Een farang in Isaan (2)

Door De Inquisiteur
Geplaatst in Leven in Thailand
Tags: ,
7 juli 2019

Het onweert dusdanig zwaar dat iedereen in huis er wakker van wordt. Hevige rukwinden maken dat de hoosbuien horizontaal tegen de gevel kletsen. Daar zijn de povere aluminium ramen van het boven terras niet tegen bestand, ondanks dat ze dicht zijn gutst het water binnen door kieren en spleten. Op de vloer staat al een laagje water, gelukkig dat de vloerpas wat lager is dan die van de slaapkamer.

Blauw-witte bliksemschichten als in een Hollywoodproductie en een gedonder van jewelste geven de tuin een geheimzinnig uitzicht. Struiken en bomen zwiepen heen en weer, er valt te vrezen dat er schade zal zijn, de plastic zonnewering van de shop hangt op apegapen.

En toch, geen gezeur maar vrolijkheid. Hier mag je zeker van zijn, dit is het sein dat de moessons arriveren voor de komende maanden. Als een volleerde landbouwer gaan De Inquisiteur zijn gedachten als eerste naar de rijstvelden: mooi zo, het rijstnodige water is er (je kan hier moeilijk broodnodig zeggen). Doch van slapen, al is het pas vier uur in de ochtend, komt niets meer. Het lief steekt een was in en snelt daarna doorheen de regen naar het pomphuis om rijst te koken op een houtskoolvuur, De Inquisiteur gaat op onderzoek waar de honden zich verschuilen. Ha! Op de meest onverwachte plaats: in hun hok. Vervolgens even toekijken hoe de watermassa uit de tuin verdwijnt, dat gaat goed, de percelen naast de woning inclusief de straat liggen zo’n veertig centimeter lager. En vandaar loopt het via natuurlijk ontstane kanaaltjes naar de velden die nog dieper liggen. Bij het ochtendgloren is het duidelijk dat de grijze wolken vandaag niet gaan verdwijnen, de buien vallen stil om een paar uur later te herbeginnen doch niet in de hevigheid van vannacht.

Op zulke dagen kan De Inquisiteur weinig doen. Een paar binnenkarweitjes, de poezen wat verwennen, koken. En het lief plagen in de shop. Zit hij ook graag op het terras beneden, droog ondanks het lijkt of hij buiten zit, en, eindelijk: fris. De zevenentwintig graden zijn een verademing na die wekenlang vochtige hitte.

Bij een volgende uitbundige plensbui zet De Inquisiteur de auto buiten op de oprit. En wast hem snel af met gratis water. Leuk, het lief moet er mee lachen zeker wanneer De Inquisiteur na afloop een bus shampoo bovenhaalt en meteen de honden wast. Een lastiger iets dan hij dacht. De drie ondeugden hebben er totaal geen zin in en negeren ieder bevel of trappen niet in de verleiding van een hapje. Bovendien, van zodra ze gewassen zijn haasten ze zich naar een modderige plek om daar wat in te gaan rollebollen.

Eigenlijk is het regenseizoen het mooiste seizoen van het jaar. Alles staat fantastisch groen en De Inquisiteur voert vervolgens nog een spontane actie uit: hij steekt van veel planten en struiken de jonge scheuten uit en zet ze in een bloempot. Vooral de nuttige soorten: mangobomen, <majom>bomen, bananenbomen, bamboestruiken. En als westerling natuurlijk ook de sierplanten. Al deze scheuten kan je dan volgend voorjaar weer in volle grond planten op de plek waar je wil. Of zoals ze vaak in het dorp doen: ruilen. De sierplanten zijn een troef van De Inquisiteur, de dorpelingen hebben die nauwelijks. Terwijl zij dan weer struiken en bomen hebben die De Inquisiteur niet kent. Zonder uitzondering eetbaar of bruikbaar voor wat dan ook. Het lief moet hem daarin adviseren. Kruiden, als ingrediënt voor het eten of als een soort medicijn is wat zij graag heeft. Komt meteen de opdracht om ook enkele kokosnoten in de grond te plaatsen achter in de tuin. Er lagen er een hoop te rotten – dacht De Inquisiteur. Doch na de regens komt er plots jong groen uit tevoorschijn. Mooi, want De Inquisiteur houdt van deze bomen, dat is echt tropisch groen vind hij.

En zo gaat zelfs een regendag snel voorbij, doch dat komt ook omdat in de late namiddag de buien weer intenser worden. Het lijkt alsof zonsondergang al is ingezet rond vijf uur. Dusdanig dat alle passage -gemotoriseerd of niet- stilvalt en er geen klanten meer aanlopen in de shop. Mooi zo, snel de auto in en twee grote <pla nin’s> gaan kopen op de avondmarkt. Twee kilogram verse vis voor honderdveertig baht. Gewoon levend uit de bak geschept en de zak in. Jawel hier in het diepe platteland is alles een beetje wreder voor je een lekkere maaltijd kan bereiden. Eens thuiskrijgen de vissen een klop op hun hoofd zodat het gespartel eigenlijk ophoudt. Vervolgens de buikwand opensnijden (huu, een van de vissen is nog niet dood blijkbaar), maag en darmen eruit. En groenten plus kruiden erin. Dan de buitenzijde stevig inwrijven met zeezout en de barbecue op. Specialiteit van het huis: gekookte aardappelen erbij en botersaus, een zurig slaatje.

Het gezin Inquisiteur geniet van deze maaltijd, de winkel is vroeg dicht gegaan, samen wat keuvelen bij lekker eten. De poezen en honden lusten de overschotten ook graag dus eveneens in hun sas. Na de maaltijd is het “modern-relaxeren”: iedereen op zijn mobieltje. Tsja, zo gaat dat tegenwoordig maar De Inquisiteur is al tevreden dat het ganse gezin samen zit, geen klanten in de buurt, geen familie, …. Mag ook wel eens.

En Isaan: rond negentien uur dertig wordt iedereen slaperig. Stiefdochterlief verdwijnt als eerste, een halfuur later gaan het lief en De Inquisiteur ook douchen. Deze keer geen vrolijk geplaag over de watertemperatuur: ook het lief wil warm water. En de airco hoeft niet aan, ook een genot: ramen open – in de hoop dat de regens niet te intens gaan worden.

De nachtelijke plattelandsgeluiden maken dat de slaap snel komt.


» Laat een reactie achter


9 reacties op “Een farang in Isaan (2)”

  1. Cornelis zegt op

    Dankje, voor wéér een mooie sfeertekening!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  2. Frans Pattaya zegt op

    Toe maar, we worden verwend!
    Twee fraaie verhalen in twee dagen tijd.
    Dank je Inquisiteur.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +14 (obv 14 stemmen)
  3. Leo Bossink zegt op

    Wat ben je toch een fantastische schrijver. Iedere keer is het weer een genot jouw artikelen te lezen. En nu worden we echt verwend, twee dagen achtereen. Geweldig, van mij mag je die frequentie van elke dag een artikel, graag aanhouden. Maar dat is natuurlijk niet te doen, dat begrijp ik.
    Maar ik ben blij dat je nu toch regelmatig een artikel plaatst. En zo tekening treffend verwoord.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +12 (obv 12 stemmen)
  4. Hans Pronk zegt op

    Ja, een pla nin is al lastig dood te maken maar als het vissen zijn van 5-6 kg wordt het echt moeilijk. Maar uiteindelijk belanden ook die op de barbecue, althans in delen.
    Op de satellietfoto’s heb ik de buien de afgelopen dagen ten noorden van ons langs zien trekken. Hier bleef het vrijwel droog.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  5. Erwin Fleur zegt op

    Beste Inquisiteur,

    Een top verhaal weer.

    Ik en mijn ega zijn zelf een keer op de motor door dit weer gereden.
    Onderweg zijn we gestopt bij een school waar de Thai in alle hoeken en gaten zaten
    waar ze niet uit wilde komen.

    Tussen de buien door zijn wij toch gegaan en gelukkig veilig aan gekomen.
    Onderweg werden we belaagt door bliksem maar wij reden natuurlijk op rubber.
    Erg gevaarlijk als je door open rijstvelden rijd.

    Leuk verhaal waar ik weer herinderingen aan kan ophalen.
    Met vriendelijke groet,

    Erwin

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  6. Daniël M. zegt op

    Eindelijk!

    Als ik de verhalen zie, dan merk ik dat ze lang zijn. Maar ik heb het te druk om lange verhalen te lezen.

    Maar vandaag eens niet. Eerst deel 1 gelezen en dan meteen deel 2.

    Echter, als ik lees krijg ik moeite om mijn ogen open te houden. Gelukkig is dat niet het geval bij het lezen van de verhalen van De Inquisiteur 🙂

    Heerlijk om te lezen. Het is alsof er een film afspeelt in mijn geheugen. Ik leek de donder en de regen die met bakken uit de lucht valt te horen.

    Jammer dat ik dat persoonlijk voorlopig nog niet ter plaatse kan meemaken. Mijn bezoek aan Thailand beperkt zich voorlopig tot de maanden rond Kerstmis.
    (Indien ik “Nieuwjaar” zou schrijven, dan kan men mij vragen “welk nieuwjaar?”)

    Ik hoop dat in de toekomst te mogen meemaken. Toch ben ik blij dat er zo een uitstekende filosofische verslaggever ter plaatse is. Het geeft mij een beetje het gevoel dat ik al ter plaatse ben…

    Doe zo voort en geniet ervan!

    Vriendelijke groeten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  7. Simon Deun zegt op

    “Een van de vissen is nog niet dood blijkbaar!”
    Gek eigenlijk, de meesten lezen hier over heen. Moet je het woord vissen door honden vervangen. Krijg je alles en iedereen over je heen. Zeker in Nederland. Welk dieren leven is niets waard en welke is wel.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
    • Hans Pronk zegt op

      Het maakt voor dieren natuurlijk wel uit of de hersenen zover ontwikkeld zijn dat ze een apart pijn- en/of angstcentrum hebben. Een vis registreert in de hersenen natuurlijk wel een prikkel bij aanraking en reageert daar duidelijk op maar het is maar de vraag of die prikkel ervaren wordt als pijn. Bij honden ligt dat natuurlijk duidelijk.
      Een vis doden voordat er in gesneden wordt is natuurlijk wel aan te bevelen, al was het maar dat het een naar gezicht is om een vis te zien spartelen als je er in snijdt. Want het gaat natuurlijk in de eerste plaats om je eigen gevoelens, zo is de mens nu eenmaal.
      Wel een beetje provocerend van de Inquisiteur.

      VA:F [1.9.22_1171]
      Waardering: +1 (obv 1 stem)
      • Gert Flik: ‘Het wetenschappelijk onderzoek heeft de laatste jaren harde bewijzen op tafel gelegd dat een vis meer is dan een kouwe onder-water-machine. Dat vissen pijnprikkels waarnemen en stress ervaren, dat staat buiten kijf, maar we komen er ook steeds meer achter wat er gebeurt in de hersenen. Een vis reageert niet alleen reflexmatig, maar past ook zijn gedrag aan. Hij is zich bewust van zijn omgeving; hij kan lijden. Dus moet je die dieren ook onder zo goed mogelijk omstandigheden kweken of vangen en zo humaan mogelijk doden’, aldus Flik. ‘Dat is dus niet een half uur op dek van een boot liggen spartelen of uren aan een haak zitten van een longline.’
        https://www.volkskrant.nl/economie/vissen-voelen-ook-pijn-maar-hoeveel-dan~bc6fc8d4/

        Een paar eeuwen geleden dachten we ook dat heksen (vrouwen die de pech hadden voor zonderling te worden aangezien) geen pijn voelden en die werden dan levend verbrand. Nu zijn wel al wel wat verder maar het zal nog wel 100 jaar duren voordat we ons superioriteitsdenken t.o.v. dieren loslaten.
        Overigens mogen Boeddhisten geen dieren doden en zouden ze dus allemaal vegetariër moeten zijn…..

        VN:F [1.9.22_1171]
        Waardering: +5 (obv 5 stemmen)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website