Dagboek van een Thailandganger (deel 16) – Op weg naar duidelijkheid
Na mijn vorige overpeinzing over een mogelijke breuk met mijn vriendin is er, eerlijk gezegd, niet veel nieuws te melden. En misschien is juist dat het probleem. De status van onze relatie hangt in de lucht. We spreken elkaar, maar het blijft oppervlakkig. Geen echte gesprekken, geen duidelijkheid. En ik merk dat het me begint op te breken.
Daarom heb ik voorgesteld om elkaar spoedig te ontmoeten in Bangkok. Niet via de telefoon of via WhatsApp. Dat voelt te afstandelijk, te onpersoonlijk. Dit soort gesprekken voer je niet tussen de regels van een chat. Ik wil haar in de ogen kunnen kijken. Zien wat er achter haar woorden zit.
Over een paar dagen vertrek ik dus naar Bangkok. Niet met lood in mijn schoenen, maar ook niet met lichte tred. Het is nodig. Ik wil luisteren naar haar verhaal, haar kant van alles. Maar ik wil ook mijn eigen waarheid kunnen uitspreken.
Ik heb er lang over nagedacht: is er een compromis mogelijk? Maar telkens als ik dat scenario uitteken, loop ik vast. De kern is simpel. Ik weet zeker dat ik niet op het platteland wil wonen. Daar zou ik langzaam verpieteren. En wat heeft een relatie nog voor zin als je jezelf moet wegcijferen om de ander gelukkig te houden?
De grote vraag is dus niet alleen of zij bereid is om naar mij toe te bewegen, maar ook of ik haar daar, bij mij, wel gelukkig kan maken. Want het omgekeerde geldt ook: samen ergens wonen, terwijl een van de twee zich niet op z’n plek voelt, is geen duurzame oplossing. Dan bouw je op drijfzand.
We moeten dus eerlijk zijn. Ook als het pijn doet. Ik wil geen situatie waarin we maanden doormodderen, in de hoop dat het vanzelf beter wordt. Ik denk dat we elkaar straks zullen moeten aankijken en besluiten: ja, we gaan ervoor, of: nee, dit is het einde van ons verhaal. Alles daartussenin is vermoeiend. Voor haar. Voor mij.
Ondertussen in Naklua draait het leven gewoon door. Mijn Vlaamse vriend heeft flinke pech gehad. Uitgegleden in de badkamer, een gebroken arm als souvenir. Ik ben een paar keer bij hem thuis langs geweest. Hij zit op de bank, terwijl zijn vriendin over hem waakt met een toewijding die aandoenlijk is. Ze vliegt rond als een zorgzame wervelwind. Alles wordt voor hem gedaan. Zijn koffiekopje verdwijnt nog voor hij het heeft kunnen neerzetten.
Wandelen met hem zit er voorlopig niet in, laat staan een biertje op de boulevard. Ze laat hem voorlopig niet uit haar zicht. “Pas als hij weer twee armen heeft,” zei ze glimlachend. En ik geef haar geen ongelijk.
Zelf loop ik, min of meer bij gebrek aan beter, soms ‘s avonds Pattaya in. Niet omdat ik op jacht ben, verre daarvan. Maar er zijn avonden dat de muren op je afkomen. Je kunt nu eenmaal niet eindeloos in je eentje op een balkon zitten mijmeren. Dus ga ik de straat op. Een beetje lopen, ergens wat drinken.
Het probleem is alleen, zodra je als man van boven de zestig alleen aan een barkruk gaat zitten, heb je binnen een paar minuten gezelschap. Soms vriendelijk, soms direct, soms vermoeiend opdringerig. Er zijn genoeg dames die op zoek zijn naar wat je in Thailand een “sponsor” noemt. En als je dan beleefd blijft, een beetje praat en niet meteen wegloopt, denken ze dat ze beet hebben.
Ik blijf vriendelijk. Geef meestal een ladydrink, maak een praatje. Niet uit interesse, maar omdat ik weet dat dit hun werk is. Ze moeten hun huur ook betalen, hun kind ergens in Isaan voeden. Maar ik heb er verder geen behoefte aan. Hoe mooi sommige dames ook zijn, het is hun werk en een spel. Daar ga ik niet in mee. Dat zou niet goed voelen. Zolang ik nog in een relatie zit, is dat voor mij gewoon geen optie. Punt.
Toch zijn die avonden niet helemaal verloren. Ik geniet oprecht van de livebandjes die in hun beste Engels classic rock naspelen, van de toeristen die zich aan alles vergapen en van de eindeloze stoet mensen die voorbij paradeert alsof ze allemaal een rol hebben in een film die niemand begrijpt. Het is soms een soort theater, dat nachtleven in Pattaya. Een kleurrijk, onvoorspelbaar en licht treurig toneel. Maar wel boeiend om naar te kijken.
Meer heb ik op dit moment niet te melden. Ik loop nog wat met mijn ziel onder de arm, dat is de waarheid. De dagen voelen net iets leger zonder richting. Wat ik vooral merk, is dat ik behoefte heb aan duidelijkheid.
Misschien is het gesprek in Bangkok het begin van een nieuw hoofdstuk. Misschien wordt het het slotakkoord. Hoe dan ook: ik wil verder. En pas als de mist is opgetrokken, weet ik weer welke kant ik op wil.
Wordt vervolgd…
Ingezonden door Nico
Nico, ik ken jouw financiële mogelijkheden niet, maar je kunt ook kiezen om samen te zijn maar niet altijd op dezelfde plek.
Of in een stad wonen die niet te ver van haar familie vandaan is.
In zoverre moet een compromis best mogelijk zijn als je echt wilt.
Nico ik begin bijna meelijden met je krijgen, de spiraal is neerwaarts en na al je dagboek vertellingen gelezen te hebben krijg ik de indruk dat je van dag een af aan op dun ijs heb gestaan. Je heb alle dagboekdelen al geschreven, dus de komende delen zijn al geschiedenis en wie weet zit je al thuis of op een heel ander spoor in je geliefde Thailand. Indien zo kan je mijn tekst als overbodig beschouwen.
Hoewel je in je verhaal de emigratie schijnbaar redelijk goed heb voorbereid wat praktische zaken betreft, begrijp ik niet dat je voor de kustlijn Pattaya heb gekozen. Je vriendin heeft haar geboortegrond in de noordelijke regio vlak bij een grote stad, wat zeg ik steden, waarom in Boeddha’s naam niet daar een huis gehuurd en regelmatig naar de kust voor vakantie. Begrijp weinig van je politiek, je had deze wrijving van toekomstige woonstee toch echt goed aan kunnen zien komen. Ken er hier die niet eens uit de straat van de familie willen verhuizen laat staan de stad.
Vele reacties zijn ook een beetje in de trend van je moet haar goed ‘dresseren’ in meer fatsoenlijke taal, blijf bij je standpunt, maar krijg meer de indruk dat je heb verzuimd om je vriendin goed duidelijk te maken wat jouw ideeën zijn over de pensionado uithangen in Thailand. Zie het in komende dagboek deel zestien ook wel als geschreven ‘definitief over en uit’ en zoals je al schreef, je heb een relatie ook nodig om het bureaucratische Thailand de baas te zijn, dus je heb een ‘klein’ probleem. Het gaat niet om de kennis, maar om de Thaise taal, men is nu eenmaal niet echt geïnteresseerd om dat te spreken met buitenlanders bij veel overheden en de immigratie. De taal ‘even’ leren ha ha als men je niet wil verstaan doet men dat ook niet.
Ik zie in deel vijftien dat je gedachte naar voorlopig een single leven de vijftig procent plus heeft bereikt en vermoed dat je bij de volgende deeltjes meldt dat je vriendin natuurlijk een goede vriendin blijft zoals Nederlanders dat vaak vermelden, maar toch niet meer DE vriendin is. Bij een isaan Thai staat liefde trouwens nooit bovenaan met een buitenlander, als je mazzel heb misschien, bovenaan staat de familie daarna het prettige vooral financiële leven en als jij daar onderdeel van bent, mag je je gelukkig prijzen.
Ik schrijf dit na het lezen van deel vijftien en heb dus geen idee wat je in deel zestien gaat melden, [reacties zijn al gesloten], maar raad je aan om je relatie te beëindigen en eerst eens en jaartje te gaan ‘pietermannen’ zie de Fabeltjeskrant van Piet en Noy. Piet heeft eerst eens een paar jaar Pattaya en omstreken verkend en gekeurd van het beschaafde leven tot holladiejee holladiejo totdat ook al op oudere leeftijd hij tot de conclusie kwam dat een financieel bankroet en hartaanvallen niet in het pakket stonden van emigreren. Uiteindelijk heeft zijn vertrek uit Pattaya hem door vele heuvels en dalen heen getrokken waar zijn inmiddels vriendin hem zonder te dwingen de nodige sturing heeft gegeven. Ook daar zijn vele isaan vrouwen erg goed in en regelmatig erg vaag, net als de kreet, ‘Er zijn vele wegen naar Rome’ ook wel klinkt.
Thailand is voor mij na vijfentwintig jaar, drieëntwintig jaar getrouwd met zelfde partner waarvan zes jaar in Nederland en zeventien jaar bewoner in Thailand, een land van ongeleide projectielen wat Thailanders betreft. Een ervaring die vele buitenlanders zullen hebben, zal je ze ooit begrijpen zoals een Nederlandse relatie, nu durf daar wel een kratje bier op te zetten dat dat niet gaat gebeuren.
Beste Nico, ik wil geenszins de indruk wekken dat ik me met jouw situatie wil bemoeien, maar het gegeven dat je publiceert op Thailandblog, geeft de gelegenheid tot reageren, zoals ik bij jouw vorige inzendingen ook heb gedaan. Allereerst moet me van het hart dat ik lovend ben over jouw initiatief jouw pogingen je te nestelen in het Thaise landschap te verwoorden. Maar in de tweede plaats moet ik meteen kwijt dat het voornamelijk gaat rondom jouw perikelen met een Thaise vrouw. Dat verwondert me. Immers, je bent vanwege je pensioen naar Thailand vertrokken, met de intentie er te genieten van je nieuwe levensfase. Het ontdekken van inhoud ten behoeve van die nieuwe levensfase ontbreekt, naar ik meen te mogen opmerken. Ook in deze inzending weer.
Veel energie gaat naar het zoeken van een oplossing hoe uit een relatie-impasse te geraken, nadat jouw vriendin heeft aangekondigd graag met jou op het platteland te willen wonen en een huisje-beestje-boompje idylle na te streven. Een idylle die jij moet realiseren, waarin jij je dient in te passen, waarmee jij genoegen moet nemen. Nou, dat wil je niet: je ziet je niet zitten op een veranda in een hete stoffige en eenzame omgeving, met een verdwaalde soi dog en een tokkėh als gezelschap. Niet doen dus. Punt!, zeg ik met jou.
Dat deze kwestie je energie opslorpt, getuige jouw opmerking dat vanwege gebrek aan beter jij dan maar ergens wat gaat lopen, een biertje drinken, een loos gesprek met een bardame hebben. Je besluit met te zeggen dat je dat alles doet met je ziel onder je arm. Was dat de bedoeling van je settelen in Thailand?
Ik wil je nog meegeven dat je niet te veel kunt verwachten van het aanstaande gesprek met jouw vriendin. Thai mensen spreken zich niet uit. Thai vrouwen al helemaal niet. Ga er niet vanuit dat het gesprek er een zal zijn van uitwisseling van argumenten. Ze heeft aangegeven, na horten en stoten, op jouw aandringen en in emoties verpakt, hoe haar wensenpakket eruit ziet. Haar verwachtingen kan en wil je niet beantwoorden. Dan is frustratie en teleurstelling wat zij voor haarzelf oproept. Zij zal dat bij jou neerleggen en zich uiterst tekort gedaan tonen. Maak kort en krachtig duidelijk wat jij wil met jouw immigratie naar Thailand. Jij zit nog aan het begin van een zoektocht hoe jouw verdere leven vorm en inhoud te geven. Dan is het prettig om wat gezelschap en afleiding te hebben, maar gezien jullie beginnende vriendschapsrelatie kan het niet zijn dat zij dicteert. Je bent haar en niemand in Thailand ook maar iets verplicht. Zeker niet omdat je met haar noch in een liefdes-, noch in een huwelijksrelatie verkeert.
Eigenlijk zou je mogen verwachten dat zij nieuwsgierig is naar jouw plannen, dat zij jouw enthousiasme over Thailand deelt, met jou op zoek gaat naar mogelijkheden en opties, her en der bijstuurt voor wat betreft praktische aangelegenheden, en waarin zij zich op den duur pas gaat inpassen als jij daartoe klaar bent, en er deel van gaat uitmaken als het jullie beiden zint. Maar zoals zo vaak in Thailand: het is de Thai lady die de normen stelt, en de ‘farang’ die volgzaam blijkt, verblind door schoonheid en verlangen. Als zodanig weten de dames zich wel te presenteren. Nogmaals: het gaat niet om haar wensen, maar om waartoe jij besluit. En het wordt tijd dat je Thailand gaat ontdekken en weg bent uit Pattaya, als plek niet bepaald toegangspoort.
Kortom: hou je doelstellingen voor ogen, en laat je niet leiden door sentimenten.
Inderdaad, naar aanleiding van een opmerking van william-Korat, heb ik deel 1 eens nagelezen en Nico schrijft letterlijk eind juni jl.: ” Ik wil jullie meenemen op mijn reis naar Thailand in de vorm van een dagboek. Momenteel heb ik al ruim 30 delen geschreven.” Dan is hem al lang bekend hoe het is afgelopen dat gesprek te Bangkok. Heeft het dan nog zin om je zo uitgebreid uit te laten over het wel en wee rondom zijn relatie met zijn vriendin.
Het klopt wat je zegt: het zijn me toch een perikelen wel met die vrouw. Ik snap niet goed wat hij met en van haar wil. Van haar is het duidelijk. Ze heeft vriendschap aan een buitenlander, hij is gepensioneerd dus voorzien van een vast maandelijks inkomen, hij zal spaargeld hebben, en zij heeft wel een idee wat met dat geld te doen. Hoe vaak wordt op Thailandblog niet gememoreerd: De farang heeft geld, de Thai geeft het graag uit! Uiteindelijk draait het Thailand altijd om geld, want zij hebben er zelf een groot tekort aan. Dan is een ‘farang’ welkom.
Het klopt ook dat eigenlijk zij hem zou moeten bijstaan in het zoeken naar hoe en wat aan Thailand prettig is en waar te wonen. En daarna eens zien hoe de relatie verder is gevorderd, en of samenwonen een optie is. Maar onderhand weet iedereen toch dat als een buitenlander met een thaise vrouw land en huis koopt, hij bij de Land Office een afstandsverklaring tekent van al het geld dat hij in de aankoop heeft gestoken. Daar is op Thailandblog al veel over geschreven, met vele links naar websites daaromtrent als verduidelijking van heel die materie. Op de Land Office wordt niet uitgelegd waartoe je handtekening dient. Dat heb je maar te weten. Er worden een groot aantal paperassen aangereikt met de aanwijzing die te tekenen bij het kruisje. Veel gepensioneerden denken dat zij mede-eigenaar worden, maar niets daarvan blijkt het geval. Thaise vrouwen weten dat maar al te goed. Hun liefde loopt via de Land Office, en de ‘farang’ mag via vruchtgebruik denken dat er in de pap gebrokkeld kan worden. Een goed kennis van me is op die manier door echtscheiding een aankoop van land en huis van 5 miljoen baht kwijtgeraakt. Land en huis bleken toe te behoren tot haar zogenaamde Sin Suan Tua, en buiten de huwelijksboedel te vallen. Vrouw weg, huis kwijt, geld op. Hij woont nu gehuurd in een appartementje.
Ik snap die Nico niet zo goed dat hij zoals je zegt zoveel energie steekt in het handhaven van een status quo. Hij heeft toch gehoord wat zij wil. En dat is niet wat hij voor ogen heeft. Maar ik denk dat hij hier een situatie beschrijft waarin veel oudere en dus gepensioneerde belanden: op den duur is mantelzorg nodig, en het zou leuk zijn met een Thaise vrouw samen te wonen die bereid is tzt zorgtaken op zich te nemen. Daar staat natuurlijk loyaliteit van de man tegenover, en in Thailand is loyaliteit altijd in materiele zin bedacht. Halsstarrig bezig zijn een relatie te willen leidt tot niets, terwijl zo vele Thaise vrouwen hetzelfde willen als betreffende vriendin. Ondertussen lezen we maar weinig wat hij van Thailand vindt, hoe praktische zaken zijn opgelost, hoe de contacten zijn verlopen bij bv Immigratie, bij een thaise bank, op de Amphur, welke winkels zijn te prefereren, wat hij van de hitte en de regens vindt, hoe hij omgaat met het helse verkeer, hoe de contacten verlopen met Thaise mensen, het leren van de Thaise taal, enzovoorts. Jammer dat hij het houdt bij de perikelen met zijn vriendin.
Maar goed, ik ga zelf niet meer reageren op Nico, ik zal zelf nooit 12 maanden per jaar in Thailand te vinden zijn, en ik raad iedereen aan die een Thaise vrouw als partner wil, eerst haar naar Nederland te halen zodat je elkaar uit den treure kunt leren kennen, haar familie en in welke verhouding zij met hen staat, na 3 jaar kan zij haar NL-paspoort aanvragen, ze kan werk vinden en haar eigen budget beheren, ze leert een andere wereld kennen, en het gedoe om geld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Mijn Thaise vrouw en ik wonen als sinds 2004 samen in Brabant, gaan om de 3 jaar een maand op vakantie zodat zij haar familie kan bezoeken, en de afspraak is dat we pas een emigratie naar Thailand plannen als ik over 5 jaar in een leeftijd kom dat ik krom begin te lopen.
Dus als ik het goed begrijp is volgens jou ( die niet eens in Thailand woont) elke Thaise vrouw alleen maar uit op je geld?
Ik denk dat elke vrouw die een relatie begint met iemand van de pensioenleeftijd stil staat bij de financiële zekerheid, wat als hij plotseling wegvalt?
Dat lijkt me niet iets typisch Thais en dan daarbij heeft Nico al eerder aangegeven dat hij het financiële graag in eigen hand houdt,van de aankoop van een woning is ook helemaal geen sprake, Nico komt op mij over als iemand die dat soort dingen wel in de hand heeft maar op relationeel vlak het nog niet 100% voor elkaar heeft maar wie wel?
Jij hebt zo te lezen strakke afspraken gemaakt met je Thaise partner waarbij de inbreng van je vrouw net zo groot is als die van jou,of zit ik er nu naast?
Laat Nico maar schuiven, dat “probleem” lost zich vanzelf wel op,als je zelf lekker in je vel zit dan komen de vriendschappen en relaties vanzelf naar je toe,het kan even duren.
1- Met jouw uitspraak geef je precies aan dat Johan er toch echt niet zo naast zit. want inderdaad geldt voor een Thaise vrouw die zich in een relatie heeft genesteld: “wat als hij plotseling wegvalt?” Per definitie wil ze dat maar al te graag geregeld hebben. De Thaise wetgeving heeft daar rekening mee gehouden en beschermt zonder meer al de Thaise onderdaan/vrouw. Alle aankopen van land en goed door de buitenlandse echtgenoot betaalt vervalt aan haar bij diens overlijden. Het principe van Sin Suan Tua, zoals Johan schrijft. Bij voorbaat. En indien geen testament zijn de bepalingen van het Thaise Burgerlijk Wetboek van toepassing die alle hebben en houden in TH aan de echtgenoot toeschrijft. Een extra bepaling tgv de ‘spouse’.
2- Dat iemand niet in TH woont zegt niets over het niet kennen van de Thaise mores. In tegendeel. Zo’n iemand kan met veel meer afstand en objectiviteit kijken naar wat er aan de hand is, en hoe de verhoudingen liggen.
3- Dat Nico “het nog niet 100% voor elkaar heeft” kun je niet weten. Wie wel? Nou, Johan denk ik zo, en ik zelf idem.
Johan, voor een deel ben ik het wel met je eens, het is goed om ook samen in Nederland te wonen, dat geeft meer begrip, ook hoe relaties met familie zijn.
Zelf wonen wij op dit moment iets van 7 maanden in Nederland en 5 maanden in Thailand, en voorlopig bevalt dat goed.
Veel langer in Thailand gaat ook niet, want dan verliest zij in Nederland haar verblijfsvergunning.
Ik ben wel nieuwsgierig waarom volgens jou het vruchtgebruik van huis en grond niets waard blijkt te zijn en ook het geleende geld per definitie weg is.
Als ik kom te overlijden snap ik dat het allemaal van haar is, en dat is eigenlijk ook prima en wel zo eerlijk.
En als het weg is als onze relatie stukloopt is dat op zich ook geen probleem, uitgegeven geld beschouw ik toch als weg, maar volgens mij is vruchtgebruik en zelfs contracten over geleend geld wel terdege geldig in Thailand, en niet zomaar te negeren.
Luit, ik heb niet beweerd dat vruchtgebruik van huis en grond niets waard is. Ik zeg dat echtgenoten denken zij via vruchtgebruik met ‘een vinger in de pap te brokkelen hebben’. En dat is niet zo. Geregistreerd vruchtgebruik geeft iemand het recht land volgens bestemming te gebruiken gedurende levenslang. En dat is het. Vruchtgebruik is niet overdraagbaar, het is niet te verkopen, het land is van de “blote” eigenaren, zonder ‘opstal’ geen verbouwing, bij eerder vertrek vervallen alle rechten, bij eerder vertrek of einde van het vruchtgebruik door overlijden is alle bebouwing aan de eigenaren. Er is geen enkele nalatenschap. Ten tijde van het huwelijk was alles aan de echtgenote toebedeeld, na haar overlijden aan haar erfgenamen. Ondanks 100% betaling blijft slechts ‘gebruik van de vruchten’ ervan, mits niet vergeten registratie. Anders: geen enkel recht van spreken!
Ik heb ook niet beweerd dat geleende geld weg is. Ook in TH is een contract wettelijk geregeld. Maar is de kip kaal, valt er niets te plukken, en geen ‘lawyer’ die er verder juridisch zich aan waagt.
Wat de aankoop van land en huis betreft: https://www.thailandlawonline.com/letter-of-confirmation
De financiering/betaling van land en huis door de buitenlander wordt nooit in een contract neergelegd.
Indien in jouw geval jij het niet erg vindt dat bv na echtscheiding jij met lege handen blijft zitten, dat is dan puur een persoonlijke opvatting. Ik acht het een ontkenning van de realiteit. Onlangs nog was in het nieuws dat iemand die al zijn geld kwijt was geraakt met een pickuptruck probeerde een ATM-kast te molesteren, kennelijk in een poging zijn verliezen wat te compenseren. Bleek niet te lukken!
Johan, volgens mij is een echtscheiding of relatie geen einde van het vruchtgebruik als dat tenminste normaal bij de landoffice is vastgelegd.
Ik weet dat vruchtgebruik niet is te verkopen, maar een stuk grond met een huis en daarop rustend vruchtgebruik erop is ook niet te verkopen omdat de koper het vruchtgebruik ook moet accepteren in dat geval, dus zal je bij beëindigen van de relatie daar samen uit moeten komen.
Het feit dat je al zegt dat: “je bij beëindigen van de relatie daar samen uit zal moeten komen’, betekent al dat vruchtgebruik geen garanties biedt, want wat als…?
Ik ben nogal juridisch geschoold, (hetgeen al maakt dat ik niet over enkele nacht ijs wandel) en ik zeg je dat hoewel echtscheiding het vruchtgebruik niet automatisch beëindigt, het wel een punt van geschil kan zijn bij de verdeling van de bezittingen, en een Thaise rechtbank kan beslissen over de beëindiging ervan in het kader van de echtscheidingsprocedure.
Dat is wat mijn kennis is gebeurd. Omdat de in hun geval vechtscheiding aanzienlijk grote sommen geld betrof maakte de advocaat van de ex gebruik van art 1469 Thai BW. Het komt er dan op neer dat wanneer een buitenlandse echtgenoot een vruchtgebruik heeft op eigendom van de Thaise echtgenoot (wat vaak gebeurt vanwege de beperkingen op buitenlands landbezit), dit recht op vruchtgebruik in geval van echtscheiding geen volledige bescherming biedt. Dat komt omdat vruchtgebruik slechts een recht op gebruik is, en geen recht op zeggenschap of bezit, zoals vaak door buitenlanders, ook op Thailandblog wordt geïnterpreteerd.
Sectie 1469 van het Burgerlijk en Handelswetboek stelt dat overeenkomsten tussen echtgenoten die tijdens het huwelijk zijn aangegaan met betrekking tot persoonlijk eigendom, niet kunnen worden gebruikt om de rechten van de andere echtgenoot bij echtscheiding uit te sluiten of te beïnvloeden. Dit kan van invloed zijn op de afdwingbaarheid van het vruchtgebruik bij echtscheiding, aangezien de rechtbank dit zou kunnen beschouwen als een overeenkomst tussen echtgenoten. Indien inderdaad fatsoenlijke afspraken kunnen worden gemaakt zal de rechtbank de buitenlander terzijde staan en is vruchtgebruik afdwingbaar. Maar als er sprake is van conflict tussen partijen kan de rechtbank in het kader van de verdeling van de bezittingen het vruchtgebruik ontbinden of omzetten, hoewel de buitenlandse echtgenoot een mogelijke vergoeding zal kunnen ontvangen. Thai weten heus wel dat land en huis door die buitenlander is betaald, destijds. Maar niets is wat het lijkt. Wat voor de een meevaller betekent, is voor de ander vette pech. ’t Is maar hoe je er in staat. Feit is dat de buitenlander, als verhoudingen scheef komen te liggen, altijd de verliezende partij blijkt. Hoe dan ook.
Overigens klopt je eerste zin niet want vruchtgebruik moet altijd bij de Land Office zijn geregistreerd. Zo niet, dan is er geen vruchtgebruik. Jouw zinsnede: “tenminste normaal bij de landoffice is vastgelegd” is niet aan de orde, want impliceert dat ook ab-normaal vastlegging zou kunnen. En dat is dus niet.
Ben zo benieuwd hoe het verder gaat/afloopt. HG
Nico, misschien een compromis proberen net als ik gedaan heb?
Het platteland trekt mij ook totaal niet wij wonen nu in een groot dorp in de isaan op een 15 minuten rijden van het centrum van de stad en 5 minuten van het platteland.
In het dorp is vrijwel alles te koop wat je als Hollander wil hebben en er zijn ook nog leveranciers voor westers eten die bevroren aan huis leveren zoals ik al eerder heb geschreven.