Minister Varawut stuurt vijftig inspectieteams naar ruim 1.500 afvalbedrijven in het oosten van Thailand. In hetzelfde antwoord aan het parlement gaf hij toe dat een boete voor illegaal dumpen een fractie kost van nette verwerking. Daarmee legt de regering zelf uit waarom die teams weinig zullen uithalen.
Stel dat je in Prachinburi een loods vol oude printplaten hebt. Netjes laten verwerken kost je 800.000 tot 1 miljoen baht, zo’n 21.000 tot 26.000 euro. Stiekem begraven en betrapt worden kost 200.000 tot 300.000 baht. Die pijnlijke rekensom komt niet van een actiegroep of milieuclub. De minister van Industrie maakte hem zelf, deze week in het parlement.
Wie dat verschil kent, weet wat de komende twee maanden brengen. Inspecteurs komen langs, een handvol bedrijven gaat dicht, de rest rekent af en gaat verder. Zolang overtreden goedkoper is dan naleven, is een inspectieronde geen handhaving. Het is gewoon een prijslijst.
Vijftig teams, twee maanden
Thailand telt 3.049 bedrijven met een vergunning om afval te sorteren of te recyclen. De helft zit in vijf provincies: Rayong, Chonburi, Chachoengsao, Samut Prakan en Prachinburi. Elke provincie krijgt tien teams; binnen een à twee maanden moet er een beeld liggen. Wie fout zit, gaat dicht of verliest zijn vergunning, en het witwasbureau AMLO kijkt mee naar de geldstromen.
Lees het bericht nog eens en tel wie er aan het woord is. Een minister en een parlementslid. De mensen die naast die loodsen wonen, komen er niet in voor. En de hogere straffen, het enige onderdeel dat de rekensom echt verandert, liggen nog bij een Kamercommissie. Tot die wet er is, controleren de vijftig teams met de oude tarieven.
Een belofte met een lange voorgeschiedenis
Nieuw is dit allemaal niet. Toen China in 2018 de deur dichtgooide voor buitenlands afval, viel de Thaise politie binnen bij fabrieken rond Bangkok en kondigde de regering een importverbod aan. Dat verbod kwam er in 2020. Volgens milieuorganisatie Earth steeg de aanvoer van e-afval daarna toch van zo’n 3.000 naar 60.000 ton per jaar, meldde de BBC in juni 2025.
In datzelfde BBC-interview beloofde de toenmalige minister van Industrie, Akanat Promphan, een speciale taskforce met wekelijkse invallen en een nieuwe wet, “misschien eind dit jaar, misschien begin volgend jaar”. Het is nu eind oktober 2026. Er is een andere minister, er zijn weer teams, en de strafverhoging is nog altijd een voorstel.
Nong Phawa weet hoe dit afloopt
Wie wil weten wat een rechterlijke uitspraak waard is, rijdt naar Nong Phawa in Rayong. In maart 2021 droeg de rechtbank het bedrijf Win Process op om onder meer 4.000 ton ijzerstof en slak, 800 ton slib en 14.000 ton vervuild water op te ruimen, uiterlijk maart 2023. In december 2022 kregen vijftien dorpelingen 20,8 miljoen baht schadevergoeding toegewezen voor dode rubberbomen en een onbruikbaar waterbekken. Het gif bleef staan.
Op 19 april 2024 stuurde het provinciale industriekantoor nog een brief met de opdracht het afval weg te halen. Drie dagen later stonden de loodsen in brand. Vijfenvijftig mensen werden ziek, twee gemeenten werden rampgebied. In januari 2025 brandde het opnieuw; de politie vond twee jerrycans benzine. De minister zegt nu dat de staat gevaarlijk afval voortaan mag opruimen voordat een zaak is afgerond. Dat is een goed idee, en tegelijk een bekentenis dat de route via de rechter de buren jarenlang in de stank liet zitten.
Het sterkste argument tegen
Het ministerie zal zeggen dat het dit keer anders is. Er gaan niet een paar inspecteurs op pad maar vijftig teams tegelijk, AMLO kan bezittingen afpakken, de staat ruimt eerst op en verhaalt de kosten later, en de minister pleit zelf openlijk voor zwaardere straffen. Dat laatste moet je hem nageven. Een bewindsman die in het parlement hardop zegt dat zijn eigen wet overtreding beloont, is meer dan je gewend bent.
Maar strenge straffen bestaan al op andere plekken in de keten, en ze houden weinig tegen. De douanewet kent tot tien jaar cel of 500.000 baht boete voor illegale invoer. Toch nam de douane tussen april 2025 en maart 2026 714 verdachte containers in beslag, een deel met afval uit de Verenigde Staten en Nederland, aangegeven als schroot. Kosten verhalen op de vervuiler klinkt stevig, tot je ziet hoe het werkt. Inspecteurs in Chonburi treffen vaak alleen een opzichter en een tolk aan, terwijl een Thaise stroman op papier de eigenaar is. En de advocaat van de dorpelingen in Nong Phawa zocht in 2023 nog steeds naar bezittingen om de schadevergoeding van te betalen.
Twee maanden is precies lang genoeg om te wachten. Wie een loods vol printplaten heeft, zet de shredder even stil, laat de tolk de deur openen en draait daarna gewoon door. De boete staat al in de begroting. Pas als de straf hoger ligt dan de prijs van netjes werken, verandert er iets. Tot die dag betalen de buren het verschil, met hun water.
Bronnen: The Nation, BBC, Bangkok Tribune, The Thaiger, FairPlanet
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. Wij maken o.a. gebruik van AI om onderzoek te doen naar onderwerpen en het schrijven over deze onderwerpen. Wij genereren ook foto's met AI, maar gebruiken daarnaast ook stockfoto's. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Nieuws uit Thailand23 oktober 2026Koh Phangan trekt visum van tiende buitenlander dit jaar in
Kort nieuws23 oktober 2026Thailand nieuws 23 oktober: nog 1,13 miljoen mensen in overstroomd gebied, THAI schrapt vluchten naar Taiwan
Toerisme23 oktober 2026Video: Het toerisme in Thailand verloopt moeizaam. Vietnam is de rijzende ster
Opinie23 oktober 2026TB-opinie: Thailand maakt gif dumpen goedkoper dan opruimen en noemt het handhaving