute chaos en vervuiling tot bijna ziekelijke netheid en orde. Ik vond het laatste eigenlijk nog erger dan het eerste….alsof er niet geleefd werd…

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
  6. TheoB zegt op

    Weer een juweeltje van De Inquisiteur! (Met hoofdletter I, ’n q en voorafgegaan door “De”.)
    Ook dit keer weer beeldend geschreven. Als je je ogen openhoud kun je dit soort “huizen” nog wel vinden, maar gelukkig steeds minder.
    Volgens mij verplichte kost voor eenieder die een vaste relatie aangaat met een Thai die opgegroeid is in armoede.
    Ik vind het logisch dat je in eerste instantie uitgaat van je eigen referentiekader, de gewoontes en manieren die je gewend bent en bij je passen.
    Ook vind ik het logisch dat je je afvraagt, en vraagt, waarom de ander dingen anders doet, of juist niet doet.

    Het lijkt mij toe dat je (meer dan) een dagtaak hebt aan het westers schoon houden van je Isaanse boedel. En ook voor mij is schoonmaken bepaald geen favoriete bezigheid.
    Wat mij opviel was dat de persoonlijke hygiëne nogal contrasteert met de hygiëne ten aanzien van de directe omgeving (keuken, badkamer).
    Wat ik me ook kan voorstellen is dat je in je privédomein je persoonlijke spullen niet direct op z’n plek teruglegt/zet. Niemand anders zal er last van hebben en – als het goed is – weet je waar je het hebt gelaten.
    Voor gemeenschappelijke spullen, dan wel in de gemeenschappelijke ruimtes kunnen medebewoners er wel last van hebben. Geen spullen kunnen terugvinden, of spullen die in de weg liggen/staan.
    Uit het verhaal wordt mij helaas niet duidelijk waarom zij zo “slordig” zijn. Misschien dat ze er vanuit gaan dat een ander alles wat in de weg ligt/staat zodanig verplaatst dat het hem/haar niet meer stoort. Dat ze nadien moeten zoeken waar het gebleven is.

    En natuurlijk is de natuur de baas. Dat de mens superieur zou zijn aan alles (zelfs zijn medemens) is een millennia oude hardnekkige misvatting.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  7. Tonny zegt op

    Zo herkenbaar . Zit er na zeven jaar ook nog steeds mee . Bedankt inquisiteur ,lees het met veel plezier .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  8. Wim zegt op

    prachtig verhaaltje weer..ik heb er weer van genoten en herken het maar al te goed!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  9. tooske zegt op

    Klopt helemaal.
    ik denk dat mijn vrouw uit hetzelfde dorp komt als je lief en in ieder geval dezelfde opvoeding heeft genoten. Er is weinig aan te doen, we moeten ons aanpassen we zijn tenslotte gast.
    Ik herinner me nog als de dag van vandaag het eerste bezoek (2000) aan haar moeder in haar houten hutje precies zoals je het beschtijft.

    P.s. Laat je vrouw overdag ook overal het licht branden en alle deuren openstaan?

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  10. Joop zegt op

    Waarde scribent van deze aardige, zeer lezenswaardige en voor mij herkenbare verhalen: houd het toch maar bij verbazen, want ergeren heeft geen enkele zin. Blijf vooral doorgaan met schrijven.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  11. Tonny zegt op

    Zo herkenbaar . Weer een mooi stukje . Bedankt inquisiteur .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  12. Patrick Becu zegt op

    Inquisiteur = Onderzoekend .

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  13. Rob Kooijmans zegt op

    Mooi verhaal, leerzaam en herkenbaar

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  14. Dick41 zegt op

    Erg herkenbaar na 10 jaar samenleven met Isaanse

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  15. Anna zegt op

    Wat geniet ik toch van de (respectvolle) manier waarop jij over je medebewoners van de Isaan schrijft. Ik kijk uit naar je stukjes, steeds weer een feest om te lezen!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  16. José zegt op

    Wat een genot weer om te lezen!
    Altijd heerlijk, je schrijfstijl, en de inkijk in het Thaise leven.
    Ik zie en leer hier nog elke dag nieuwe dingen.
    De foto’s zijn ook schitterend!
    Complimenten!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  17. fred zegt op

    De mensen uit de Isaan geboren 40/50 jaar geleden hebben min of meer hetzelfde leven gehad als mensen van bij ons geboren voor de oorlog. Armoede….simpel en sober ruraal bestaan.
    Verwarmen met kolen en hout….koken op kolen….geen stromend water….geen badkamers….geen ijskasten….geen telefoon of televisie…..eten wat de pot schafte….
    Ik pikte daar nog wat van mee destijds bij mijn grootouders op het platteland. Misschien de reden dat de ietwat oudere generatie beter kan aarden in de Isaan als de meer jonge mensen.
    Mijn schoonvader in de Isaan leeft nu een beetje zoals mijn grootvader begin jaren 60.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  18. PEER zegt op

    Beste Inquisiteur,
    DIT IS JE BESTE!!!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  19. Erwin Fleur zegt op

    Beste Inquisiteur,

    altijd weer een goed verhaal
    Ik heb het zelfde probleem met mijn vrouw nooit de deur dicht doen nooit iets opruimen
    en schoonmaken nou soms maar dan ook erg goed

    thaise vrouwen kennen geen deuren zijn ook nooit uitgevonden
    goed opgebouwd verhaal en ik heb er een goed lees genot aan gehad

    met vriendelijke groet

    erwin

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  20. Georges zegt op

    Zo herkenbaar.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  21. Sjaak S zegt op

    Nou, het verhaal was in ieder geval leuk. Mijn vrouw is ook uit deze beroemde provincie en heeft vanaf haar vroege jeugd gewerkt. Maar zij zorgt net zo goed, zo niet beter voor ons huisje als ik. Zij stofzuigt iedere dag, de was is altijd schoon en ook de badkamer krijgt regelmatig een schoonmaakbeurt. Maar ze is geen vrouw die het tot in de puntjes schoon maakt. En daar ben ik blij om, want in mijn vorige leven had ik zo’n vrouw, die ons huis tot een doods museum omtoverde.
    Smetteloos. Zelfs wanneer ik een boterham smeerde mochten er geen kruimels op het aanrecht vallen. Het bestek had op een bepaalde manier in de la te liggen en oh jee als een vork verkeerd lag.
    Nu woon ik met een lieve vrouw in een huis waar geleefd wordt. Het is soms rommelig, soms opgeruimd en ik vind het prima zo.
    Zou het niet anders willen. En de spinnenwebben daar boven in de hoek? Die zullen toch de volgende keer eens weg halen….

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  22. Jan si thep zegt op

    Mooi verhaal,
    Mijn vrouw is van dezelfde leeftijd en een vergelijkbare achtergrond.
    Ik heb het getroffen dat ze wel alles netjes wil hebben. Moppert altijd als de kjnderen weer alles overhoop hebben gehaald. Dat het regelmatig njet veder gaat dan zgn ooghoogte laat ik maar zo. De muren en kasten doe ik zelf wel. Ook de vloer van de douche een keertje extra op de knietjes vanwege het aangekoekte zeep dat overvloedig gebruikt wordt.
    Mijn irritatie zit meer bij mijn schoonzus die tegenover ons woont. Zij is een stuk jonger dan mijn vrouw en al in ‘luxe’ opgegroeid. Ze maakt zgn de binnen/terras schoon maar veegt alles domweg op de gezamelijke rujmte.
    Andere dingen als wattenstaafjes, lege chipzakjes ook over het hek.
    Het zit hem dus ook in de mens zelf. Dit geldt ook voor het opvoeden van je kinderen. Ik leer mijn dochter en de andere die komen om troep in de vuilnisbak te gooien waarna ze een dank je wel krijgen.
    Vele Thaien zijn zich hier nog steeds niet van bewust en gooien allles maar neer.
    Daarin is nog een mentaliteitsverbetering mogelijk zodat je niet het gevoel hebt om soms in een grote vuilnisbelt te wonen.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  23. anton Deurloo zegt op

    indrukwekkend mooi geschreven

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)
  24. Hans Pronk zegt op

    Beste Inquisiteur, je “bewijst” dat een redelijk leeftijdsverschil en een totaal verschillende achtergrond geen bezwaar hoeven te zijn voor een gelukkig samenzijn. Het vereist natuurlijk wel wat flexibiliteit van beide kanten en respect voor elkaar maar dat is er blijkbaar. Wat ook helpt natuurlijk is dat jullie allebei je eigen werkzaamheden hebben. Veel geluk nog verder.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  25. Winlouis zegt op

    Beste bloggers, mijn Thaise vrouw is geboren en getogen in Centraal Thailand, Nongkhae, dat is gelegen tussen Ajuthaya & Saraburi op +- 95 km van Bangkok. Wij wonen waar veel Industrie is en dus ook veel werkgelegenheid waar veel Thaise mensen komen werken uit alle streken van Thailand. Ik kan Jullie zeggen dat er GEEN verschil is tussen een vrouw uit de Isaan en mijn echtgenote, volgens mij is het een algemene karaktertrek van een Thai.! Het verhaal over de Inquisiteur zijn vrouw tijdens haar kinderjaren zijn juist hetzelfde als de jeugdjaren van mijn echtgenote, zoals ze mij ook verteld heeft, ze is nu 45 jr. Het huis van haar moeder en vader is ook zo een bouwval op palen. Sedert dat wij, 15 jr. geleden gehuwd zijn en ik toen een huis gekocht heb in zo een beschermd domein, woont haar moeder bij ons, haar vader was een jaar voordien overleden aan keelkanker. Mijn dochter, 16 jr en mijn zoon 14 jr hebben dezelfde trekken als de dochter van de Inquisiteur, alles laten rondslingeren en over de rest zal ik maar zwijgen. Er is 1 ding dat ik hen al heb kunnen afleren.! Dat ze hun schoeisel niet achterlaten pal voor de deur, de rest heb ik ook al opgegeven. Ik herken mijn karakter en opvoeding als Vlaming HEEL goed zoals de Inquisiteur.!! Ik maak er mij niet meer dik in.!!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website