Thaise ondernemers verdienen slim aan toeristen met eenhoorncafés, apenfeesten en olifantenmest
De Thaise creativiteit zit zelden in het uitvinden van iets compleet nieuws. Ze zit in de verpakking. Een Thaise ondernemer kijkt naar wat een buitenlander echt zoekt, een ervaring om over op te scheppen, en bouwt daar een betaalmodel omheen. Dat loopt uiteen van oprecht vindingrijk tot ronduit misleidend.
Wat opvalt is hoe vaak sociale media de motor zijn. De Instagram-economie heeft in Thailand een hele bedrijfstak opgeleverd van plekken die om maar één reden bestaan: de foto die je later deelt. Hieronder loop je langs de belangrijkste vormen, van de onschuldige tot de omstreden.
De Instagram-economie: betalen voor de perfecte foto
Het Unicorn Café in Bangkok is daar het schoolvoorbeeld van. Het zit sinds 2012 in de wijk Silom en heeft honderdduizenden volgers. Je huurt er een eenhoorn-onesie voor zo’n 100 baht (ongeveer 2,60 euro) en de prijzen liggen bewust hoger dan bij een gewoon café. Het eten is bijzaak. Je betaalt voor de roze, overdadige setting waarin elke hoek schreeuwt om een selfie.
Daaromheen is een hele rij themacafés ontstaan, van een Mermaid Castle Café tot bloemen- en gamecafés. Nog slimmer is het Airplane Graveyard in Bangkok. De eigenaar kocht een terrein, sleepte er afgedankte vliegtuigen heen, stripte ze voor onderdelen en liet de rompen staan. Nu wonen er families die toeristen een kleine vergoeding vragen om rond te lopen en foto’s te maken. Een schroothoop werd zo een betaalde attractie.
Het ongewone als verkoopargument
Een tweede categorie maakt juist van het rare of vieze een trekpleister. In het Elephant Poo Poo Paper Park bij Chiang Mai wordt olifantenmest verwerkt tot papier. Bezoekers zien het hele proces en kopen er notitieboekjes en kaarten van. Het ongemakkelijke wordt verkocht als duurzaam en grappig. Je glimlacht er onwillekeurig bij, en je loopt naar buiten met een souvenir dat een verhaal heeft.
Hetzelfde geldt voor de meer bizarre plekken: schrijnen vol fallussymbolen, een museum over dode lichamen, een grot vol penisbeeldjes. Ook grote particuliere projecten passen hierin. Het Sanctuary of Truth in Pattaya is het geesteskind van een steenrijke Thaise zakenman, Lek Viriyaphant, deels galerie, deels tempel, deels museum, waar al sinds 1981 aan wordt gebouwd. Het Erawan Museum bij Bangkok trekt bezoekers met een driekoppig olifantenbeeld van puur koper, 29 meter hoog en zo’n 250 ton zwaar.
Een goed doel als verdienmodel
Soms is de creativiteit het bedrijfsmodel zelf. Restaurant Cabbages and Condoms in Bangkok is daarvan het bekendste voorbeeld. Achter de pakkende naam zit een doordacht concept. Het non-profitrestaurant steekt de opbrengst in programma’s rond gezinsplanning en armoedebestrijding, en bij de rekening krijg je geen muntje, maar een condoom. De grap is het marketinginstrument, het goede doel is de motor. Je eet er lekker en gaat met een goed gevoel naar huis.
Apen, olifanten en het schuldgevoel van de toerist
Dieren leveren in Thailand een vast inkomen op. In Lopburi draait een hele toeristenindustrie om de apen die de oude tempelruïnes bevolken. Niet elke bewoner is er blij mee, maar velen waarderen dat de dieren geld binnenbrengen. Er is zelfs een jaarlijks Apenbanket, waarbij het stadje een overdadig feestmaal voor de makaken aanricht. Een plaag werd zo een evenement met internationale persaandacht.
Daarnaast zijn er de olifantenkampen, tijgerattracties en de zogenoemde ethische opvang, die handig inspeelt op het schuldgevoel van de moderne reiziger. Wie geen olifant meer wil berijden, betaalt nu om er een te wassen of te voeren. Houd er wel rekening mee dat woorden als ethisch of sanctuary geen keurmerk zijn. Ze worden ook gewoon als verkoopargument gebruikt.
De ongemakkelijke kant: de longneck-dorpen
Dit verdient een eerlijk verhaal, want het is creatief en pijnlijk. In Noord-Thailand zijn dorpen ingericht rond Kayan-vrouwen, een subgroep van de Karen, met hun messing halsringen. De nederzettingen zijn opgezet door Thaise zakenbelangen die buitenlanders een entree van vaak rond de 300 baht vragen. In feite is het een bewoonde cadeauwinkel.
De vrouwen zijn gevlucht uit Myanmar en hebben vaak geen Thais staatsburgerschap. Omdat ze staatloos zijn, kunnen veel bewoners niet legaal buiten het dorp werken of doorleren, waardoor ze vastzitten in een bestaan dat volledig op toerisme draait. De Thaise eigenaren innen meestal het grootste deel van de entreegelden, terwijl de vrouwen vooral aan souvenirs verdienen. Mensenrechtenorganisaties, waaronder de VN-vluchtelingenorganisatie, spreken van een mensentuin.
En dan is er de wrange uitkomst. Campagnes om deze dorpen te boycotten hebben de vrouwen niet per se geholpen. Toen de toeristenstroom opdroogde, droogde ook hun inkomen op. Dat maakt het tot een onderwerp waarover je niet te makkelijk moet oordelen.
De farang-prijs: geen idee, maar beleid
Niet elk verdienmodel is een individuele vondst. De dubbele prijs is staand beleid. Bij veel nationale parken betalen Thai vaak 40 tot 60 baht, terwijl jij als buitenlander 200 tot 400 baht neertelt, in de praktijk vijf tot tien keer zoveel. Soms wordt dat verhuld door de prijs in Thaise cijfers op het bord te zetten, zodat je het verschil niet meteen ziet. Voor jullie lezers is dit oude koek, dus blijft het hier bij een korte vermelding.
De grijze zone: van slim naar oplichting
Een eerlijk overzicht hoort ook de schaduwkant te benoemen, waar creativiteit overgaat in misleiding. Denk aan de jetski-claim, waarbij je na het huren de schuld krijgt van schade die er al was. Of de edelsteenzwendel, waarbij een tuktukchauffeur je naar een speciale juwelier brengt. Of de bar met een onverwacht hoge rekening na een show. Exacte bedragen noem ik bewust niet, want die verschillen sterk per geval. Het patroon is steeds hetzelfde: een opgewekte aanleiding, en pas op het eind blijkt wat het echt kost.
Concrete voorbeelden op een rij
| Voorbeeld | Plaats | Wat je betaalt voor |
|---|---|---|
| Unicorn Café | Bangkok (Silom) | Fotosetting, onesie-huur ongeveer 100 baht |
| Airplane Graveyard | Bangkok | Kleine fotovergoeding aan de bewonende gezinnen |
| Elephant Poo Poo Paper Park | Chiang Mai | Rondleiding en souvenirs van mestpapier |
| Cabbages and Condoms | Bangkok (Sukhumvit 12) | Maaltijd plus goed doel, condoom bij de rekening |
| Apenbanket | Lopburi | Beleving rond de tempelapen |
| Longneck-dorpen | Noord-Thailand | Entree rond de 300 baht, foto’s en souvenirs |
| Nationale parken | Heel Thailand | Farang-entree, vijf tot tien keer de Thaise prijs |
Slot
De Thaise vindingrijkheid zit zelden in iets compleet nieuws, maar in de verpakking. Een schroothoop wordt een fotostudio, mest wordt souvenir, overlast wordt feest. Het mooiste deel is onschuldig en grappig. Maar blijf opletten, want waar de charme ophoudt, begint soms de truc.
Bronnen: Bangkok Post, The World (PRX), Pattaya Mail, Thrive in Thailand
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Kort nieuws21 juni 2026Thailand nieuwsoverzicht zondag 21 juni 2026
Achtergrond21 juni 2026Isaan en Centraal-Thailand vormen twee verschillende werelden binnen één staat
Achtergrond21 juni 2026Camera’s hangen overal in Thailand, terwijl de privacywet je maar deels beschermt
AOW21 juni 2026Lang in Thailand verblijven? Zo voorkom je verrassingen met je AOW
Zet 5 schapen in een wei met een stalletje ernaast waar je een drankje en wat eten kunt kopen, wat foto’s op FB … succes gegarandeerd. De Thaise toerist die houdt van dergelijke taferelen. Goedkoop entertainment 😉
Haha Patrick,
Dit is me ook al opgevallen. Hier heb je tal van die kinderachtige activiteiten waar de volwassen Thai maar al te graag aan mee doet. Ze moeten niet eens kinderen hebben.
Maar niet getreurd, Thai mogen gratis binnen, de Farang betaalt 200 baht.
Misschien kan je je 200 THB achteraf terugwinnen met een spelletje ‘schijt je rijk’ 🙂 🙂 🙂
Mijn vrouw heeft me vorig jaar eens meegsleurd naar zo’n hondencafé.
Binnen zaten er enkele rashonden die voortdurend werden lastig gevallen door de klanten. Ocharme die beesten.
Op de toog stond er een grote mand met snacks voor de honden. Werd heel goed verkocht. Voor de rest kon je er de gebruikelijke drank en eten bestellen. Ik vond er helemaal niets aan, zij vond het fantastisch.
Onlangs had ze een gelijkaardig café gezien maar dan met katten. Ik heb haar vriendelijk bedankt. Al dat Facebook gedoe maakt haar gewoon zot!
Dat is hetzelfde met eten, hoeft niet lekker te zijn maar wel mooi op de foto voor FB Instagram etc.
O ja en niet vergeten moet pittig zijn.