Mijn Thailand: Theo is 77 en thuis in Isaan, als hij er is

Theo is 77, woont in een gehucht bij Kantharalak in de provincie Sisaket en is het grootste deel van het jaar met wandelvrienden de wereld rond. In de eerste aflevering van Mijn Thailand vertelt hij over zijn huis tussen de cassavevelden, een ongewone familie en twintig minuten bij immigratie.

Theo stuurde zijn antwoorden op de tien vragen uit onze oproep. Hieronder zijn verhaal in zijn eigen woorden; de redactie heeft alleen ingekort.

Wie ben je, en hoe kwam Thailand in je leven?

Ik ben Theo, inmiddels 77 jaar jong. Wandelen is mijn grote passie. Ik organiseer als hobby wandelreizen en trek met wandelvrienden de wereld over.

Thailand kwam in mijn leven doordat mijn Nederlandse vrouw en ik graag vrij en op onze eigen manier vakantie vierden. Tijdens onze eerste vakantie leerden we een Thaise vrouw kennen die als gogo-danseres werkte. Het klikte meteen. Al snel kwamen we terug en maakten we samen met haar een rondreis. Ons idee was: zij kan ons Thailand laten zien. Maar uiteindelijk lieten wij haar Thailand zien! Buiten Pattaya en haar geboortedorp kende ze zelf nauwelijks iets van het land. We zijn nog steeds bevriend.

Later ontmoette ik mijn huidige Thaise vrouw. Een paar jaar geleden werd mijn Nederlandse vrouw mijn vriendin en mijn Thaise vriendin mijn vrouw. Misschien geen alledaags verhaal, maar we gaan allemaal goed met elkaar om. Dat is voor ons het belangrijkste.

Waar woon of verblijf je in Thailand, en waarom juist daar?

Mijn thuis is Ban Khwao, een klein gehucht op ongeveer zeven kilometer van Kantharalak, in de provincie Sisaket. Daar wonen we bij de familie van mijn vrouw, midden in het landelijke Isaan.

Op het boerenland hebben we in ongeveer drie jaar ons huis gebouwd. Niet alles in één keer, maar steeds een gedeelte, wanneer er weer zo’n €1.000,- beschikbaar was. Het is geen luxe villa, maar met ongeveer 220 vierkante meter hebben we volop ruimte. Achter ons huis liggen de cassavevelden. Sinds ongeveer een jaar hebben we ook een klein restaurant met Isaan-gerechten. We hoeven er gelukkig niet van te leven, want daarvoor brengt het niet genoeg op.

Bouwvakker metselt de muren van het huis van Theo in Sisaket
De bouw van het huis in Ban Khwao, december 2018
Het huis van Theo in Sisaket in aanbouw, met muren van betonblokken en het dak erop
De muren gaan omhoog, eind december 2018

Hoe ziet een gewone dag er voor jou uit?

Een gewone dag bestaat bij mij eigenlijk nauwelijks. Ik ben een groot deel van het jaar met wandelvrienden op reis naar internationale IML-wandelevenementen, onder andere in Amerika, Japan, Nieuw-Zeeland, Mongolië en Kroatië. Voor die reizen regel ik alles: vliegtickets, hotels, vervoer en het programma.

Theo bij het keerpunt van een wandelfestival in Beijing
Theo bij het keerpunt van het Beijing International Mountain Walking Festival

Thuis is er gelukkig veel tijd voor de bonuskleinkinderen, de tuin en onze dieren. Naast katten en een hond hebben we een leguaan van ongeveer anderhalve meter, die vrij bij ons rondloopt. Ik ben vaak maar twee of drie weken achter elkaar thuis. Daardoor is thuiskomen steeds weer fijn, al begint het na een tijdje meestal weer te kriebelen.

Wat kost jouw leven in Thailand ongeveer per maand, en waar gaat het meeste geld naartoe?

Dat vind ik lastig precies te zeggen, juist doordat ik zoveel onderweg ben. Ik schat onze uitgaven in Thailand op ongeveer 25.000 tot 30.000 baht per maand. Daar zitten ook de elektriciteit en de afbetaling van de motorbike bij. Het meeste geld gaat naar voeding en verzekeringen voor mijn vrouw en de kinderen.

We hebben geen eigen auto. Als ik thuis ben, huur ik er een. Dat kan ik vaak grotendeels betalen met de punten die ik via mijn Trip.com-account heb verzameld. Ons leven draait niet om luxe. Goed kunnen wonen en eten, en zorgen dat de kinderen kunnen leren, vinden we veel belangrijker.

Wat viel je mee, en wat viel je tegen?

Wat me goed bevalt, is dat ik me hier thuis voel zonder dat we een luxe leven nodig hebben. Waar ik wel aan moest wennen, was de omgang met afval. Er bleef gemakkelijk iets in de tuin liggen en afval scheiden was niet vanzelfsprekend. Daar kon ik me behoorlijk aan ergeren.

Tegelijkertijd besef ik dat mijn vrouw en haar familie heel anders zijn opgegroeid. Ze leefden vroeger met twaalf mensen in één kamer en sliepen op de grond. Inmiddels gaat het beter. En zelf maak ik me ook niet meer overal zo druk om.

Welke regel of welk papierwerk kost je de meeste hoofdbrekens?

Eigenlijk valt dat bij mij erg mee. Als ik weer in Thailand aankom, stuur ik via Line een kopie van mijn paspoort met de melding dat ik weer thuis ben. Voor mijn jaarlijkse verblijfsverlenging vraag ik de visumondersteuningsbrief van de Nederlandse ambassade aan. Verder neem ik onder andere het blauwe huisboek en de identiteitskaart van mijn vrouw mee.

Bij immigratie worden de formulieren vanuit de computer ingevuld. Ik hoef vooral te controleren en handtekeningen te zetten. Voor het kopiëren wordt twintig baht gevraagd. Vaak sta ik zo’n twintig minuten later alweer buiten, met een vriendelijke groet. Dat is natuurlijk mijn eigen ervaring, bij het kantoor waar ik kom.

Wat mis je van Nederland of België, en wat zou je in Nederland of België missen van Thailand?

Buiten mijn kleinkinderen mis ik eigenlijk weinig van Nederland. Ik ben gewend om onderweg te zijn en veel in hotels te verblijven. Daardoor hangt mijn gevoel van thuis niet zo sterk aan één land. Wat ik van Thailand zou missen, is vooral ons leven daar: mijn vrouw, de familie, de bonuskleinkinderen, de dieren en ons huis tussen de velden.

Wat is je mooiste of vreemdste Thailand-moment?

Ik kan daar moeilijk één moment uit kiezen. Onze eerste rondreis met die Thaise vriendin blijft wel een mooi voorbeeld. Wij dachten dat zij ons haar land zou laten zien, terwijl we uiteindelijk samen een voor haar grotendeels onbekend Thailand ontdekten.

Welke tip zou je iemand geven die erover denkt hetzelfde te doen als jij?

Blijf verstandig, volg je eigen weg en ga niet met geld lopen strooien om indruk te maken. Of, zoals ik het zelf zeg: hang niet de baviaan uit met je geld. Dat kan ik misschien makkelijk zeggen, want veel geld heb ik nooit gehad. Gelukkig ben ik wel altijd geweest.

En accepteer dat dingen anders gaan dan je gewend bent. Je hoeft niet alles mooi te vinden, maar je maakt het jezelf een stuk gemakkelijker als je niet voortdurend overal tegen vecht.

Waar zie je jezelf over vijf jaar: in Thailand, terug, of ergens tussenin?

Geen idee. Over vijf jaar ben ik 82. Ik pluk liever de dag dan dat ik nu al precies bedenk waar ik dan moet wonen. Zolang ik gezond ben en me fit voel, blijf ik graag reizen en wandelen, ook met de Hash House Harriers. Misschien wordt het reizen op den duur wat minder en ben ik vaker thuis. Dat zie ik dan wel.

Het belangrijkste is dat ik me gelukkig voel. En dat ben ik.

Mijn Thailand: in deze rubriek vertellen lezers over hun leven met Thailand. Wil je meedoen? Lees de oproep.

Bron: Thailandblog.

Over deze blogger

Redactie
Redactie
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

1 reactie op “Mijn Thailand: Theo is 77 en thuis in Isaan, als hij er is”

  1. UbonRome zegt op

    Leuk stukje en dus dank daarvoor. Tussen haakjes lijkt ons huis wel, maar dat staat een stukje verderop in de Isaan. Veel wandelplezier!

    0

Laat een reactie achter