Misschien lag je er zelf ooit, in een kamer met een ventilator die meer lawaai maakte dan koelte gaf. Honderd baht per nacht, een gedeelde badkamer op de gang, en beneden een reisbureau dat je bustickets naar Chiang Mai verkocht. Khao San Road was toen geen bestemming, maar een tussenstop naar ergens anders.
Vandaag staan er 7-Elevens op de hoeken, kost een bed in een slaapzaal al gauw driehonderd baht en zie je er net zoveel Thaise studenten als rugzakkers. De straat is niet dood. Ze is van publiek gewisseld, en dat verandert vrijwel alles wat je er nu aantreft.
Het begon met rijst
In 1892 liet koning Chulalongkorn een verhard wegdek aanleggen op een zandpad dat door de rijsthandel was dichtgeslibd. De straat kreeg geen naam van een held of een staatsprincipe, zoals de grote lanen in de buurt, maar heette gewoon Soi Khao San: gepelde rijst. Vierhonderdtien meter, meer niet.
Banglamphu werd rijk van die handel en breidde uit naar kleding, buffelleren schoenen, sieraden en bladgoud. Hier werden Thailands eerste confectieschooluniformen gemaakt, en de kostuums voor klassiek danstheater kwamen om de hoek vandaan, van Chakkraphong en Phra Sumen. In de wijk zaten ook twee muziekcomedytheaters, Thailands eerste platenlabel en een van de eerste stommefilmbioscopen van het land. Daar is niets meer van te zien, en het doet ook nauwelijks ter zake, maar het is wel de wijk waar dat allemaal begon.
1982, het jaar dat het kantelde
Bangkok vierde zijn tweehonderdjarig bestaan. De hotels rond Sukhumvit zaten vol, en bewoners van Banglamphu, vlak bij de festiviteiten en het Grand Palace, begonnen kamers te verhuren. Toevallig liep in diezelfde periode een Amerikaan door de straat op zoek naar goedkope slaapplaatsen voor een reisgids die nog geschreven moest worden.
Joe Cummings vond twee Thais-Chinese hotels van vijf dollar per nacht en drie familiepensions van anderhalve dollar, waaronder VS Guest House in een houten huis uit de jaren twintig. Die vijf adressen zette hij in de eerste Lonely Planet-gids voor Thailand. Toen hij twee jaar later terugkwam voor de tweede editie, waren er vijf pensions bijgekomen. Daarna ging het snel.
Van doorgangshuis naar decor
In de jaren negentig veranderde het straaltje reizigers in een stroom. Khao San werd de grootste backpackersplek ter wereld: het punt waar je aankwam, iemand tegenkwam die net terugkwam van Koh Tao, en drie dagen later doorreisde. De roman van Alex Garland en de verfilming met Leonardo DiCaprio maakten van de straat een begrip bij mensen die er nooit voet zetten.
Op het hoogtepunt, in 2018, telde de plaatselijke ondernemersvereniging in het hoogseizoen 40.000 tot 50.000 bezoekers per dag. Op vierhonderd meter. Reken maar uit wat dat betekent voor de trottoirs.
De opruiming die niemand mooi vond
Precies dat werd het probleem. Vanaf 2014 begon de gemeente Bangkok stoep na stoep terug te vorderen. In augustus 2018 mochten de kramen overdag niet meer verkopen, alleen nog van zes uur ’s avonds tot middernacht. De verkopers vochten terug, jarenlang. Op een gegeven moment rekende hun woordvoerster voor dat ze al 391 dagen aan het procederen waren en meer dan 400 miljoen baht aan omzet hadden misgelopen.
Toen kwam de verbouwing. Tussen eind januari en half mei 2020, met de grenzen dicht en de straat leeg, gaf de gemeente 48,4 miljoen baht uit, omgerekend zo’n 1,26 miljoen euro. Granieten bestrating, opgehoogd wegdek, opklapbare hekjes tegen auto’s, en vaste zones voor kramen. Tweehonderdtachtig verkopers voldeden aan de nieuwe criteria en mochten blijven. Wat je nu ziet is dus geen chaos die vanzelf ontstond, maar een chaos die is ingetekend.
Wie er tegenwoordig loopt
Het beeld is dubbel, en dat mag gezegd. De ondernemersvereniging zei begin dit jaar dat ongeveer tachtig procent van de bezoekers Europees is. Tegelijk merkt iedereen die er komt dat er in het weekend veel Thaise studenten rondlopen en dat de Aziatische kortverblijver, uit Korea en China, een groot deel van de rest uitmaakt. De langeafstandsbackpacker die drie maanden onderweg is en op Khao San zijn volgende bus boekt, is een kleinere groep geworden.
Dat is niet nieuw. Een Australische onderzoeker beschreef al in 2005 dat de straat duurder werd en zich ontwikkelde tot uitgaansgebied voor jonge Thais, met de kanttekening dat te veel ontwikkeling de aantrekkingskracht op backpackers kon aantasten. Twintig jaar later is dat precies wat er is gebeurd. Wie zegt dat Khao San dood is, heeft er waarschijnlijk lang niet gestaan. Wie zegt dat er niets veranderd is, heeft niet goed gekeken.
De regels van nu en een hardnekkig misverstand
Reissites schrijven met droge ogen dat je op Khao San tot vier uur ’s nachts kunt doorgaan. Dat klopt niet. De zones in Bangkok waar horeca tot 4.00 uur open mag, liggen sinds 1991 langs Ratchadaphisek, Silom en Phetchaburi. Khao San hoort daar niet bij. Zaken erbuiten hebben een entertainmentvergunning nodig of moeten in een hotel zitten, en op de hele straat zijn dat er vijf. In de praktijk stopt de muziek meestal tussen twaalf en één, en is het rond twee uur klaar. De regering onderzoekt of de zonering helemaal kan verdwijnen, maar dat is nog niet gebeurd.
Wat wel veranderde: het middagverbod op drankverkoop. Dat bestond sinds 1972 en is per 29 mei 2026 definitief geschrapt. Winkels verkopen nu doorlopend van elf uur ’s ochtends tot middernacht. En de wietwinkels die er sinds 2022 als paddenstoelen bijkwamen, zijn grotendeels omgevormd tot klinieken: sinds 25 juni 2025 heb je een Thais recept nodig, en van de ruim 18.000 zaken in het land waren er begin dit jaar nog zo’n 11.000 open. Zonder papier kun je een boete tot 25.000 baht krijgen.
Wat het kost
Voor een bed in een slaapzaal betaal je grofweg 280 tot 600 baht, zo’n 8 tot 16 euro. Een simpele privékamer zit tussen 900 en 1600 baht, 24 tot 42 euro. Een bord pad thai van een kraam kost 60 tot 80 baht, een flesje Chang of Leo in een straatbar 100 tot 150 baht. Dat is nog steeds goedkoop, maar het is niet meer de prijs die je herinnert.
Deze bedragen komen van boekingssites en variëren sterk per seizoen; in juli betaal je soms de helft van wat je in december kwijt bent. De gebruikte koers is ongeveer 38,5 baht per euro, stand eind juli.
Waarom het dit jaar tegenvalt
Thailand had in 2025 een slecht toeristenjaar: het totaal aantal buitenlandse bezoekers daalde met 7,3 procent naar net onder de 33 miljoen. Opvallend genoeg was de langeafstandsmarkt juist een lichtpunt, met een record van 10,8 miljoen. Voor Khao San, dat het van Europeanen moet hebben, was dat het verschil tussen overleven en omvallen.
Eind december 2025 zat de bezetting rond de straat op 70 tot 80 procent, terwijl die normaal vanaf begin december zo goed als vol zit. Boekingen lagen ongeveer dertig procent lager dan gebruikelijk. De voorzitter van de ondernemersvereniging noemde het de slechtste situatie sinds het herstel na corona begon. Grensspanningen met Cambodja speelden mee, en Thaise reizigers met geld gingen liever naar Japan. Dit voorjaar kwam daar het Midden-Oostenconflict bij: vliegtarieven vanuit Europa verdubbelden. Tijdens Songkran was het op de eerste dag alsnog druk, zo’n 100.000 mensen, met 600 agenten, vier controlepunten en 80 camera’s. Grotendeels buitenlanders, opvallend genoeg, want de Thai bleven weg.
Ga je er nog heen?
Eerlijk antwoord: om te slapen zijn Rambuttri en Phra Athit om de hoek prettiger, rustiger en vaak niet duurder. Om te kijken is Khao San één avond waard, het liefst rond een uur of zeven, als de kramen net open zijn en het nog draaglijk is. Wat je daar dan ziet, is niet je oude straat. Maar hij is ook niet van jou geweest; je hebt hem alleen een tijdje geleend.
Bronnen: Bangkok Post, The Nation Thailand, Khaosod English, CNN Travel, Lonely Planet
Over deze blogger
-
Dit artikel is geschreven en gecontroleerd door de redactie. De inhoud is gebaseerd op persoonlijke ervaringen, meningen en eigen onderzoek van de auteur. Waar relevant, is er gebruikgemaakt van AI als hulpmiddel bij het schrijven en structureren van teksten. Wij genereren soms ook foto's met AI. Hoewel er zorgvuldig wordt omgegaan met de inhoud, kan niet worden gegarandeerd dat alle informatie volledig, actueel of foutloos is.
De lezer is zelf verantwoordelijk voor het gebruik van de informatie op deze website. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade of gevolgen die voortvloeien uit het gebruik van de geboden informatie.
Lees hier de laatste artikelen
Vliegtickets27 juli 2026Geweigerd bij het inchecken of aan de gate naar Bangkok om je paspoort of ontbrekende uitreisticket: wie betaalt de schade?
Belasting Nederland27 juli 2026Waarom er soms te veel van je Nederlandse pensioen afgaat als je in Thailand woont
Reisadvies27 juli 2026Calamiteitenfonds laat reizigers via Midden-Oosten volgens schema terugvliegen
Kort nieuws27 juli 2026Thailand nieuwsoverzicht maandag 27 juli 2026