Dagboek van een Thailandganger – De stilte voorbij
Het is een behoorlijke tijd stil geweest van mijn kant. Voordat ik weer verderga met mijn dagboekverhalen, wil ik eerst graag uitleggen waarom.
Na mijn besluit om naar Thailand te emigreren, leek het me mooi om op te schrijven wat ik daar allemaal meemaakte. In eerste instantie deed ik dat vooral voor vrienden en familie. Thailandblog kende ik natuurlijk al langer. Voor mijn emigratie was het voor mij een waardevolle bron van informatie en inspiratie. Toen ik eenmaal in Thailand woonde, verschoof mijn interesse steeds meer naar verhalen van andere Nederlanders die hier hun leven hadden opgebouwd.
Op een gegeven moment dacht ik: misschien is het leuk om mijn eigen schrijfsels ook met de lezers van Thailandblog te delen. Ik stuurde ze naar de redactie, zonder te beseffen in wat voor achtbaan ik terecht zou komen.
Na verloop van tijd werden mijn dagboekverhalen steeds persoonlijker. Ik liet steeds meer van mijn privéleven zien. Daar kreeg ik ook reacties op, onder meer van mijn dochter. Zij vroeg zich af of ik dit allemaal wel met de hele wereld moest delen. Ze vond het nogal veel. Haar opmerking raakte mij en zette mij aan het denken.
We hebben er samen over gesproken. Voor mijn gevoel kon ik niet half vertellen. Het was of eerlijk en volledig, of helemaal niet. Uiteindelijk begreep ze dat beter, maar het bleef wel iets waar ik goed over wilde nadenken.
Na de eerste serie heb ik daarom bewust even afstand genomen. Ik vroeg mij af of ik wel verder moest gaan. Ook omdat de nieuwe verhalen opnieuw persoonlijke onderwerpen raken. Dingen die je normaal gesproken misschien alleen deelt met mensen die dicht bij je staan.
Ik had tijd nodig om dat voor mezelf helder te krijgen. En eerlijk gezegd ook om weer ruimte te maken om te schrijven. Want schrijven vraagt aandacht, rust en de bereidheid om opnieuw naar jezelf te kijken.
Tegelijk merkte ik hoe goed het schrijven mij doet. Ik ben een gevoelsmens. Door mijn ervaringen op papier te zetten, kan ik ze beter ordenen en soms ook makkelijker loslaten. In die zin werkt schrijven voor mij bijna therapeutisch.
De warme reacties van lezers hebben mij daarbij enorm geholpen. Sommige mensen herkenden zich in mijn verhalen, omdat ze vergelijkbare situaties hadden meegemaakt. Dat raakte me. Het liet me zien dat persoonlijke verhalen niet alleen van jezelf zijn. Ze kunnen ook iets betekenen voor een ander.
En Thailand blijft natuurlijk een bijzonder land. Een land waar het leven je blijft verrassen en waar het eigenlijk nooit saai wordt.
Daarom heb ik besloten toch weer een nieuwe serie te maken van ongeveer dertig afleveringen. Ik ben bezig met de afronding en stuur de verhalen daarna weer naar de redactie van Thailandblog.
Binnenkort kunnen jullie dus het vervolg van mijn dagboekverhalen lezen.
Bedankt voor jullie geduld, betrokkenheid en warme reacties.
Ingezonden door Nico