In mijn vorige dagboekverhaal deelde ik al even dat ik de scherven van mijn stukgelopen relatie met de Thaise transgender vrouw moest oprapen. Soms besef je in zo’n periode echter dat je die scherven niet alleen moet oprapen, en al helemaal niet krampachtig moet proberen te lijmen. Het is beter om ze resoluut weg te gooien. Zulke scherven uit het verleden zijn namelijk gevaarlijk, simpelweg omdat ze vlijmscherp zijn en je je er lelijk aan kunt verwonden.

Naar aanleiding van dat verhaal vroeg een van de lezers zich af hoe zij deze definitieve breuk eigenlijk opvatte. Zoals je misschien wel kunt verwachten, was ze allereerst behoorlijk geëmotioneerd en later vooral heel erg boos. Volgens haar was het natuurlijk allemaal mijn schuld en ik deugde er helemaal niet van mij. Eerlijk gezegd verbaasde die felle reactie mij niet. Een liefdesrelatie beëindigen zorgt immers altijd voor een vorm van gezichtsverlies en het is logischerwijs ook niet erg positief voor haar zelfvertrouwen.

Een tijdje terug kwam ze nog even langs om wat laatste spullen op te halen. Ik deed toen echt mijn best om aardig en vriendschappelijk tegen haar te doen, maar dat initiatief kwam overduidelijk alleen van mijn kant. Haar gezicht stond flink op onweer. Op zo’n moment weet je dat je echt goed op je hoede moet zijn, want ze kan ook een echte drama queen zijn als ze dat wil. Gelukkig is die hele ontmoeting uiteindelijk zonder verdere kleerscheuren verlopen.

Als een relatie stukloopt, ben ik altijd de allereerste om eerlijk toe te geven dat beiden daar schuld aan hebben. Daarom ben ik ook voor de spiegel gaan staan en heb ik mezelf de vraag gesteld: wat heb ik zelf eigenlijk fout gedaan? Er zijn zeker wel een paar pijnpunten te noemen. Allereerst moet ik bekennen dat ik de complexiteit van de situatie enorm heb onderschat. Het leven als transgender brengt vaak een behoorlijk rugzakje met zich mee, en de impact daarvan heb ik simpelweg niet goed overzien.

Een ander belangrijk punt is dat ik door deze ervaring nu voor mezelf weet dat ik mezelf absoluut niet meer in allerlei bochten wil wringen om haar maar te moeten plezieren. Ik deed dat lange tijd wel, maar dat aanpassingsgedrag begon me op een gegeven moment steeds meer tegen te staan. Wanneer je in een relatie het gevoel verliest dat je volledig jezelf kan zijn, dan is er fundamenteel iets mis.

Het onverwachte voordeel van een aantal mislukte relaties, voor zover je bij zoiets pijnlijks überhaupt van een voordeel kan spreken, is dat je jezelf wel steeds een stukje beter leert kennen. Ik kan je uit ervaring vertellen dat het een buitengewoon leerzaam traject is. Ondanks mijn inmiddels wat meer gevorderde leeftijd, verbaas ik me soms nog best over bepaalde karaktereigenschappen van mezelf die juist in deze fase wat prominenter naar de oppervlakte komen.

Daarbij merk ik heel sterk dat de tijd die ik nu in Thailand doorbreng, mij veel meer heeft gevormd dan de laatste tien jaar in Nederland. Daar kabbelde alles in mijn beleving maar een beetje rustig voort. Na mijn verhuizing naar Thailand heb ik me noodgedwongen weer helemaal aangeleerd om flexibel om te gaan met onverwachte problemen. Omdat je hier in een andere omgeving voor een belangrijk deel op jezelf bent aangewezen, maakt dat je uiteindelijk een stuk sterker. Je leert daarnaast omgaan met mensen uit een compleet andere cultuur, wat leerzaam is. Al deze ervaringen vormen je karakter en maken je als mens veel completer. Dat is een grote, persoonlijke winst die ik hier nog elke dag ervaar.

Ondanks mijn mislukte liefdesavonturen heb ik dan ook nog geen dag spijt gehad van mijn beslissing om naar Thailand te emigreren. Het is voor mij iedere dag weer een klein feestje om hier in Naklua rustig wakker te mogen worden. Ik geniet volop en met volle teugen van alles wat dit prachtige land me te bieden heeft. En dat doe ik ondanks de onvermijdelijke, ook verdrietige momenten die er zijn, zoals de realiteit van het uit elkaar gaan en het moeilijke gesprek waarin je je partner moet vertellen dat het echt over is.

Verder kan ik melden dat ik besloten heb om voorlopig gewoon in Naklua te blijven wonen; het leven bevalt mij hier namelijk nog steeds prima. Ik ben een tijd terug wel even in Cha-am en Hua Hin wezen kijken, wat er overigens geweldig leuk uitzag. Daarna ben ik ook nog in Chiang Mai geweest, ook al zo’n stad die ik absoluut geweldig vond. Ik merkte direct dat de rijke Lanna-cultuur daar wel erg goed bij mij past. De sfeer in het noorden is nog net wat liever en gemoedelijker dan in de rest van Thailand, en ook het wat lagere levenstempo daar vond ik wel heel erg ontspannen. Het is natuurlijk een heel andere wereld dan de levendige drukte en de dynamiek van Naklua en Pattaya, maar ook die gezellige drukte staat mij nog steeds niet tegen.

Inmiddels kijk ik weer met een frisse blik vooruit. Ik ben de afgelopen tijd weer regelmatig de deur uit geweest en heb leuke en interessante gesprekken gehad met andere expats. Natuurlijk ontmoet ik ook mooie dames, want die zijn er hier ook meer dan genoeg. Ik besef vaak hoe fijn het is dat je je in Thailand eigenlijk nauwelijks eenzaam hoeft te voelen. Je legt hier gemakkelijk contact; er zijn altijd wel mensen op straat te vinden die spontaan even een praatje met je willen maken.

Nu heb ik daarbij ook nog eens het geluk dat ik een mooie, hechte vriendschap heb kunnen sluiten met de Vlaming die jullie natuurlijk al kennen van mijn eerdere verhalen. We maken iedere week trouw samen een ommetje waarbij we werkelijk van alles met elkaar bespreken, en we sluiten onze vaste wandeling dan altijd af met een koud glas bier in een leuke bar. Zulke waardevolle vriendschappen moet je absoluut koesteren.

Bovendien heb ik nog iets leuks in het vooruitzicht: mijn boezemvriend Bram wil binnenkort weer eens bij mij langskomen. Hij doet dat meestal wanneer hij voor zaken ergens in Azië moet zijn. Hoewel hij dan altijd maar relatief kort blijft, is dat wel echt iets om naar uit te kijken. We delen precies dezelfde humor en we vermaken ons altijd opperbest als we hier samen zijn. Hij grijpt zijn verblijf in Thailand overigens ook aan om de bloemetjes eens flink buiten te zetten. Aangezien hij vrijgezel is, geef ik hem daarin ook groot gelijk!

Wordt vervolgd.

Ingezonden door Nico

3 reacties op “Dagboek van een Thailandganger (deel 39) – scherven opruimen en met open vizier vooruitkijken”

  1. Frans zegt op

    Geweldig goed nieuws Nico. Je bent in elk geval niet ’teruggevallen’ in die complexe relatie met alle drama. Vaak hoor je dat mannen na een eerste break-up opnieuw voor de bijl gaan wanneer de ex partner zich van haar liefste zoetste en meest fascinerende kanten komt laten zien. Wat dat aangaat had je geluk dat haar hoofd op onweer stond. Hopelijk strikt zij snel een ander en is ze jou ook onmiddellijk geheel vergeten.
    Geniet van het leven zoals je dat doet!

    2
  2. Jan zegt op

    heb al je verhalen gevolgd waren echt mooi, maar als je tegen de waarheid kan zo hoe ik het zie, je wilt niet op het platte land wonen je zegt dat is niks voor jou, ja dan zal ik je toch vertellen dat de meisjes die in een bar werken voor 95% [kan niet 100% zeggen] van het platte land komen, waarom gaan die in bars werken, nou ze hopen een beter leven te krijgen iemand die haar verzorgt en eventueel kind, ouders, maar nr 1 is zelf een beter leven, toen ik 27 jaar geleden naar Thailand ging een goede vriend van mij had me uitgenodigd dacht ik geen moment aan een relatie met een Thaise vrouw, maar het gebeurde gewoon, mijn vriend was zelf getrouwd met een Thaise en ze hadden een kind samen, zij vroeg toen aan haar beste vriendin om als kindermeisje en hulp in de huishouding bij hun te komen werken, die vriendin deed dat, toen kwam ik aan in Thailand mijn vriend kon mij een eigen huis geven naast dat van hem, en je kan je natuurlijk indenken dat was alles samen doen hij zijn vrouw en ik, mijn vriend zij vaak hier zijn vrouwen genoeg je kan ook een vrouw tot je verblijf afgelopen is betalen als gezelschap dame, maar daar had ik niet zo een interesse in, nee dat wilde ik niet, maar opeens begon ik die vriendin van zijn vrouw luek te vinden, en vroeg haar of ze eens mee wilde uit gaan, en ja zo begon het, na een keer kwam 2 keer toen 3de en 4de keer en het was opeens normaal dat ze meeging, ik was er 4 weken op vakantie en we hadden ons goed geamuseerd toen ik weer in Nederland was je gelooft het niet begon ik haar gewoon te missen en ik ging binnen 2 maanden terug bleef er 6 weken nodigde haar uit voor 3 maanden Nederland, toen is eigenlijk alles gaan lopen het jaar erop woonde ze voor vast in Nederland, 3 jaar later zijn we getrouwd en nog is alles fantastisch we gaan elk jaar naar Thailand in haar dorp en het is gewoon leuk, we gaan nog wel eens naar waar alles eens begonnen was maar Phuket is niet meer zoals het was in 1999 en dus buiten de mooie stranden en natuur vind ik aan Phuket niks meer aan, ben liever in het dorp en het is ook gezellig met diverse buren Thai en Nederlanders, dus ik wens je veel succes naar je zoektocht, in het leven is het geven en nemen, alleen geven is niet goed dat zal een opbreken, het moet van beide kanten komen, wil je in de stad blijven dan moet je zorgen dat je een meisje leert kennen die ook woont en geboren is in de stad, dat kan natuurlijk maar een meisje van de stad en gewoon in de bars gaan zullen er niet veel zijn die je dat zullen prijzen

    2
  3. BertP zegt op

    Beste Nico, je hebt in ieder geval ervaren waar vele van dromen.

    Las van de week toevallig een stukje humor over transvrouwen.

    ” Heb medelijden met degene die over een jaar of 30 in een verzorgingstehuis voor demente ouderen werken als xo’ transvrouw de hele dag in haar broek aan het zorken is naar iets dat 50 jaar gelefen is verwijderd”

    0

Laat een reactie achter