Afgelopen nacht is in Hua Hin Luc Toscani overleden. Hij werd 95 jaar. Voor velen in Hua Hin was hij de vriendelijke oudere Nederlander met een uitzonderlijk geheugen en een onuitputtelijke belangstelling voor wat er in de wereld gebeurde. Voor kenners van de Nederlandse autosport was hij veel meer: een van de laatste getuigen van de pioniersjaren op Zandvoort. Met zijn overlijden verdwijnt een bijzonder mens en een stukje levende geschiedenis.
Een leven dat te groot lijkt voor een mens
Wie het levensverhaal van Luc Toscani kende, kon zich soms afvragen hoeveel levens één mens eigenlijk in 95 jaar kan leiden. Bij Luc waren dat er heel wat.
Zijn jeugd in Amsterdam was verre van gemakkelijk. Hij groeide op in een gebroken gezin en kwam als kind enige tijd in een tehuis terecht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg zijn leven een bijna ongelooflijke wending. Zijn vader hield twee Joodse onderduikers verborgen. Om hem onder druk te zetten, werd de jonge Luc opgepakt en naar Kamp Amersfoort gebracht. Hij wist te ontsnappen.
Het zou een voorbode blijken van de rest van zijn leven. Luc liet zich niet gemakkelijk vastzetten, letterlijk noch figuurlijk.
Na de oorlog leerde een Canadees militair hem autorijden. Een vaardigheid die veel meer zou worden dan alleen een manier om van A naar B te komen. Snelheid, techniek en auto’s zouden een blijvende plaats in zijn leven krijgen.
Toen hij begin jaren vijftig niet naar Korea wilde worden uitgezonden, koos hij opnieuw zijn eigen weg. Hij verkocht zijn bezittingen en vertrok met vrouw en kind naar Zweden. Later kwam hij terug naar Nederland en bouwde hij in Amsterdam een chocoladefabriek op. Daar werden onder meer chocoladeletters en pindarotsjes gemaakt voor grote Nederlandse winkelketens.
En toen kwam Zandvoort.
De gloriedagen van Zandvoort
In de jaren zestig was autosport nog een heel andere wereld. Geen enorme teams met honderden technici, simulatoren en miljoenenbudgetten. Coureurs waren voor een belangrijk deel monteurs, avonturiers en waaghalzen tegelijk. Veiligheidsvoorzieningen waren primitief en wie hard wilde rijden, moest vooral beschikken over talent en lef.
Luc had beide.
Met zijn DKW 1000 reed hij wedstrijden op het circuit van Zandvoort. Hij behaalde er drie eerste prijzen en bewoog zich tussen bekende namen uit de Nederlandse autosport. Hij kende coureurs als Rob Slotemaker en Henk van Zalinge en maakte een periode mee die later tot de romantische pionierstijd van de Nederlandse racerij zou gaan behoren.
Het was de tijd van races als de Trophy of the Dunes, van brullende motoren, strobalen langs het asfalt en publiek dat bijna met de voeten op het circuit stond. Wie er reed, wist dat een fout heel andere gevolgen kon hebben dan tegenwoordig.
Luc vertelde er graag over. Zelfs tientallen jaren later kwamen namen, data, auto’s en wedstrijden zonder aarzeling uit zijn geheugen. Het leverde hem uiteindelijk de bijnaam de Laatste der Mohikanen op. Een van de weinigen uit die generatie die de verhalen niet uit boeken kende, maar ze zelf had meegemaakt.
Van Zandvoort naar Hua Hin
Zoals zo vaak in zijn leven bleef Luc ook na zijn racejaren niet lang op dezelfde plaats.
Hij woonde met zijn gezin in Spanje, werkte er onder meer in de handel in diamanten en juwelen en was betrokken bij een appartementencomplex en een restaurant in Benidorm. Hij reed zelfs een bus met Nederlandse toeristen.
Thailand kwam veel later.
In Hua Hin ontmoette hij Pranee. Zij werd zijn echtgenote, levenspartner en in zijn laatste levensfase ook zijn grote steun en toeverlaat. Samen bouwden ze er een bestaan op.
Hua Hin werd zijn thuis.
Wie Luc daar ontmoette, zag niet onmiddellijk de racer uit de jaren zestig of de jongen die Kamp Amersfoort was ontvlucht. Je zag een oudere man die nieuwsgierig bleef. Iemand die internet gebruikte alsof hij nog tientallen jaren voor zich had, artikelen las, informatie doorstuurde en de autosport nauwgezet bleef volgen.
Formule 1 was geen vage herinnering uit zijn jeugd. Luc volgde trainingen en races nog steeds met grote belangstelling. Soms moest een afspraak er zelfs voor wijken.
Oud worden betekende voor hem kennelijk niet dat je moest stoppen met nieuwsgierig zijn.
Zijn geheugen bleef jong
Lopen werd moeilijker, maar zijn hoofd was nog opmerkelijk helder. Namen en jaartallen kwamen moeiteloos voorbij, ondanks dat hij toen al 91 jaar was.
Dat was misschien wel een van zijn mooiste eigenschappen. Luc keek graag terug, maar leefde niet uitsluitend in het verleden.
Hij kende een Nederland dat bijna niet meer bestaat. Hij had oorlog, wederopbouw, emigratie, ondernemerschap en de pioniersjaren van de autosport meegemaakt. Hij zag Zandvoort veranderen van een rauw circuit tussen de duinen in een modern internationaal Formule 1-podium.
En vervolgens zat hij duizenden kilometers verderop in Hua Hin via internet gewoon weer naar diezelfde auto’s te kijken.
Van strobalen langs het circuit naar live Formule 1 op een beeldscherm in Thailand. Zijn leven overspande bijna de hele moderne geschiedenis van de autosport.
De Laatste der Mohikanen
De bijnaam klinkt groot: de Laatste der Mohikanen.
Bij Luc paste hij.
Niet omdat hij de beroemdste Nederlandse coureur uit zijn tijd was. Zijn naam staat niet naast die van de grote Formule 1-kampioenen in de geschiedenisboeken. Juist daarin zit iets bijzonders.
Sportgeschiedenis bestaat namelijk niet alleen uit wereldkampioenen en winnaars van grote prijzen. Ze bestaat ook uit de mannen en vrouwen die erbij waren toen alles nog klein was. Die zelf sleutelden, risico namen, wedstrijden reden omdat ze van snelheid hielden en verhalen verzamelden die uiteindelijk alleen nog bestaan zolang iemand ze kan vertellen.
Luc was zo iemand.
Gelukkig zijn een deel van die verhalen in zijn laatste levensjaren alsnog vastgelegd. Daardoor blijft iets bewaard van de jongen uit Amsterdam, de ondernemer, de emigrant, de coureur, de Nederlander in Hua Hin en vooral van de man die op hoge leeftijd nog altijd met zichtbaar plezier over Zandvoort kon vertellen.
Bio-videograaf Ernst Daniel Nijboer
Bio-videograaf Ernst Daniel Nijboer ontdekt al snel wat voor bijzondere man Luc Tostain was. Hij besloot een videobiografie over hem te maken, die we hier nog eens neerzetten:
Afgelopen nacht kwam dat lange leven in Hua Hin ten einde.
95 jaar. Bijna een eeuw.
Een leven waarin hij veel verloor, opnieuw begon, vertrok, terugkwam, ondernam, liefhad, racete en uiteindelijk in Thailand een thuis vond.
Voor Pranee, zijn familie, vrienden en iedereen die Luc in Hua Hin kende, blijft vooral het gemis van de mens.
Voor de Nederlandse autosport verdwijnt met hem een van de laatste stemmen uit een tijd die inmiddels geschiedenis is geworden.
En ergens past het bij Luc dat je hem het liefst niet herinnert als een oude man van 95, maar als die coureur op Zandvoort. Handen aan het stuur, motor op toeren en de blik gericht op de volgende bocht.
Rust zacht, Luc Toscani. De Laatste der Mohikanen is vertrokken. Zijn verhalen blijven.
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Achtergrond23 september 2026Een vouwbare iPhone kost in Thailand meer dan een jaar minimumloon
Schengenvisum23 september 2026Nieuwe Schengenvisumregels kunnen Thaise reizigers meer kosten en gemak brengen
AOW23 september 2026Kabinet stelt vereenvoudiging van 21 AOW-leefvormen voorlopig uit
Achtergrond23 september 2026Video: Johan van Laarhoven kreeg 103 jaar cel in Thailand en vertelt zijn kant van het verhaal
Ja Luc was een hele fijne lieve man en ook zijn vrouw Pranee was heel lief en behulpzaam .
Pranee en kinderen gecondoleerd met het verlies van Luc .
“Blik gericht op de volgende bocht”
Dit is wat me treft als ik dit artikel lees.
Rijden, geen finish.
R.I.P. Luc
Als 15 jarig jongetje ,in 1962,heb ik bij de gebroeders Toscani in hún chocolade fabriek in Naarden gewerkt.
Nooit heb ik van van zijn levensloop gehoord tot nu.Ikzelf heb van 2012 tot 2023 een huis gehad in Hua Hin.
Ik vind het ondanks dit droevige nieuws mooi om te lezen.
Ik wens zijn familie en naasten sterkte toe.
Wat een schitterende ode aan iemand die ik niet kende, ik wordt daar warm van.
Rust zacht Luc.
Proficiat aan de schrijver.
RIP Man.
Het gaat jou goed daarboven .
Wat een bijzonder en ontroerend verhaal. Ik kende Luc niet persoonlijk, maar zijn levensverhaal heeft me echt geraakt.
Wat een ongelooflijke doorzetter, iemand die steeds zijn eigen weg koos en zich niet gemakkelijk door anderen liet bepalen.
Als Nederlander met een Thaise vrouw raakte vooral het laatste deel van zijn leven in Hua Hin me. Mooi dat hij daar uiteindelijk zijn thuis heeft gevonden.
95 jaar, wat een leven vol geschiedenis, avontuur en bijzondere momenten.
Rust zacht Luc, en veel sterkte voor Pranee, zijn familie en iedereen die hem dierbaar was.
Mooi geschreven door iemand die Luc Toscani goed kende.
R.I.P. Luc.
Mijn man en ik hebben 15 jaar in huahin drie mnd doorgebracht. We hebben Luc en Pranee leren kennen en zijn vrienden met ze geworden.Ik kon Luc helpen met z’n laptop en iPhone. Verleden jaar kocht hij de nieuwste iPhone en ereader..
Mijn man is 8 januari in huahin overleden en we hebben daar de uitvaart gedaan. Luc, zo ziek als hij was, wilde daar bij zijn. Wij verliezen in Luc een hele dierbare vriend. En ik hoop dat ze daarboven ook verder gaan!
Luc , wat zal ik je missen…