Je zit aan tafel in Nong Khai. Tegenover je je partner, in de keuken haar moeder, achter het huis haar volwassen zoon met zijn telefoon. Voor jou is dat gewoon je huishouden. Voor de SVB is het een puzzel waar ruim zesduizend euro per jaar van afhangt.

Want de AOW kijkt niet naar hoeveel mensen er onder jouw dak slapen. Hij kijkt met hoeveel van hen je je huishouden, je geld en je zorg deelt. Bij één iemand ga je omlaag. Bij twee ga je omhoog. Klinkt gek, en dat is het ook, maar zo staat het in de regels.

De regel die bijna niemand kent

De AOW kent twee bedragen. Woon je alleen, dan krijg je 70 procent van het netto minimumloon. Ben je getrouwd of woon je samen, dan is het 50 procent per persoon. Ongehuwden die een gezamenlijke huishouding voeren, worden voor de wet gelijkgesteld met gehuwden.

En daar zit de bepaling die in Thailand ineens hard meetelt. Die gelijkstelling geldt alleen bij precies twee volwassenen. In de beleidsregels van de SVB staat het zo: voeren meer dan twee meerderjarige personen een gezamenlijke huishouding, dan is er een meerpersoonshuishouding en worden de betrokkenen niet als gehuwd aangemerkt. Voldoe je ten opzichte van twee andere volwassenen aan alle voorwaarden, dan valt de gelijkstelling weg en houd je die 70 procent. In Nederland is dat een randgeval. In een Thais familiehuis is het de dagelijkse situatie.

Wat de SVB precies weegt

Voor een gezamenlijke huishouding moet je aan twee dingen tegelijk voldoen. Eén: hetzelfde hoofdverblijf. Twee: zorg voor elkaar.

Bij het hoofdverblijf kijkt de SVB naar waar je staat ingeschreven, of je de woning echt gebruikt, of die is ingericht om een huishouden te voeren, waar je kleding en spullen liggen, waar je slaapt, waar je post binnenkomt, waar je administratie ligt, waar je je hobby’s doet en of je een sleutel hebt. Twee verschillende adressen sluiten hetzelfde hoofdverblijf niet uit. Een huurcontract op één naam is dus geen bewijs.

Bij zorg gaat het om geld of om handen. Geld: woonlasten en vaste lasten, gebruik van auto of caravan, boodschappen, eten, vervoer, vakanties, verzekeringen, leningen. Handen: schoonmaken, wassen, koken, verzorging bij ziekte. Er is een ondergrens. Deel je alleen de huur en de daarbij horende vaste lasten, dan is dat volgens de SVB geen wederzijdse zorg. Gaat het verder, dan wel. Losse of eenmalige hulp telt niet mee.

Nog iets wat vaak misgaat in de uitleg: als één van de twee geen inkomen heeft, kan er nog steeds een gezamenlijke huishouding zijn. Jij betaalt alles, zij kookt en verzorgt. Dat is voor de wet wederzijds.

Waarom je schoonmoeder meetelt

De tekst van de beleidsregel is op één punt keihard. De SVB neemt een meerpersoonshuishouding aan als je, ongeacht de verdere aard van de relatie, ten opzichte van twee andere meerderjarigen aan de voorwaarden voldoet. Ongeacht de aard van de relatie. Je schoonmoeder telt dus gewoon mee. Haar volwassen dochter ook. Een neef die al drie jaar in het achterhuis woont ook.

Dat was ooit anders. Tot 2003 hanteerde de SVB een uitzondering voor ouder en kind, waardoor je nooit aan een meerpersoonshuishouding kon komen. Die uitzondering is geschrapt.

Minderjarigen tellen niet mee. Dat is de wrangste kant van de regel. Woon je met je partner en haar drie schoolgaande kinderen, dan is dat voor de AOW een tweepersoonshuishouding. Vol huis, veel monden, gehuwdennorm.

Een uitzondering die de hele discussie wegvaagt

Ben je getrouwd of geregistreerd partner? Dan kun je dit hele stuk overslaan. Het huwelijk geeft onvoorwaardelijk de gehuwdennorm, hoeveel mensen er ook bij je wonen. Al die telkunst geldt alleen voor ongehuwd samenwonen.

Er zijn nog drie uitzonderingen die de telling doorkruisen. Woon je samen met je eigen kind of je eigen ouder, dan volgt geen gelijkstelling met gehuwden. Let op: een Thais stiefkind is geen bloedverwant in de eerste graad van jou.

Daarnaast is er een groep gevallen waarin de SVB altijd een gezamenlijke huishouding aanneemt, zonder te kijken naar wie wat bijdraagt: als je eerder met elkaar getrouwd bent geweest, eerder hebt samengewoond, samen een eigen of erkend kind hebt, een notarieel samenlevingscontract hebt, of voor een andere regeling al als samenwonend geldt.

En dan de zakelijke uitzondering. Beroep je je op een commerciële verhouding, bijvoorbeeld een kostganger of inwonend personeel, dan moet je dat met papieren aantonen. Vereist zijn een ondertekende en gedateerde overeenkomst met looptijd, waarin de prestaties en de prijs staan, gesplitst naar huisvesting en overige diensten, plus bankafschriften als betalingsbewijs. De prijs moet marktconform zijn en periodiek worden aangepast, en je moet de inkomsten opgeven aan de fiscus voor zover de belastingwetgeving dat eist. Een mondelinge afspraak met de buurvrouw haalt dat niet.

De tweewoningenregel, en waarom die in Thailand zelden werkt

Twee ongehuwden die elk een eigen woning hebben, voeren geen gezamenlijke huishouding. Je houdt dan beide 70 procent, ook al zie je elkaar elke dag. De voorwaarden: je hebt allebei een eigen huur- of koopwoning, je staat allebei op je eigen adres ingeschreven, je betaalt beide volledige eigen woonlasten, en er wonen geen andere personen in je woning. Enige uitzondering is een eigen, aangehuwd of pleegkind onder de 18.

Die laatste voorwaarde is precies waar het in Thailand strandt. Een huis waar niemand anders woont, is in een Thaise familie niet de regel.

Wat het verschil is in euro’s

De bedragen vanaf 1 juli 2026, bruto per maand, zonder vakantiegeld en zonder kortingsjaren:

Reken je niet rijk. Wie in het buitenland woont, heeft bijna altijd kortingsjaren van 2 procent per niet-verzekerd jaar en verliest de heffingskorting. De bedragen hierboven zijn een bovengrens, geen belofte.

Eén, twee of drie huisgenoten

Hier zie je hoe de telling in de praktijk uitpakt.

De zin waar het om draait: het gaat niet om hoeveel mensen er in huis zijn, maar met hoeveel van hen je beide voorwaarden vervult.

Als ze onaangekondigd voor je deur staan

In Nederland leest de SVB je woonsituatie af uit de basisregistratie. In Thailand kan dat niet, want Thaise instanties leveren die gegevens niet. Dus stuurt de dienst mensen. Zo gaat zo’n controle:

  1. Eerst papierwerk dat je niet ziet. De SVB doet altijd administratief vooronderzoek voordat er iemand langskomt.
  2. Bij een redelijk vermoeden van fraude wordt het bezoek niet aangekondigd. In andere gevallen, ook bij steekproeven, beslist de SVB per geval.
  3. Buiten Nederland doen SVB-medewerkers de bezoeken, of attachés voor Sociale Zaken van de ambassade en hun medewerkers.
  4. Ze laten hun legitimatie zien, leggen uit waarom ze er zijn en vragen of ze binnen mogen. Zeg je nee, dan blijven ze buiten.
  5. Je tekent een formulier waarin staat dat je bent geïnformeerd over doel, reden en gevolgen van weigering.
  6. Dan volgt het gesprek over je woon- en leefsituatie. Ze mogen vragen of ze het gesprek mogen opnemen. Weigeren mag, zonder gevolgen. Er komt hoe dan ook een schriftelijk verslag, dat jullie allebei ondertekenen.
  7. Twijfelen ze aan je antwoorden, dan kunnen ze besluiten dat ze het huis willen bekijken. In de regels staat als grond letterlijk genoemd: het vermoeden dat je een gezamenlijke huishouding voert terwijl je zegt alleen te wonen. Ook dat gebeurt alleen met jouw toestemming, en ook daar komt een ondertekend verslag van.
  8. Weiger je, dan krijg je in totaal twee keer de kans om alsnog mee te werken of je situatie anders aan te tonen. Geeft de één toestemming en de ander niet, dan telt de weigering. Huur je een kamer en weigert de hoofdbewoner, dan gaan ze niet naar binnen.
  9. Kun je niet aantonen dat je alleenstaand bent, dan zet de SVB je AOW om naar de gehuwdennorm. De dienst kan de betaling ook eerst opschorten.

Een lezer die dit meemaakte, beschreef een gesprek van drie kwartier aan de eettafel, antwoorden die meteen op een laptop werden getypt, en een getekend verslag dat drie dagen later in zijn mail lag. Er kwam ook een vraag die hij niet had verwacht: of hij ooit in een Thaise gevangenis had gezeten. Nederland houdt AOW namelijk in over de tijd dat iemand vastzit. Foto’s maakten ze niet.

De addertjes

Het grootste probleem met de meerpersoonshuishouding is dat hij niet stabiel is. De dochter trouwt en vertrekt. De schoonmoeder overlijdt. De zoon gaat vier maanden in Bangkok werken. Op dat moment blijf je met z’n tweeën achter en geldt de gehuwdennorm weer, terwijl jij niets hebt gedaan. Je moet dat binnen zes weken melden. Doe je dat niet, dan volgt herziening met terugwerkende kracht en een terugvordering.

Tijdelijk vertrek beëindigt de huishouding overigens niet meteen. De SVB rekent zes maanden als grens voor een tijdelijke onderbreking. Dat werkt twee kanten op: je zoon die drie maanden weg is, blijft meetellen, maar je partner die drie maanden bij haar zus zit ook.

Inwonend huispersoneel is een dubbel risico. Zonder schriftelijke, betaalde en marktconforme afspraak is er geen commerciële relatie, en het loon plus de dagelijkse verzorging kan als verstrengeling worden gelezen. Tegelijk is een meid geen betrouwbare derde persoon voor je telling, omdat wederzijdse zorg jouw kant op moeilijk aan te tonen is. De beleidsregels laten dit punt open. Het is dus onzeker terrein.

En dan de bewijslast, waar de meeste procedures over gaan. De rechter legt de bewijslast voor het vaststellen van een gezamenlijke huishouding bij de SVB, en de Centrale Raad van Beroep heeft SVB-onderzoeken meer dan eens te mager gevonden. Maar artikel 50 van de AOW legt tegelijk bij jou de plicht om je leefsituatie aan te tonen. Toon je niets aan, dan krijg je de gehuwdennorm. Op papier moet de SVB het bewijzen. In de praktijk, achtduizend kilometer verderop, verlies je zonder eigen papieren alsnog.

Fouten die je zelf kunt voorkomen

  • Denken dat inschrijving beslissend is. De SVB kijkt naar de feiten: waar je spullen liggen, waar je slaapt, wie wat betaalt.
  • Kinderen meetellen. Vier inwonende kinderen van 9 tot 16 maken van jouw huishouden geen meerpersoonshuishouding.
  • De derde persoon niet kunnen onderbouwen. “Haar moeder woont hier ook” is een bewering. Zonder aantoonbare zorg of gedeelde kosten telt die relatie niet.
  • Een papieren huurkamer regelen. Precies daarnaar zoeken ze bij een bezichtiging: twee tandenborstels, één slaapkamer, geen kleding op het tweede adres.
  • Wijzigingen verzwijgen. Die zes weken gelden ook als de verandering in je nadeel is. Zwijgen levert geen besparing op, wel een terugvordering.
  • Afgaan op een telefonische toezegging. Vraag om schriftelijke bevestiging.

Wat je nu kunt doen

Zet op papier wie er in je huis woont, hoe oud die mensen zijn en wat ieder bijdraagt of ontvangt. Werk dat één keer per jaar bij. Bewaar bewijs van de verstrengeling met je tweede en derde huisgenoot: bankoverschrijvingen, betaald schoolgeld, medische rekeningen, gedeelde nota’s.

Meld veranderingen binnen zes weken via Mijn SVB of het formulier Wijziging doorgeven. Voor Thailand gaat dat rechtstreeks naar Utrecht. Anders dan in Spanje, Marokko of Turkije zit hier geen SVB-loket op de ambassade, en post uit Isaan doet er lang over. Vervelend als je twijfelt en snel antwoord wilt.

Staan ze voor je deur, laat ze zich dan legitimeren, lees het toestemmingsformulier voor je tekent en lees het gespreksverslag ook. Vraag om een kopie. Weigeren mag altijd, maar gebruik dan wel die tweede kans. Twee keer weigeren betekent herziening.

Beroep je alleen op de tweewoningenregel als de feiten echt kloppen: eigen contract, eigen nutsrekeningen, betaalbewijzen, geen andere bewoners. En krijg je een afwijzing of terugvordering, laat je dan bijstaan. De rechtspraak stelt eisen aan de degelijkheid van SVB-onderzoek.

Je pensioen hangt hier af van de vraag of je schoonmoeder blijft wonen. Zo is de wet nooit bedoeld, maar zo pakt hij wel uit. Weet dus wie er bij je woont, weet wat je met ze deelt, en meld elke verandering binnen zes weken. Papieren zijn saai. Een terugvordering is erger.

Bronnen: Sociale Verzekeringsbank, Thailandblog

Over deze blogger

Redactie
Redactie
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.

1 reactie op “Waarom een vol huis in Isaan je AOW juist kan redden”

  1. peter zegt op

    Vraag:Welke regeling geld er als ik in Paalwoning van ouders van mijn vriendin woon samen met haar 48 jarige broer.
    het huis is van de familie dus geen huur alleen 3500 baht elektra en 500 baht water en 1000 baht voor internet AIS.
    In het verleden woonden we samen met de ouders maar die zijn na lang ziekbed aan o.a. aan kanker overleden.
    Zodoende woon ik met mijn vriendin en haar broer in de paalwoning .
    We eten drinken en slapen samen in dezelfde woning.
    groetjes Peter

    1

Laat een reactie achter