Wat doet zo’n expat nu daar in Isaan? Geen landgenoten in de buurt, zelfs geen Europese cultuurgenoten. Geen cafe’s, geen westerse restaurants. Geen vertier. Welnu, De Inquisiteur koos voor dit leven en verveelt zich helemaal niet. Deze keer verhalen in niet-chronologische dagen, geen weekverslag, wel telkens gewoon maar een blog, soms actueel, soms uit het verleden.


Een vroege dag en bezoek aan het ziekenhuis

De dag is vroeg begonnen. Om 2u ‘s ochtends. Daar is de geldmachine die voetbal heet verantwoordelijk voor. De Inquisiteur is in een vorig leven, lang geleden, voetbalspeler op redelijk niveau geweest en kan niet zonder het spelletje. Maar de UEFA houdt geen rekening met de mondiale tijdsverschillen.
En laat nu net die wedstrijden die De Inquisiteur de moeite waard vind om 21u Europese tijd beginnen. Dat is 2u ‘s nachts hier. Waar halen ze het.

Het telefonisch alarm gaat af na een kleine drie uurtjes slaap want de shop kon op zondagavond pas rond 23u gesloten worden wegens gekke toestanden die het <muy Thai> geschapen had. Enkele autochtonen hadden nog voorgesteld om open te blijven, zodat ze mee “Beljuum” konden bekijken, maar daar was De Inquisiteur niet ingetrapt. Want ze waren al, op een enkeling na, allemaal dronken en luidruchtig, en hun geld was op. Rekenen ze natuurlijk op de gulheid van De Inquisiteur maar die vond dat het al voldoende was geweest, hij tikte af op twaalfhonderd baht, meer dan voldoende voor een zondag.

Dat nachtelijk opstaan bewijst nog eens hoe tolerant Thaise dames zijn. Voor de gade is voetbal geen prioriteit maar zonder morren rekent ze af met de geheimen van de afstandsbedieningen die voor De Inquisiteur te lastig zijn. Waarom zijn er altijd twee remotes nodig hier in Thailand? Waarom blijft het kanaal niet hetzelfde wanneer je afgesloten hebt en terug opstart ? Haar het lukt steeds zonder problemen, hij komt er nooit klaar mee.

Zij terug bedwaarts, hij op de veranda in de relax zetel voor het toestel. Meelevend kijken, dus luidruchtig gebarend. Wat maakt dat het lief terug bed uitkomt om zijn reacties met pretoogjes gade te slaan, ze amuseert zich. En blijft hem meteen maar gezelschap houden, ze heeft een boon voor Luu-kaa-koe.
Fijn toch, het geeft een goed en liefdevol gevoel.

De shop gaat als gewoonlijk rond 6u30 open, De Inquisiteur zijn nieuwe dag begint echter pas rond negen uur. Weer zo’n mooi gebaar van de eega, zij bed uit maar laat de farang lekker uitslapen.

Toch moet hij na een halfuurtje internetten rond halftien inspringen. De biersteker is daar. En wekelijks zijn dat toch redelijk wat kartons Chang, Leo, Singha en vooral lao kao. Die moeten het magazijntje in. Bovendien is de omgang met die biersteker altijd leuk. De Inquisiteur heeft een zelfstandig beroepsverleden en exporteerde erg veel naar Nederland. Daar kwam hij in contact met de ‘Hollandse koopmansgeest’, en hierdoor kan hij er zelf ook wat van.
Onderhandelen moet je doen.

Toen de shop pas open was betaalden we natuurlijk veel te hoge inkoopprijzen. Zodat De Inquisiteur snel door had dat het winkeltje niet erg winstgevend zou zijn. Dus reed hij de hele streek rond, op zoek naar betere prijzen. Leerde hij ‘Thais’ onderhandelen, helemaal anders dan westers. Maar daalden de inkoopprijzen.
Met de huidige biersteker is het nog leuker. Want De Inquisiteur kan het niet laten om af en toe eens wat zwaarder in te kopen, dertig in plaats van de zowat gewoonlijk normale vijftien kartons beer Chang. Kijkt de man altijd aangenaam verrast op, om vervolgens met de handen in het haar te grijpen want De Inquisiteur wil dan wel een nog betere prijs. En dat lukt iedere keer.

Die man zijn magazijn staat namelijk in het stadje waar De Inquisiteur veel andere goederen, die niet gebracht worden, gaat inkopen. En het presteerde, toen hij geen betere prijs kreeg, elders bier aan te kopen. Om vervolgens vrolijk die namiddag, wanneer mister beer in zijn magazijn zit, met een onschuldig gezicht er naast te gaan parkeren met een vol geladen pick-up truck … .
Dat noemt De Inquisiteur Thais onderhandelen want de man is dat nooit vergeten.

Deze maandag krijgt afwisseling op Isaanse wijze. Blijkbaar liggen er drie bekenden in het plaatselijke ziekenhuis. Die moeten bezocht worden, mevrouw wist dat al enkele dagen maar plannen, vooruitzien, informeren – dat wordt niet gedaan, het zou manlief alleen maar onrustig maken is altijd het verhaal wanneer De Inquisiteur een beetje mort. Dus winkel dicht na de middag en richting hospitaal.

Het plaatselijke ziekenhuisje ziet er niet meteen vertrouwenwekkend uit. Oud, uitgeleefd gebouw. Bleekgroene gevels, waarschijnlijk een enkele maal in de verf gezet en nadien nooit meer herschilderd. Ingewikkelde infrastructuur, in de loop van decennia zijn er telkens gebouwtjes bijgekomen.
Emergency, je wil er niet terecht komen als westerling. Zonder afscherming zodat iedereen kan toekijken welke ingrepen men er verricht. En hier in boerenland zijn dat vaak bloederige zaken.
De doolhof door, allerlei behandelkamers, weer zonder afsluitbare deuren maar wel met ramen. Een apotheek waar meer volk in werkt dan bij Bayer zelf. Een mierennest is het. Lange gangen met de patiëntenkamers. Eigenlijk zijn het meestal zalen waar telkens ongeveer twaalf bedden in staan maar je kan zien dat het oorspronkelijk voorzien was voor slechts zes bedden.
Jong en oud, mannen en vrouwen, gebroken botten en diabetici, open wonden en chronisch zieken, het ligt allemaal door elkaar en bij elkaar.

Bovendien is er altijd bezoek wegens geen bezoekuur, ergo, de directe familieleden blijven er slapen. Rieten matten op de grond. Potjes en pannetjes met voedselrestanten. Zakjes met kleefrijst. Zakjes met satés uit een van de talloze voedselstalletjes die voor het ziekenhuis staan. Open ramen en deuren want geen airo, wel, meestal kapotte, waaiers aan de muren. Getolereerde straatpoezen op zoek naar voedsel dwalen doorheen de poten van de ouderwetse stalen bedden die nog slechts een beetje kleur vertonen wegens verweerde loodhoudende verf.

Je krijgt ook te maken met ziekteverschijnselen die je meestal niet in een westers ziekenhuis vind.

Bekende nummer 1 is een heel goede vriendin van de eega. Leuke, plezierige dame, vaste klant in onze shop want ze werkt bij de gemeente. Na een Pattayaanse voorgeschiedenis die zovelen hier hebben, daardoor verkreeg ze voldoende kapitaal om de job te kunnen kopen.
Ze is gebeten door een duizendpoot. Een beest van twintig centimeter lang, twee vingers dik. Uiterst gevaarlijk en nog pijnlijker. Haar scheenbeen vertoont een donkerpaarse zwelling en is tweemaal de normale omvang geworden. Scheenbeen ? Vraagt De Inquisiteur zich af.

Die mottige beesten bijten toch meestal in de voet of hand ? Hoe en waar heeft ze dat opgelopen ?
Thuis. In bed. Hallo ? Tsja, ze woont in zo’n typisch houten huis, normaal gesproken zijn dan de slaapvertrekken boven omdat zo’n woning op palen staat. Maar in de loop der jaren zijn er beneden kamers bijgebouwd. Dus kunnen de beesten lekker makkelijk warmte en vocht opzoeken.
Ondanks het feit dat hij op de bovenverdieping van een stenen huis woont neemt De Inquisiteur zich voor om vanaf nu het dekbed open te slaan alvorens zich neer te vlijen … .

De tweede patiënt is familie. Een neef. Mooi mannetje van een jaar of twintig en gay. Wat maakt dat hij zich erg oncomfortabel voelt bij alle bezoek want hij moet zo’n gifgroene met oranje bloemen gedecoreerde ziekenhuis pyjama dragen. Vind hij maar niks. Hij heeft denge-fever. Knokkelkoorts. Wanneer die diagnose niet snel genoeg gesteld wordt kan dat fataal zijn. Muggen zijn de overdragers en die zijn er bij het regenseizoen met miljoenen.
Gelukkig waren ze er snel bij, moeder en vader zijn wat meer ontwikkelde Isaaners en met verzekering. Hierdoor ligt het ventje ook in een van de weinige eenpersoons-kamers. Maar net zo deprimerend als de zalen. Een Thais kwetterende televisie, een lawaaierige koelkast en een gammele airco.
De Inquisiteur weet zo snel nog niet hoe hij zich tegen deze kwaal moet gaan wapenen en besluit het dan maar Thais op te vatten, karma.

De derde is een buurvrouw. Naar Isaanse normen betekent dat haar huis op ongeveer vijfhonderd meter van het onze ligt. Ook al knokkelkoorts. In veel ergere toestand dan de neef. Want arm, geen verzekering buiten dat “dertig baht”-ding. Veel te lang geaarzeld want vrees voor oplopende kosten.
Ook omdat deze dame drie kleinkinderen heeft waar ze verantwoordelijk voor is. De Inquisiteur vraagt natuurlijk, op zijn Vlaams gezegd, “de pieren uit de neus” van zijn lief. Waarom zij verantwoordelijk voor drie peutertjes?

Buurvrouw’s man is vroeg gestorven. Haar dochter met echtgenoot zagen een andere toekomst dan Isaanse boeren worden, de ijverige echtgenoot naar Laem Chebang waar hij in de haven werkt. En meteen een andere liefde vond, dus de jonge moeder stond er alleen voor. Die naar Koh Samui, de toeristenindustrie, in een restaurant wordt er gemeld maar dat laat De Inquisiteur aan wat anders denken.
Wat zijn lief een beetje boos maakt : jij met je altijd maar negatieve gedachten … .

De Inquisiteur heeft niet alleen zin in een sigaret, hij heeft ook te doen met de drie peutertjes. Al een week lang zitten ze in dat ziekenhuis, in die overbevolkte zaal, bij dat bed van grootmoeder. Er is weinig andere familie in de buurt, bovendien moeten die nu op de rijstvelden werken. Ze kunnen nauwelijks wat inspringen. Dus neemt De Inquisiteur de drie ondeugden onder zijn hoede, hij heeft een soort speeltuin gezien aan de achterzijde van een gebouw. Kan hij meteen roken.

Die speeltuin zou in De Lage Landen onmiddellijk gesloten worden. Oude, verveloze en dus verroeste speeltuigen. Twee schommels met touwen die op springen staan, en eentje is los gekomen uit zijn verankering in de bodem dus wankelt gevaarlijk. Een schuif-af waar de verroeste zijwanden gegarandeerd open wonden kunnen veroorzaken. Een rond draaiend ding met zitjes die regelmatig loskomen en wegvliegen.
Maar de kinderen hebben plezier, vooral wanneer De Inquisiteur hen op cola en snoep trakteert aan de onvermijdelijk strategisch opgestelde stalletjes.
De sigaret worden er drie, en plotseling staat mevrouw daar. Of De Inquisiteur nog naar huis wil ? Maar ze straalt, ze vind het o zo leuk dat ventlief de kinderen wat vertier bezorgde. Eens in de auto komt weer die vraag – ‘jij kan toch goed om met kinderen, waarom zelf niet … ?”

O jee, De Inquisiteur heeft geen zin in deze steeds weer weerkerende vraag. En trakteert liefjes op <muu-ka-taa>, in een van de weinige restaurants van het stadje waar er wat eetbaars is voor iemand als hij.
Is de sfeer snel terug zoals het hoort, bij thuiskomst gaat de shop niet meer open zodat we lekker veel tijd voor elkaar hebben.

Wordt vervolgd


» Laat een reactie achter


15 reacties op “Uit het Isaanse leven gegrepen. Een vervolg (deel 2)”

  1. Rien van de Vorle zegt op

    Ik ben blij dat je na die 1ste beschreven week, toch nog in de pen bent geklommen want je schrijft prachtige verhalen. Het is ook zo herkenbaar en jij schrijft gedetailleerd waardoor ik weer herken dat er zo veel is en gebeurt wat ik eigenlijk al niet meer zie. Op welk moment van je ‘drukke dag’ schrijf jij dergelijke verhalen? Heb je misschien een heel comfortabel toilet met wifi ha, ha,…
    want aan het liefje blijk je ook de nodige tijd te besteden en dat vindt ik leuk. Ik ben al 16 jaar gescheiden van een Thaise en heb de 3 kinderen alleen opgevoed dus heb ik al lang geen ‘liefje’ meer ervaren in mijn directe nabijheid. Maar ik geniet ook weer van de vrijheid. Het heeft allemaal 2 kanten.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +16 (obv 16 stemmen)
  2. Daniël M zegt op

    Elke keer weer verrassend die verhalen. Waar haalt u dat toch vandaan, vooral die vergelijkingen?
    De stijl en de woordenschat zijn echt top!

    In de auteur van het verhaal schuilt een schrijver die met gemak een boek kan schrijven. Liefst onderverdeeld in aparte hoofdstukken. Ideaal om een lange vliegtuigreis naar Thailand een heel stuk korter te maken 🙂

    Bovendien was dit voor mij ook heel leerrijk.

    En of ik weer genoten heb? Wees daar maar zeker van. En bedankt voor de foto!

    Tot volgende keer!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +13 (obv 13 stemmen)
  3. robPhitsanulok zegt op

    mooie uit het leven gegrepen verhalen die we met plezier lezen.Bedankt en ga zo door aub.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  4. Rene Chiangmai zegt op

    Wat een geweldig verhaal.
    Ik heb een paar afleveringen gemist, maar die ga ik zodadelijk inhalen.
    Het woord biersteker kende ik overigens nog niet; toch weer wat opgestoken. 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  5. timker zegt op

    Wederom genoten van de herkenbare en de niet herkenbare dingen. Niet alleen het Isaanse leven lijkt op elkaar, ook de vrouwen blijken dezelde soort laatste moment verrassingen te hebben. Het komt natuurlijk omdat alle plannen meestal op het laatste moment veranderen… 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +5 (obv 5 stemmen)
  6. Jan VC zegt op

    Weer genoten van je verhaal!
    De Isaan met zijn gewone maar prachtige belevenissen.
    Groetjes en tot je volgend verhaal!
    Jan en Supana

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +4 (obv 4 stemmen)
  7. TheoB zegt op

    Ook voor mij heel herkenbaar. Schrijf zo voort.
    Mijn lief is nml. uitbater van een eetgelegenheid in een dorp tussen Ban Dung en Sawang Daen Din en als ik daar ben help ik haar waar ik kan.

    En voor de hollanders die moeite hebben met vlaams:
    Hij komt er nooit klaar mee -> het lukt hem nooit
    heeft een boon voor -> heeft een voorliefde voor
    biersteker -> bierleverancier
    de pieren uit de neus vragen -> het hemd van het lijf vragen
    inspringen -> ondersteuning geven
    schuif-af -> glijbaan
    🙂

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +11 (obv 11 stemmen)
  8. jan zegt op

    Ik lees de Inquisiteur iedere keer met veel genoegen en met een lach, hoop dat je het nog Jaren gaat verhalen wat je beleefd, zo aangenaam en ook interessant om te lezen chapeau!

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  9. Slagerij van Kampen zegt op

    Dat ziekenhuis verhaal bevestigt nog eens wat al vaststond: Voor de have nots is het minder goed toeven in het Thaise paradijs! Overigens heeft men ook al plannen om die 30 baht verzekering af te schaffen. Een erfenis van Thaksin voor zo ver ik weet. Schijnt te veel te kosten of zo. Ze kunnen in Bangkok nu toch gewoon weer doen waar ze zin in hebben.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  10. Pratana zegt op

    Beste landgenoot,
    weer met veel genot las ik je pareltje en als ik een bescheidde vergelijking mag maken wat Jambers niet in beeld kreeg vloeit bij jou zomaar op papier!
    Mijn verlof komt eraan en door jou schrijven voel ik me al ginder, hoewel niet in Isaan maar het is als vele hier zeggen zo herkenbaar “TIT”
    en zonder me in je details te willen verwikkelen kan ik ook nu weer zien hoe de thais hun zo normale logica niet aan ons kwijt kunnen tenzij er iets aan te verdienen is , doe verder en geniet vooral van je leven ginder ik moet nog tien jaar dromen voor het er van komt tenzij de overheid er weer “een schepje bijdoet ” maar dat is weer een ander verhaal dat jou niet meer zal overkomen 🙂

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +3 (obv 3 stemmen)
  11. FredW zegt op

    Ook ik ben eens in het openbare ziekenhuis geweest in Roi-et. Ik kwam al snel op de beslissing dat, wanneer ik in thailand ga wonen, toch maar naar een prive kliniek ga. Het is idd een zooitje ongeregeld. Op zoek naar een paar mensen van ons dorp, die daar lagen, kwamen we per ongeluk in een zaal, wat hier de ” intensive care” afdeling zouden noemen. Ff een gokje… misschien 40 bedden in die afdeling, de 1 lag er nog slechter bij als de ander. Twas echt geen pretje om daar te zijn. Hier in NL moet je geloof ik aangemeld zijn om de IC te betreden. Gelukkig kwam een verpleegstertje ons helpen om ons naar de goede afdeling te wijzen.
    Nog een verhaaltje van ongeloof..
    De ex van mijn vrouw, lag ook in het ziekenhuis. Na een minuutje of 5 kwam een verpleegster de kamer in en overhandigde ons mondkapjes. Nog onbewust waarvoor, zette wij die dingen op.
    Later hoorde we dat hij de volgende dag weer thuis was. ‘S-avonds kregen we een telefoontje van mn stiefdochter dat hij was overleden…. aan notabene TBC. Lekker.. tbc en wij konden zo zijn ziekenhuiskamer in zonder waarschuwing. Erger nog… hij naar huis terwijl hij doodziek was? Hij had bij wijze van spreken de hele buurt kunne infecteren met zijn tbc. Onbegrijpelijk. Ik hen natuurlijk wel op Internet gezocht naar de symtonen van tbc, om mijzelf toch maar even in de gaten te houden.
    Dus mijn advies: mocht je iemand willen bezoeken in een thai ziekenhuis, check dan eerst even waarvoor die persoon daar ligt en welke kamer, zodat je niet per ongeluk op een kamer komt waar een zeer besmettelijk ziekte heerst

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +6 (obv 6 stemmen)
  12. KritiKus zegt op

    Leuke herkenbare verhalen in de Isaan.
    Bier geven aan de minder bedeelden in je zaak: Goed bezig! (als je dat dagelijks doet, kom je toch al snel op B 30.000 plus, maar oke, up-to-you) 😉
    Kinderen Snoep en Cola geven: Goed bezig 😉

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: 0 (obv 0 stemmen)
  13. Thirifays Marc zegt op

    Ik kan er ook van genieten. Ik heb ook 14 jaar in Isaan geleefd (Lahansai), eerst in een dorpje zonder naam : kilometer 6 (kilohok) zonder lopend water en minimale electra, daarna in het centrum van Lahansai. Ook met een onderbreking van 16 maanden in de darkside toen mijn vrouw moest bevallen in 2007. Dit alles tot vorig jaar 13 mei, mijn vrouw had beslist om een jongere thai kerel binnen te halen, dus jammer genoeg scheiding. Ik mis dat leven daar zo en is inderdaad exact zoals De Inquisiteur het prachtig verteld.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  14. Rob Tha Mai zegt op

    De beschrijving van het ziekenhuis klopt voor 90%, je vergeet de honden die komen eten en dan nog de vliegen, want alle deuren staan open. Het enige eten wat je krijgt van het ziekenhuis is ‘s morgens pap-rijst met vissaus (zout) dusen wat verdwaalde groente. Rest eten moet van familie komen. Maar je krijgt een pyama van het ziekenhuis, echter daar zijn dan ook problemen met de maat voor Farang, 1,86 mtr en 95 kg.
    Dan moet het bed nog beschreven worden: een kei-hard matraas, slapen op de vloer gaat beter. Na 1 nacht ben ik weggevlucht, elk uur bloeddruk meten, dus slapen ho maar. Eigen ervaring.

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +2 (obv 2 stemmen)
  15. Erwin Fleur zegt op

    Beste,

    Inderdaad het ziekenhuis is me wat.
    Ik zelf heb er ook een aantal keren in gelegen tussen de Thai op de gang(geen plaats meer).

    Toch wordt je in deze situatie in het ziekenhuis goed behandeld.
    Mijn wachten was op een prive kamer die voor steeds meer Thai betaalbaar wordt.

    Na de eerste dag mocht ik mij van geluk spreken dat er een prive kamer vrij kwam.
    Als ik achter af terug kijk, was het best wel bizonder wat deze Falang op de gang deed.

    Het is toch totaal anders met de familie die blijft verzorgen, en dat, dag en nacht.
    Zeer leuk verhaal weer.

    Met vriendelijke groet,

    Erwin

    VA:F [1.9.22_1171]
    Waardering: +1 (obv 1 stem)

Laat een reactie achter

Thailandblog.nl gebruikt cookies

Dankzij cookies werkt onze website het beste. Zo kunnen we je instellingen onthouden, jou een persoonlijk aanbod doen en help je ons de kwaliteit van de website te verbeteren. Lees meer

Ja, ik wil een goede website