Westerse man in gesprek in een Thaise supermarkt in Khon Kaen

Ik was naar Thailand gekomen om monnik te worden. Dat moeten we af en toe nog eens zeggen, want anders gelooft ge de rest van dit verhaal niet.

Mijn spirituele reis was ondertussen al een beetje uit de hand gelopen. Het klooster had plaatsgemaakt voor Khon Kaen. Daar had ik een vrouw leren kennen, haar familie, haar tienerzoon en de romantische mogelijkheden van met één roos op een geleende fiets door Isaan rijden.

Mijn zorgvuldig geplande spirituele zoektocht verliep dus uitstekend.

En toen ging ik boodschappen doen.

In Tesco, nota bene.

Ik liep er rond met mijn vriendin. Eten kopen, wat rondkijken, waarschijnlijk ook aan koffie denken. Gewoon het dagelijkse leven. Ge merkt op een bepaald moment niet meer dat ge in Thailand woont. Ge denkt niet meer: Amai, ik ben in Azië. Ge denkt: We hebben melk nodig.

Plots kwam een vriendelijke Filipijnse man naar mij toe. Laat ons hem Danny noemen. We begonnen te praten.

Waar kwam ik vandaan? Wat deed ik in Khon Kaen?

Goeie vraag, Danny.

Het officiële antwoord was ooit: een spirituele reis maken en misschien monnik worden. Het echte antwoord was ondertussen eerder: samenleven met een vrouw die ik had ontmoet nadat mijn monnikenplan volledig in het water was gevallen.

Mijn vriendin keek aanvankelijk wantrouwig naar die onbekende man. Logisch. Maar Danny bleek connecties te hebben. Zijn zoon zat op de school waar haar zoon Engels studeerde, en zijn vrouw kwam uit Chum Phae. Het onzichtbare Isaan-netwerk had zijn achtergrondcontrole uitgevoerd. Danny was goedgekeurd.

Toen vroeg hij of ik ooit aan lesgeven had gedacht.

Lesgeven?

Ik?

Nee. Ik was geen leraar. Ik had nul ervaring. Ik was niet naar Thailand gereisd om een job te zoeken. En ik had zeker niet gedacht: Weet ge wat mijn spirituele ontwaking compleet zou maken? Vijfenveertig tieners en een boek Engelse grammatica.

Maar Danny had een bureau dat leraren zocht. Hij stelde vragen. Ik luisterde. Het idee klonk eerst onmogelijk, daarna misschien toch niet helemaal.

En toen zei hij dat ik de volgende dag kon beginnen.

Morgen.

Een verstandig mens zou naar huis gaan, informatie verzamelen, alles rustig bekijken.

Bartje dacht ongeveer zeven seconden na.

‘Okay.’

Mijn grote levensbeslissingen duurden toen blijkbaar gemiddeld zeven seconden.

Er waren nog wat kleine details. Mijn studio in België, administratie, verzekeringen en andere dingen die normale volwassenen regelen voor ze beslissen op een ander continent te blijven. En ook het Thaise papierwerk voor de job was nog niet in orde. Ik begon dus zonder de juiste werkvergunning. Dat was fout, en ik ben er niet trots op. Maar ik ga mijn verleden niet mooier maken dan het was.

Zo stond ik plots voor een klas in een private drietalige school in Khon Kaen.

Teacher Bart.

Vijfenveertig Thaise tieners. Secondary 1, 2 en 3. En één Belg zonder enige ervaring voor de klas.

Wat kon er misgaan?

Alles.

Mijn eerste dag was verschrikkelijk. De leerlingen praatten, lachten en testten de nieuwe buitenlander. Ik had geen lerarenstem, geen trucjes om de klas stil te krijgen en geen idee wanneer ik streng moest zijn. Ik had alleen mijn Engels en een flinke portie optimisme.

Dat optimisme hield ongeveer elf minuten stand.

Maar de volgende dag ging ik terug. En de dag daarna ook.

Want tussen al dat lawaai begon ik iets te zien: geen muur van vijfenveertig tieners, maar vijfenveertig verschillende kinderen. De stille, de grappige, de luidruchtige, de lastpakken. Vooral die laatste groep zou later vaak een speciaal plekje in mijn hart krijgen.

Ik maakte fouten. Ik probeerde dingen. Wat werkte, hield ik. Wat mislukte, probeerde ik anders. Soms liep ik naar buiten en dacht ik dat ik die kinderen fantastisch vond. Op andere dagen overwoog ik alsnog mijn oorspronkelijke monnikenplan.

En toch begon ik van lesgeven te houden.

Bijna vijftien jaar later sta ik nog altijd voor Thaise leerlingen.

En dat allemaal omdat ik ooit in Tesco mijn boodschappen ging doen.

Take it or leave it.

Ingezonden door Bart Van Den Heuvel (Bartje)

Over deze blogger

Ingezonden Bericht

Laat een reactie achter